Archive for Σεπτεμβρίου, 2026
Καλό μήνα και καλό φθινόπωρο, με υγεία, αγάπη και ειρήνη σε όλο τον κόσμο!
Panagiotis Georgiou 1η Σεπτεμβρίου 2026
Η 1η Σεπτεμβρίου έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση μέσα μου. Είναι η αρχή μιας νέας σχολικής χρονιάς, αλλά και μια αφορμή να γυρίζω για λίγο πίσω τον χρόνο, στα πρώτα μου μαθητικά χρόνια, τότε που όλα έμοιαζαν απλά και ο κόσμος χωρούσε μέσα σε μια σχολική αίθουσα.
Στους πρώην συναδέλφους εκπαιδευτικούς εύχομαι καλή και δημιουργική σχολική χρονιά.
Στους νέους εκπαιδευτικούς, που αυτές τις μέρες ετοιμάζονται να περάσουν για πρώτη φορά την πόρτα μιας τάξης, θα ήθελα να χαρίσω τρεις συμβουλές που μου είχε δώσει κι εμένα, πριν από πολλά χρόνια, ο Γερμανός σύμβουλος εκπαίδευσης, όταν ανέλαβα υπηρεσία στο Λεβερκούζεν, το 1979.
Μου είχε πει:
1. Να ξυρίζεσαι κάθε μέρα.
«Είσαι νέος», μου είπε. «Αν θέλεις, μπορείς να αφήσεις μούσι. Αλλά δεν θα ξυρίζεσαι κάθε δύο ή τρεις ημέρες!»
2. Τα βιβλία σου και τις εργασίες των μαθητών να τα έχεις πάντοτε μέσα σε μια τσάντα.
«Ακόμη κι αν έχεις μόνο ένα χαρτί, βάλε το στην τσάντα. Οι γονείς που θα σε βλέπουν μπορεί να νομίζουν πως δεν προετοιμάζεσαι για το μάθημα, ενώ οι συνάδελφοί σου θα λένε πως είσαι… τουρίστας!»
3. Μην παίρνεις δώρα από τα παιδιά.
«Αργότερα μπορεί να πουν ότι έβαλες καλό βαθμό σε κάποιον μαθητή επειδή οι γονείς του σου έκαναν δώρο.»
Και ύστερα, με εκείνο το χαρακτηριστικό του χιούμορ, μου είπε:
«Ξέρω ότι οι συμπατριώτες σου πηγαίνουν στην Ελλάδα το καλοκαίρι και φέρνουν ούζο ή κονιάκ. Αυτό μπορείς να το πάρεις! Όχι όμως στυλό, πουκάμισο και άλλα τέτοια…»
Μπορεί σήμερα κάποιες από αυτές τις συμβουλές να ακούγονται παράξενες ή ξεπερασμένες. Εγώ, όμως, τις κράτησα σαν Ευαγγέλιο.
Όχι μόνο γιατί προέρχονταν από έναν άνθρωπο με πείρα, αλλά γιατί πίσω από τις απλές του κουβέντες υπήρχε κάτι πολύ βαθύτερο: ο σεβασμός προς το σχολείο, το επάγγελμα και τους μαθητές.
Σε όλους τους νέους εκπαιδευτικούς εύχομαι καλή σταδιοδρομία και δύναμη.
Να αγαπάτε τη δουλειά σας.
Να σέβεστε τους μαθητές σας.
Και, πάνω απ’ όλα, να τους αγαπάτε.
Γιατί, τελικά, αυτό είναι που μένει.
Στη φωτογραφία είναι το πρώτο σχολείο στο οποίο φοίτησα, από το 1962 έως το 1965, στην Κεραμίτσα Φιλιατών.
Εκεί όπου δάσκαλός μου ήταν ο πατέρας μου.
Ίσως γι’ αυτό η εικόνα αυτή να έχει για μένα μια ιδιαίτερη σημασία.
Εκεί, ανάμεσα στα πρώτα γράμματα, στα τετράδια, στον πίνακα και στις παιδικές φωνές, άρχισε, χωρίς να το γνωρίζω τότε, ένα μεγάλο ταξίδι.
Ο πατέρας μου δεν ήταν μόνο ο πρώτος μου δάσκαλος μέσα στην τάξη. Ήταν και ένας από τους ανθρώπους που, με τον δικό τους τρόπο, μου έδειξαν τι σημαίνει να υπηρετείς το σχολείο και να σέβεσαι τον μαθητή.
Πέρασαν από τότε πολλές δεκαετίες. Άλλαξαν σχολεία, τόποι, άνθρωποι, εποχές. Κι όμως, εκείνη η μικρή σχολική αίθουσα έμεινε κάπου μέσα μου, όπως μένουν οι πρώτες εικόνες της ζωής: λίγο ξεθωριασμένες από τον χρόνο, αλλά πάντα ζωντανές.
Μια εικόνα από τα πρώτα μου μαθητικά χρόνια, που κουβαλώ μέσα μου μέχρι σήμερα.
Καλό μήνα.
Καλό φθινόπωρο.
Και καλή σχολική χρονιά σε όλους όσοι συνεχίζουν να πιστεύουν πως μέσα σε μια τάξη μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος, και μαζί του, ίσως, λίγο και ο κόσμος.
Λίμποβο- Μαυροβυρός…
Αλέξης Τσέκας Βαθιά μέσα στο δάσος εκεί που ξεκινάνε οι ρίζες των ψηλών βουνών, κρυστάλλινο νερό πεντακάθαρο και δροσερό, καθώς πέφτει απο ψηλά σχηματίζει αυτήν την πανέμορφη λιμνούλα.! Χωριό Κρυονέρι Φιλιατών ( Λίμποβο ) Θέση « Μαυροβιρός »
Έτσι μεγάλωσαν τα παιδιά του Τσαμαντά…
Αγαπάμε Καμίτσιανη Τσαμαντά Τα παιδιά του Τσαμαντά
Την δεκαετία του 1950, στον Τσαμαντά της Θεσπρωτίας τα χρόνια ήταν δύσκολα, φτωχά, μα παράξενα όμορφα.
Οι πατεράδες συχνά έλειπαν ξενιτεμένοι, κάποιοι ήταν καλαντζήδες.Και οι μανάδες όμως δεν προλάβαιναν να ξαποστάσουν. Χωράφι, ζώα, σπίτι, ξύλα από το βουνό. Έτσι τα παιδιά μάθαιναν από μικρά να μεγαλώνουν μόνα τους και να προσέχουν το ένα το άλλο.Η μεγάλη θυγατέρα γινόταν δεύτερη μάνα. Ένα κοριτσάκι έξι χρονών μπορούσε να κρατά στην αγκαλιά του το μωρό, να το ταΐζει και να το νανουρίζει, όσο η μάνα πάλευε με τις δουλειές της ημέρας. Δεν υπήρχε χρόνος να είσαι παιδί για πολύ.Τα παιδιά όμως ήξεραν να χαίρονται.Στις αυλές και στους δρόμους έβρισκαν τον δικό τους κόσμο. Ένα κονσερβοκούτι και ένα σχοινί μπορούσαν να γίνουν αυτοκινητάκι. Για τα κορίτσια, ένα κομμάτι από παλιό τσόλι γινόταν κούκλα. Δεν χρειάζονταν πολλά. Λίγο χώμα, πέτρες, δέντρα και πολλή φαντασία.
Το καλοκαίρι η πείνα τους κοβόταν κάπως όταν βρίσκανε στα δέντρα, ένα σύκο, ένα αχλάδι ή ένα κούμπουλο .Ήτανε αρκετό για να γλυκάνει η μέρα.
Ο χειμώνας ήταν αλλιώτικος.Το κρύο περνούσε τις πόρτες και τα παράθυρα και το φαγητό μετριόταν. Ακόμη και ένα λουκούμι είχε την αξία του θησαυρού. Η μάνα το έκρυβε καλά, σε ένα ντουλάπι ή μέσα σε μια βαλίτσα. Δεν ήταν για τα παιδιά. Ήταν για τον ξένο που μπορεί κάποτε να περνούσε το κατώφλι, για να τον κεράσουν κάτι.Διοτι η φιλοξενία στα χωριά ήταν ιερή ,τι και αν η μάνα θα ήθελε αυτό το λουκούμι να γλυκάνει τα παιδιά της ,έκανε την καρδιά της πέτρα και τα έκρυβε. Τα παιδιά το ήξεραν. Και περίμεναν. Αν βρισκόταν λίγη ζάχαρη στο σπίτι η μάνα έβρεχε μια φέτα ψωμί και την έριχνε πάνω. Καθώς τα παιδιά δεν είχαν σοκολάτες και γλυκά αυτό γινόταν για εκείνα μεγάλη γλυκιά λιχουδιά.
Πολλά παιδιά στήνανε πλάκες για να πιάσουν κοτσύφια.Και αν η τύχη τούς χαμογελούσε και έπιαναν μερικά, γύριζαν στο σπίτι περήφανα. Η μάνα τα μαγείρευε στο ταψί με ρύζι και τότε μέσα στο φτωχικό σπίτι γινόταν μια μικρή γιορτή.
Στις αυλές υπήρχαν ακόμη τα σημάδια του πολέμου. Κάποιες φορές έβρισκαν σφαίρες και έπαιζαν μαζί τους, χωρίς να γνωρίζουν τον κίνδυνο που έκρυβαν,ιδίως αν τολμούσαν να τις ρίξουν στην φωτιά .θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο.Ήταν μια εποχή που ο πόλεμος είχε τελειώσει, αλλά τα απομεινάρια του βρίσκονταν ακόμη παντού.
Και ύστερα ήταν το σχολείο.Πήγαιναν με τα πόδια, χειμώνα καλοκαίρι. Τα αγόρια με ένα κοντό παντελονάκι, που έπρεπε να βγάλει ολόκληρη τη χρονιά, κι ένα ζευγάρι παπούτσια που έπρεπε να αντέξει όσο μπορούσε. Βιβλία δεν είχαν όλοι. Μα μάθαιναν όπως μπορούσαν.Και η βίτσα του δασκάλου ήταν πάντα εκεί. Μερικές φορές μάλιστα τα ίδια τα παιδιά έπρεπε να τη φέρουν στο σχολείο.Και όμως όταν τελείωνε το μάθημα, έτρεχαν πάλι στις αυλές και στους δρόμους. Εκεί ξεχνούσαν για λίγο τη φτώχεια, την κούραση και τα βάσανα των μεγάλων.
Το βράδυ γύριζαν στο σπίτι.Η μάνα μπορεί ακόμη να μην είχε καθίσει. Να γυρνούσε ζαλωμένη με ξύλα, να τάιζε τα ζώα, να ετοίμαζε το λιγοστό βραδινό. Κι εκείνα την περίμεναν.Και ίσως αυτή να είναι η πιο δυνατή ανάμνηση από εκείνα τα χρόνια.Όχι η φτώχεια.Αλλά η ζεστασιά της μάνας.
Ένα φρούτο από το δέντρο. Ένα αυτοκινητάκι από κονσερβοκούτι. Ένα ζεστό ταψί με ρύζι. Το λουκούμι που ήταν κρυμμένο για τον ξένο. Μια παρέα στην αυλή. Και στο τέλος της ημέρας, η αγκαλιά της μάνας.
Έτσι μεγάλωσαν τα παιδιά του Τσαμαντά…
«Γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς»
Γιώργος Δάλλας
Αγαπητέ φίλε
Έχω φιλοξενηθεί στην ιστοσελίδα σου για διάφορα τοπικά θέματα, θα ήθελα όμως να φιλοξενήσεις και το παρακάτω κείμενο , που έγραψα με αφορμή την δημοσίευση πρόσφατου, παρόμοιου, του ιερέα Ηλία Μάκου , σχετικά με τον Καποδίστρια.
Από το βιβλικό κείμενο χρησιμοποιώ, στην προσωπική μου ζωή, ελάχιστες προτάσεις ή φράσεις, που με βοηθούν , όπως για παράδειγμα το «Γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» που προέρχεται από την Καινή Διαθήκη και συγκεκριμένα από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (κεφάλαιο 8, στίχος 32), που στην τρέχουσα γλώσσα μας σημαίνει, θα γνωρίσετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει.
Για την περίπτωση του Ιωάννη Καποδίστρια , πέρα από τι έχουν γράψει οι άλλοι γι΄αυτόν, έχει γράψει και ο ίδιος για τον εαυτό του πολλά , με σημαντικότερη μεταξύ αυτών και την επιστολή του προς τον Τσάρο Νικόλαο, στις 12/24 Δεκεμβρίου 1826, από την Γενεύη της Ελβετίας, που τιτλοφορείται , Επισκόπησις της πολιτικής μου σταδιοδρομίας , από το 1798 μέχρι του 1822. Προφανώς ήθελε με την επιστολή αυτή να ενημερώσει τον νέο τσάρο, του οποίου διατελούσε αμειβόμενος Υπουργός εν αδεία, κυρίως για να του αποδείξει για ποιους λόγους ο προκάτοχος του Αλέξανδρος , τον είχε αναδείξει και περιβάλλει με εμπιστοσύνη στην θέση αυτή. Η επιστολή αυτή δημοσιεύτηκε αρχικά στα γαλλικά το 1868, αναδημοσιεύτηκε στα ελληνικά στην εφημερίδα Ημέρα της Τεργέστης , το 1906, μετά από εμβριθή μελέτη, δική του μετάφραση και πρόσβαση στο αρχικό χειρόγραφο, που είχε πάνω του και διορθώσεις του ιδίου, από ευγενή παραχώρηση της οικογένειας Καποδίστρια, εκδόθηκε το 1940 στην Αθήνα, από τον Μιχ. Λάσκαρι. Τα αναφέρω εκ του περισσού, αλλά αναγκαία σήμερα , μια και πολλά δημοσιεύματα του διαδικτύου βρίθουν από ανακρίβειες, ώστε όποιος θέλει να ελέγξει όσα ισχυρίζομαι.
Γράφει λοιπόν στην αρχή της επιστολής του , τέταρτη σελίδα της έκδοσης, από τις 145 συνολικά της επιστολής, πως <<Οι σχέσεις μου λοιπόν προς τους Έλληνας της Ηπείρου, της Πελοποννήσου και του Αιγαίου χρονολογούνται αφ΄ ης εποχής υπηρετών την πατρίδα μου (εννοεί προφανώς την Κέρκυρα και την Ιόνια Πολιτεία), υπηρέτουν συγχρόνως και την Ρωσσίαν επί τω μεγάλω σκοπώ να προφυλάξω την Ελλάδαν από τους πειρασμούς της Γαλλικής πολιτικής.>>. Τι μας εξηγεί λοιπόν αβίαστα και αυτόβουλα ο ίδιος?
Ότι χωρίς να του το έχει ζητήσει κανένας, ούτε οι Έλληνες , ούτε και από την Ρωσία, αποφάσισε ο ίδιος πως το καλό των Ελλήνων ήταν να προφυλαχτούν από τους πειρασμούς της Γαλλικής πολιτικής. Και ποιοι ήταν οι πειρασμοί της Γαλλικής πολιτικής στις αρχές του 19ου αιώνα, που επηρέασαν όχι μόνο την Ευρώπη , αλλά και την ανθρωπότητα , με την μεγάλη επανάσταση του 1789? Πρώτα το σύνθημα Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα, μετά το δημοκρατικό πολίτευμα, με την εξουσία στον Λαό και τις ελεύθερες εκλογές, οι δημοκρατικοί θεσμοί, με την διάκριση των εξουσιών και τα φυσικά δικαιώματα του ανθρώπου. Εάν κάποιος θεωρεί πως ήταν άλλοι οι πειρασμοί της Γαλλικής πολιτικής, ας με διορθώσει και ιδιαίτερα σε αντιδιαστολή με το απολυταρχικό αυτοκρατορικό σύστημα της Ρωσίας. Θα προσθέσω μια περικοπή που αφορά την απάντησή του στον Υψηλάντη, όταν του ζήτησε την γνώμη του , μετά την ανάληψη στην αρχή της Φιλικής Εταιρείας. <<Σας την λέγω αμέσως και χωρίς να αναγνώσω το έγγραφόν σας. Ακριβώς οι καταστρώνοντες τοιαύτα σχέδια είναι οι περισσότερον ένοχοι και αυτοί ωθούν την Ελλάδα προς τον όλεθρον. Είναι ελεεινοί εμπορουπάλληλοι (δηλαδή ο Σκουφάς, ο Ξάνθος , ο Τσακάλωφ και οι υπόλοιποι Φιλικοί) καταστραφέντες λόγω της κακής των διαγωγής και αφερούντες νυν το χρήμα των αφελών ψυχών εν ονόματι μιας πατρίδος ην αυτοί δεν έχουν. Θέλουν να σας έχουν στην συνωμοσία των δια να εμπνεύσουν πίστιν εις τα εγχειρήματά των. Σας επαναλαμβάνω προφυλαχθήτε από τοιούτους άνδρας.>>.
Όταν λοιπόν εκλέχτηκε Κυβερνήτης και μέχρι να αναλάβει ορίστηκε η Αντικυβερνητική επιτροπή με Πρόεδρο τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, που του παρέδωσε επίσημα την εξουσία, ορκίστηκε να κυβερνήσει σύμφωνα με τα ψηφίσματα και τους νόμους των Εθνοσυνελεύσεων και αμέσως μετά ζήτησε από τους εμβρόντητους αντιπρόσωπους του Έθνους να αυτοδιαλυθούν για να κυβερνήσει δικτατορικά και με οδηγό την μόνη βούλησή του, διότι η πεποίθησή του ήταν , πως όπως σε ένα μικρό παιδί δεν δίνεις ένα ξυράφι, γιατί δεν ξέρει να το χρησιμοποιήσει, έτσι και σε έναν λαό δεν δίνεις σύνταγμα και νόμους, να κυβερνηθούν , γιατί μέχρι χθες ήταν σκλάβοι. Δηλαδή να μείνουν στην σκλαβιά του ενός, μέχρι αυτός ο ένας να αποφασίσει πότε ωρίμασαν για να τους δώσει Σύνταγμα και Νόμους. Κυβέρνησε λοιπόν απολυταρχικά θα έλεγα, αποκλειστικά με τους συγγενείς του, με τους φίλους του και οπαδούς, τους αποκληθέντες Ναπαίους, κατά το γνωστό έμμετρο : Εις τον Ράμφον μου θα δώσω του Σισίνη το παλάτι και τους πύργους του Ζαίμη , στον πιστόν μου Μαυρομάτη, βεβαιώσατε το έθνος και γεμίστε το μυαλόν του, πως Αλήπασας θα γίνω, μόνον δια το καλόν του. Και όταν εδέησε να επιτρέψει να γίνουν εκλογές και τότε τις ενέκρινε με περιορισμένη πληρεξουσιότητα, απλώς να εγκρίνουν τα πεπραγμένα του, οδηγώντας τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, τον δημοκράτη πρωταγωνιστή της επανάστασης, να δηλώσει: Πιστεύω ακράδαντα πως ο λαός είναι επιτήδειος να διακρίνει , μη πιεζόμενος, ως σήμερον, αλλά μένων πάντα ελεύθερος, εις τίνα ασφαλέστερον να εμπιστεύη την περί των ιδίων συμφερόντων πρόνοιαν. Άλλως τε, προσέθετο, και αρχαίοι και νεώτεροι, αυτό τούτο επρέσβευον. Ο μεν Αριστοτέλης απεφαίνετο. <<Αλλ΄ έστιν η πόλις εκ πολλών ώσπερ εστίασις συμφορητός, καλλίων μιας και απλής. Δια τούτο και κρίνει άμεινον και όχλος ή εις οστισούν.>>.
Δυστυχώς και στην εποχή μας εφάνησαν κυβισθήσαντες διάττοντες αστέρες της πολιτικής, διαπνεόμενοι από τον Καποδιστριακό Βοναπαρτισμό. Ότι αυτοί ήξεραν καλύτερα , γι΄ αυτό οδήγησαν την χώρα μας και τον λαό της, στην έσχατη θέση των δημοκρατιών της δύσης, επηρεαζόμενοι από τα ίδια φιλορώσικα αισθήματα που έτρεφε και ο Καποδίστριας, πολλοί δε άλλοι, δευτερότριτης κλάσης , όχι απλώς ρωσόφιλοι , αλλά ακραιφνείς πουτινιστές.
Ο ιερέας Ηλίας Μάκος μπορεί να εύχεται να γεννήσει αυτή η χώρα νέους Καποδίστριας, αν και διαπρέπουν ήδη πολλοί πολιτικοί στον Καποδιστριασμό, υπάρχουμε όμως και πολλοί που ευχόμαστε να γεννήσει Τρικούπηδες, βαθειά και αταλάντευτα δημοκράτες.
Σύβοτα 31 Αυγούστου 2026
Γιώργος Δάλλας
