Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή

Archive for Ιανουαρίου, 2017

Φιλιάτες, παλιές εικόνες απο τον ¨βλαχομαχαλά¨


η παρακάτω είναι του 1947-8 περίπου τραβηγμένη απο τον αείμνηστο Πέτρο Γούλα. Διακρίνονται απο αριστερά Γιώργος Στρουγγάρης, Λευτέρης Μπεϊκούσης, Βαγγέλης Στρουγγάρης και ο αείμνηστος Θανάσης Καλαμπάκας (απο το αρχείο του Βαγγ. Στρουγγάρη).

%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b2%ce%bb%ce%b1%cf%87%ce%bf%ce%bc%ce%b1%cf%87%ce%b1%ce%bb%ce%b1-1946-7

οι επόμενες είναι του 1913 τραβηγμένες απο τον Φρ. Μπουασονά

%cf%86%ce%b9%ce%bb-%ce%b2-%ce%b2%ce%bb%ce%b1%cf%87%ce%bf%ce%bc%ce%b1%cf%87%ce%b1%ce%bb%ce%b1%cf%83-2%cf%86%ce%b9%ce%bb-%ce%b2-%ce%b2%ce%bb%ce%b1%cf%87%ce%bf%ce%bc%ce%b1%cf%87%ce%b1%ce%bb%ce%b1%cf%83

Οι τρεις ιεράρχες σύμβολο παιδείας του νεοσύστατου «Ελληνικού Έθνους»


Σήμερα ο… Ελληνοχριστιανισμός γιορτάζει την παιδεία! Αλήθεια τι πράγμα είναι αυτό το «ελληνοχριστιανισμός» και ποια «παιδεία» γιορτάζεται;

Πίσω από την καθιέρωση αυτής της «γιορτής» πολλά είναι τα ερωτήματα που αναδύονται και η υποκρισία ξεχειλίζει!

Από πού να αρχίσω δεν ξέρω …από το «ελληνοχριστιανισμό» που σαν έκφραση τελευταία επινοήθηκε και είναι κενή νοήματος ή από την «παιδεία» που δεν έχουμε;
Σημεία των καιρών και τα δυο, όμως ας αρχίσουμε ιστορικά: πώς θεσπίστηκε η τιμή στους «τρεις μέγιστους φωστήρες της τρισηλίου θεότητος» και πώς το νέο κράτος των ρωμιών καθιέρωσε την τιμή αυτή σαν μέρα των γραμμάτων και της παιδείας;

Η ρίζα της καθιέρωσης της τιμής αυτής βρίσκεται ριζωμένη στους καυγάδες και τις διαφωνίες των χριστιανών του 11ου αιώνα. Ο «φιλοσοφικός στοχασμός των πιστών» εκείνων ήταν κάτι σαν τις σημερινές διαφωνίες των χούλιγκανς του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού που συχνά κατέληγαν σε αναμέτρηση σώμα με σώμα.
Οι έριδες και διαφωνίες που αναστάτωναν το χριστεπώνυμο πλήθος τον 11ο αιώνα ήταν για το «ποιος ήταν… ο μεγαλύτερος ιεράρχης»!
Επειδή τα πράγματα όμως πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο ο μητροπολίτης Ευχαΐτων Ιωάννης Μαυρόπους αποφάσισε να τους συνενώσει, όπως προσπαθούμε να μονιάσουμε μικρά παιδιά που φιλονικούν για τις ομάδες τους.
Μην γελάτε. Μπορεί να μην είχαν να φάνε ψωμί, όμως είχαν «φιλοσοφικές» ανησυχίες. Ανέκαθεν, από τότε που μαζεύονταν στον Ιππόδρομο ντυμένοι σαν Πράσινοι και Βένετοι, ανέπτυξαν ψυχολογία μίσους μεταξύ τους. Σε ολόκληρη την ιστορία του Βυζάντιου τα μίση μεταξύ των αντιτιθέμενων ποτέ δεν κόπασαν.
Πότε σαν υποστηριχτές της Θεοτοκίας και της Ανθρωποτοκίας, πότε σαν Πατροπασχίτες και Υιοθετιστές, σαν Όμοιοι και Ανόμιοι, σαν Φθαρτολάτρες και Αφθαρτοδοκήτες, σαν Μονοθελητές και Μονοενεργητιστές, Εικονολάτρες και Εικονοκλάστες, ενωτικοί και Ανθενωτικοί. Ας μην αναφέρω άλλους, γιατί θα διαβάζετε μια μέρα!

Έτσι λοιπόν και τώρα άλλοι ήταν Βασιλίτες, άλλοι Γρηγορίτες και άλλοι Ιωαννίτες.
Γι αυτό ο Ευχαΐτης Μαυρόπους βρήκε ένα βολικό τρόπο να τους ηρεμίσει. Είπε ότι είδε ένα όνειρο, όπου του αποκαλύφτηκαν και οι τρεις μαζί!
Η φαεινή ιδέα του ήταν, εκτός από την τιμή του καθενός με την προσωπική εορτή του να τιμώνται και οι τρεις μαζί για την θεόσταλτη προσφορά τους στην υπόθεση της χριστιανικής ιδέας.
Βέβαια, στην διεθνή θεολογία, όπως μας ενημερώνει στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» ο Αρχιμ. Β. Στεφανίδης «…είναι γνωστή η τριάς των Μεγάλων Καππαδοκών, Βασίλειου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Νανζιανζηνού και Γρηγορίου Νύσσης».
Όμως είναι άξιον λόγου να αναφέρουμε κατά τον Στεφανίδη ότι η Ελληνική Εκκλησία «…αφήρεσε τον Νύσσης Γρηγόριον και πρόσθεσε τον μέγαν Ιωάννην, τον Χρυσόστομον» (βλ. σελ. 463) προφανώς για να κατευνάσει τους Ιωαννίτες!
Ο Γρηγόριος Νύσσης άλλωστε ήταν πιο κοντά στην «θύραθεν» φιλοσοφία, πράγμα που πρέπει να ενοχλούσε, ενώ αντίθετα ο Ιωάννης ήταν φανατικός διώκτης του Ελληνισμού και κυρίως διαπλεκόμενος με τους έτερους δυο καππαδόκες. Τώρα αν δεν ήταν ο ίδιος Καππαδόκης και Έλληνας, λίγο ενοχλούσε φαίνεται τότε!
Έτσι, αυτοί οι τρεις, φαίνονταν ιδανικοί να εκπροσωπήσουν την παιδεία των Ρωμιών στα ιδεώδη του… ελληνοχριστιανισμού το 1842 όταν το νεοσύστατο κράτος των Ρωμιών θα έβαζε τα θεμέλια για την νέα του υπόσταση στο νέο ιστορικό γίγνεσθαι!

Από τότε, οι χριστιανοί θεμελίωσαν την 30 Ιανουαρίου μέρα τιμής στους τρεις ιεράρχες, προστάτες της «ελληνοχριστιανικής» παιδείας, ψάχνοντας με κάθε τρόπο να επινοήσουν και να στηρίξουν το νέο όρο συζευγνύοντας τον χριστιανισμό με τον ελληνισμό που τότε με το επαναστατικό σάλπισμα ο δεύτερος αναζητούσε την ταυτότητά του.
Ο απόηχος της Ελληνικής Νομαρχίας ακούγονταν ακόμα στην φράση «Ραγιάς και Έλληνας δεν γίνεται» κι αυτό κάποιοι που βρέθηκαν στην εξουσία προσπάθησαν να το αντιστρέψουν επινοώντας τον κατάπτυστο όρο «ελληνοχριστιανισμός», όρο αντιφατικό και μέχρι τότε ιστορικά ανυπόστατο. Όμως οι χαλκευτές της ιστορίας ήξεραν πολύ καλά ότι αν η επανάσταση του 21 τους στέρησε τα μεγαλεία, με λίγη θέληση μπορούσαν να αντεπαναστατήσουν αρχίζοντας από την παιδεία και την εκπαίδευση.
Όπως έκαναν και με τον νηπιοβαφτισμό, προκειμένου να σφραγίσουν την θέληση τους στις αγνές συνειδήσεις των παιδιών πριν ακόμα αρχίσουν να σκέφτονται!
Τα φώτα έπρεπε επειγόντως να σβήσουν, σε πείσμα του Διαφωτισμού που τότε σάρωνε την Ευρώπη!
Κι ως ένα βαθμό το κατάφεραν!
Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα: Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που πληρώνουμε τους φωτοσβέστες κληρικούς και τους προστατεύουμε με υπουργείο που το ονομάζουμε «Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων»!

Ο όρος «ελληνοχριστιανισμός» είναι μια χίμαιρα, γέννημα της φαντασίας, ακριβώς εκείνων των κύκλων που ήθελαν να καταπνίξουν την αδέσμευτη ελληνική ψυχή με τις δογματικές θεοκρατικές προσταγές της ζοφερής θρησκείας.
Εκείνης της ξενόφερτης θρησκείας που σαν άλλοθι δικαιολογούσε την καταστροφική τους λύσσα εδώ και εκατοντάδες χρόνια.
Για αιώνες ολόκληρους χλεύαζαν τον ελληνισμό, τον αναθεμάτιζαν και με μανία τον έδιωξαν και τώρα με υποκρισία έρχονται να μας πείσουν ότι ελληνισμός και χριστιανισμός ταυτίζεται και καρπός της νεοσύστατης ελευθερίας είναι και η δική τους συμβολή!
Λες και θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τις διώξεις των ελλήνων, τις καταστροφές των ιερών, την απαγόρευση της φιλοσοφίας και την συνέχιση της ελληνικής ιδέας σαν πανανθρώπινο σύνθημα ενάντια στον σκοταδισμό που με τον Μεσαίωνα επέβαλε ο χριστιανισμός.
Ήθελαν πάση θυσία, όχι μόνο να πάρουν μια θέση στο νέο ελληνικό γίγνεσθαι, αλλά καπελώνοντας την Μεγάλη Ιδέα να το παίξουν συνεχιστές υποκρινόμενοι ότι μας έσωσαν!

Μπροστά στα προπύλαια του πανεπιστημίου των Αθηνών θέλησαν να ταυτίσουν το Φως με το Σκοτάδι, στήνοντας τους ανδριάντες δυο αντιφατικών ιστορικών προσώπων. Ενός ήρωα και ενός προδότη!
Του Ρήγα Φεραίου και του Γρηγόριου του Ε΄! Το θύμα αγκαλιά με τον Φονιά!
Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο! Ο πρωτεργάτης της Επανάστασης με το απόβρασμα που την αφόρισε!
Ο Γ. Μυκονιάτης περιγράφει τα γεγονότα της ανέγερσης των ανδριάντων γλαφυρά.

Σήμερα συνεχίζουν να υποκρίνονται χωρίς να ντρέπονται. Μιλούν για ελευθερία, όταν γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο την πολέμησαν. Μιλούν για ανεξιθρησκία όταν γνωρίζουμε πολύ καλά με τι μέσα επιβλήθηκαν στην πατρώα θρησκεία των Ελλήνων.
Μιλούν για ελευθερία συνείδησης όταν θεσπίζουν τον νηπιοβαφτισμό και επιβάλλουν το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία της βασικής εκπαίδευσης.
Καπηλεύονται το έθνος και την πατρίδα, όταν ξέρουμε πολύ καλά ότι ποτέ δεν βρέθηκαν στο πλευρό της όταν χρειάστηκε. Πάντα βρίσκονταν με την μεριά της αντίδρασης, είτε ο εχθρός την απειλούσε από μέσα, είτε απ’ έξω!

Στα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς δεν αποσοβήθηκε ο Ελληνισμός από τους Τούρκους, αλλά από το Πατριαρχείο.
Έδιωξε έλληνες δασκάλους, έκλεισε σχολές, καταδίκασε ανθρώπους κι όταν χρειάστηκε να πάρει το μέρος του σκλαβωμένου, πήγε με τον εχθρό (Επτάνησα) ή αφόρισε τους επαναστάτες σαν ασεβείς, αχρείους και κακόβουλους, με την κατάρα να είναι ασυγχώρητοι και μετά θάνατον άλυτοι και αιωνίως αναθεματισμένοι!

Ουαί προδότες που σήμερα ζητάτε να καταλογιστείτε μαζί τους και με έναν όρο να συνταυτιστείτε!

Αφήνω σε άλλους να σας περιγράψουν τον πόλεμο που έκαναν σ’ ολόκληρη την ζωή τους αυτοί οι ιεράρχες, από τα εγχειρίδια ιστορίας και από τα ίδια τους τα γραπτά που σαν μνημείο θα τους στιγματίζουν στους αιώνες των αιώνων.

Δελτίο Τύπου για την εκδήλωση στα Γιάννενα


 SER6677

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε την Κυριακή 29-1-2017 η ανοικτή εκδήλωση της πολιτικής κίνησης «Δημοκρατική Ευθύνη» στα Ιωάννινα στα πλαίσια της προσυνεδριακής της διαδικασίας ενόψει του Ιδρυτικού της Συνεδρίου, που θα διεξαχθεί 1-2 Απριλίου στην Αθήνα. Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν πολίτες από διάφορες περιοχές της Ηπείρου για να ενημερωθούν για τον νέο πολιτικό φορέα, να εκφράσουν τις απόψεις τους και να συζητήσουν..

Οι ομιλητές αναφέρθηκαν στους σκοπούς, τις αρχές, τους στόχους και παρουσίασαν την ταυτότητα της «Δημοκρατική Ευθύνη».
Κατά σειρά οι ομιλητές:
Σπύρος Ζαφείρης, μέλος Εκτελεστικού Συμβουλίου και Συντονιστής Ηπείρου:
«…Επιθυμία μας είναι αυτό το κόμμα να ενσωματώσει ποιοτικά στοιχεία της κοινωνίας μας και να επιδείξει πολιτική αρετή. Οι νέες εποχές ανοίγονται μόνο από ανθρώπους που νοιάζονται για αυτές…»
Ιωάννης Μιττάκος, μέλος Γενικού Συμβουλίου:
«…Αν δραστικές πολιτικές πρωτοβουλίες αναληφθούν, ο τόπος έχει την προοπτική να βγει από το τέλμα, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και φυσικά πολλοί νέοι που εκδιώχθηκαν στην πραγματικότητα από τη χώρα, να επιστρέψουν. Έξαλλου πέρα από την τεχνοκρατική πλευρά, υπάρχει και η πιο συναισθηματική. Οι νέοι θέλουν να γυρίσουν. Νιώθουν ν’ ανήκουν εδώ. Τους το χρωστάμε….»\
Θωμάς Παπαλιάγκας, μέλος Τριμελούς Πολιτικής Εκπροσώπησης:
«…Ούτε όραμα υπάρχει ούτε στρατηγική ούτε στόχοι, για να δημιουργηθούν εκείνες οι πεποιθήσεις που θα κάνουν τον λαό μας να αυτοστρατευτεί σε μια πορεία που θα ανατάξει τη χώρα…. Η δραματική οικονομική κατάσταση και η αναξιοπρεπής εξωτερική θέση της χώρας έχουν ως συνέπεια να έχουν εγείρει αξιώσεις σχεδόν όλοι οι γείτονές μας, ακόμη και οι βόρειοι, πράγμα τελείως αδιανόητο προ ολίγων ετών. Η δε διεθνής συγκυρία είναι εξόχως επικίνδυνη… Δεν είναι τυχαίο ότι ειδικά το δημογραφικό πρόβλημα δεν το αναδεικνύει καμία πολιτική δύναμη, ενώ η Δημοκρατική Ευθύνη το έχει θέσει πολύ ψηλά στις πολιτικές της προτεραιότητες, προτείνοντας ένα ρηξικέλευθο πρόγραμμα στήριξης των νέων γονιών…». 

 

Παναγιώτης Τσίρης, Μέλος Τριμελούς Εκπροσώπησης:
«…ένας ιδιότυπος ολοκληρωτισμός! Μια πλήρης αποδιάρθρωση του Κράτους Δικαίου από την παρούσα κυβέρνηση! Η «Δημοκρατική Ευθύνη» απάντηση σε όλα αυτά! Μια απάντηση από τη βάση της κοινωνίας!..»
Ευάγγελος Βενέτης, Διεθνολόγος-Ισλαμολόγος, ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ, σύμβουλος σε διεθνή θέματα στη «Δημοκρατική Ευθύνη»:
«…Ο πολιτικός μηδενισμός των ψηφοφόρων είναι αδιέξοδος…»
«… Οι μεταρρυθμίσεις και οι αλλαγές από μόνες τους είναι κενό γράμμα: χρειάζεται η ακεραιότητα αυτών που τις εισάγουν και τις εφαρμόζουν…»
Χαιρετισμό- παρέμβαση έκανε ο πρώην Υπουργός και Βουλευτής Αλέκος Παπαδόπουλος, ο οποίος ανέφερε ότι «έχω αποχωρήσει από τη ενεργό πολιτική από το 2009, όμως διατηρώ το δικαίωμά μου να λέω δημόσια τη γνώμη μου και να στηρίζω με πάθος τη Δημοκρατική Ευθύνη ως το μοναδικό πολιτικά υγιή πολιτικό φορέα, που αποτελείται από διαμάντια της νεότερης γενιάς και ανθρώπους όλων των ηλικιών, καθαρών και επιτυχημένων, αγνώστων στο πανελλήνιο, αλλά πολύ γνωστών και με κύρος στις επαγγελματικές και τοπικές κοινωνίες. Μόνο με τέτοιους ανθρώπους μπορεί να πάει η χώρα μας μπροστά».

 

Την εκδήλωση τίμησε με την παρουσία της η Δήμαρχος Σουλίου Σταυρούλα Μπραϊμη-Μπότσηη οποία έκανε στο τέλος σύντομη παρέμβαση, χαιρετίζοντας την κίνηση.

 

_SER6583_SER6600_SER6605_SER6621_SER6632_SER6669_SER6677_SER6712_SER6593

κι απο μας συγχαρητήρια…


Αποτέλεσμα εικόνας για απινιδωτης

απο ανάρτηση του ΙΕΚ Φιλιατών

ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΚΑΡΔΙΟΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΖΩΟΓΩΝΗΣΗΣ -ΧΡΗΣΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΑΠΙΝΙΔΩΤΗ ( BLS/AED) KAI TΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΠΑΡΟΧΗ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ. ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ., ΝΑ ΘΥΜΟΣΑΣΤΕ ΟΤΙ Η ΓΝΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΤΕ ΓΙ ΑΥΤΟ.!

Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923


Φωτογραφία του χρήστη Εστία Νέας Σμύρνης.

Σαν Σήμερα 30 Ιανουαρίου 1923 //

Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923

Η Ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (τουρκικά: Mübadele) βασίστηκε στην θρησκευτική ταυτότητα, και περιελάμβανε τους Έλληνες ορθόδοξους χριστιανούς πολίτες της Τουρκίας, και τους Μουσουλμάνους πολίτες της Ελλάδας. Ήταν υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεγάλης κλίμακας, ή αλλιώς, συμφωνημένη αμοιβαία εκτόπιση. η μοναδική στην παγκόσμια ιστορία που υπαγορευόταν από διακρατική σύμβαση.

Η Σύμβαση Περί ανταλλαγής των Ελληνικών και Τουρκικών πληθυσμών υπογράφηκε στην Λοζάνη της Ελβετίας στις 30 Ιανουαρίου 1923, έξι μήνες πριν να συνομολογηθεί η συνθήκη της Λωζάνης, από εκπροσώπους των κυβερνήσεων του Βασιλείου της Ελλάδας και της Τουρκίας (της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης) και συγκεκριμένα εκ μέρους της Ελλάδας από τον Ε. Βενιζέλο. Αφορούσε περίπου 2 εκατομμύρια άτομα (περίπου 1,5 εκατομμύρια Έλληνες της Ανατολίας, και 500.000 Μουσουλμάνους στην Ελλάδα), το μεγαλύτερο μέρος των οποίων έγιναν πρόσφυγες χάνοντας de jure την υπηκοότητα της χώρας που άφηναν πίσω.

Το Άρθρο 2 της Συμβάσεως εξαιρούσε από την ανταλλαγή τους «Έλληνες κατοίκους της Κωνσταντινούπολης», και τους «Μουσουλμάνους κατοίκους της Δυτικής Θράκης». Επίσης από την ανταλλαγή εξαιρούταν σύμφωνα με το Άρθρο 14 της Συνθήκης της Λοζάνης οι κάτοικοι της Ίμβρου και της Τενέδου.
Μέχρι τον Ιανουάριο του 1923, η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και των Ποντίων ήδη είχαν φύγει κατά τον πρόσφατο Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919-1922, οι οποίοι παρολ’ αυτά λήφθηκαν υπόψη στην συνθήκη. Σύμφωνα με υπολογισμούς, κατά το φθινόπωρο του 1922 είχαν φτάσει στην Ελλάδα περίπου 900.000 Ορθόδοξοι πρόσφυγες (μεταξύ των οποίων 50.000 Αρμένιοι).
Ιστορικό

Η Ελληνοτουρκική ανταλλαγή ήταν αποτέλεσμα του Τουρκικού Πολέμου Ανεξαρτησίας. Μετά την είσοδο του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στην Σμύρνη, την οποία ακολούθησε η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις 1 Νοεμβρίου του 1922, υπογράφηκε επίσημη συνθήκη ειρήνης με την Ελλάδα κατόπιν μηνών διαπραγματεύσεων στη Λοζάνη, στις 24 Ιουλίου 1923. Δύο μήνες μετά τη συνθήκη οι Σύμμαχοι παρέδωσαν την Κωνσταντινούπολη στους Εθνικιστές, σηματοδοτώντας την οριστική αναχώρηση των κατοχικών συμμαχικών δυνάμεων από την Ανατολία.
Στις 29 Οκτωβρίου 1923 η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση ανακοίνωσε την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, ένα κράτος το οποίο θα περιελάμβανε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που είχε διεκδικήσει ο Κεμάλ Ατατούρκ στο Εθνικό Σύμφωνο του 1920.

Αθήνα. Προσφυγικός καταυλισμός στο Θησείο
Την κυβέρνηση του κράτους ανέλαβε το κόμμα του Μουσταφά Κεμάλ, το Λαϊκό Κόμμα, το οποίο αργότερα έγινε το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα. Το τέλος του Πολέμου της Ανεξαρτησίας έφερε νέα διοίκηση στην περιοχή, αλλά και προβλήματα με την δημογραφική αναδιάρθρωση των πόλεων, πολλές από τις οποίες είχαν εγκαταλειφθεί. Η ελληνική κατοχή και η άμυνα των Τούρκων εθνικιστών είχαν αφήσει πολλές πόλεις της Τουρκίας λεηλατημένες και σε ερείπια.

Με τους βαλκανικούς πολέμους η Ελλάδα είχε σχεδόν διπλασιάσει την επικράτειά της, ενώ ο πληθυσμός είχε αυξηθεί από περίπου 2,7 εκατομμύρια σε 4,8 εκατομμύρια. Με τον νέο πληθυσμό η αναλογία των ‘μειονοτήτων’ στην Ελλάδα αυξήθηκε στο 13%, και μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου σε 20%.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αυτού ήταν Μουσουλμάνοι, αλλά όχι απαραίτητα ελληνικής εθνικότητας. Αυτό είναι ιδιαίτερα πραγματικότητα στην περίπτωση των Αλβανών που κατοικούσαν στην περιοχή Τσαμουριά της Αλβανίας. Κατά τις διαβουλεύσεις στη Λοζάνη το ερώτημα ποιος ακριβώς ήταν Έλληνας, Τούρκος ή Αλβανός προέκυπτε συνέχεια.

Οι Έλληνες και οι Αλβανοί αντιπρόσωποι προσδιόριζαν ότι οι Αλβανοί στην Ελλάδα, οι οποίοι κατά κύριο λόγο ζούσαν στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας, δεν ήταν τούρκικης εθνότητας, και διαφοροποιούνταν από τους Τούρκους (Οι Αλβανοί σε εκείνη την περιοχή περιελάμβαναν και Μουσουλμάνους και Ελληνορθόδοξους). Η κυβέρνηση της Άγκυρας ακόμα ανέμενε χιλιάδες «τουρκόφωνους» από την Τσαμουριά να φτάσουν στην Ανατολία, για να εγκατασταθούν στις πόλεις Ερντέκ, Αϊβαλί, Μούγλα, Αττάλεια, Σενκιλέ, Μερσίνη και Άδανα. Τελικά οι ελληνικές αρχές αποφάσισαν να απελάσουν χιλιάδες Μουσουλμάνους από την περιοχή της Τσαμουριάς, μαζί με αμέτρητους άλλους από τις πόλεις Λάρισσα, Λαγκαδάς, Δράμα, Έδεσσα, Σέρρες, Φλώρινα, Κιλκίς, Καβάλα και Θεσσαλονίκη. Μεταξύ του 1923 και 1930 η είσοδος αυτών των προσφύγων στην Τουρκία θα άλλαζε δραματικά την κοινωνία της Ανατολίας. Μέχρι το 1927 οι Τούρκοι είχαν τοποθετήσει στην περιφέρεια της Προύσας μόνο, 32.315 άτομα από την Ελλάδα.

Ο δρόμος προς την ανταλλαγή
1664
Σύμφωνα με κάποιες πηγές, η ανταλλαγή των πληθυσμών αν και μπερδεμένη και επικίνδυνη κατάσταση για πολλούς, πραγματοποιήθηκε σχετικά γρήγορα από επιβλέποντες που τύγχαναν σεβασμού. Αν ο σκοπός της ανταλλαγής ήταν η εθνικό-κρατική ομοιογένεια, τότε αυτή όντως είχε επιτευχτεί και από τις δύο πλευρές. Για παράδειγμα, το 1906 πάνω από το 80% του πληθυσμού της σημερινής Τουρκίας ήταν Μουσουλμάνοι. Μέχρι το 1927, μόνο το 2,6% ήταν μη-Μουσουλμάνοι.
Ο αρχιτέκτονας της ανταλλαγής ήταν ο Φρίντγιοφ Νάνσεν, τον οποίον είχε επιφορτίσει με το έργο αυτό η Κοινωνία των Εθνών. Ως ο πρώτος ύπατος αρμοστής για τους πρόσφυγες, ο Νάνσεν σχεδίασε και επέβλεψε την ανταλλαγή, λαμβάνοντας υπόψη τα συμφέροντα της Ελλάδας, της Τουρκίας, και άλλων δυτικοευρωπαϊκών χωρών. Ως ταλαντούχος διπλωμάτης με εμπειρία στην μετακίνηση Ρώσων Αρμενίων και Ασσυρίων προσφύγων μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Νάνσεν είχε επίσης δημιουργήσει έναν νέο οδικό χάρτη εκτοπισμένων ατόμων του Πρώτου Παγκοσμίου. Είχε επιλεχτεί ως ο επικεφαλής των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1912, υπεύθυνος για το πρώτο βήμα στην ανταλλαγή πληθυσμού που θα εφαρμοζόταν και από τις δύο χώρες. Παρόλο που στην ιστορία δεν είχε πραγματοποιηθεί πριν ανταλλαγή τέτοιων διαστάσεων, η ανταλλαγή πληθυσμών δεν ήταν κάτι νέο, ειδικά στα Βαλκάνια. Σε μικρότερη κλίμακα η ιστορία είχε δει, για παράδειγμα, την Ελληνοβουλγαρική ανταλλαγή πληθυσμών του 1919. Λόγω της ομόφωνης απόφασης από τις δυνάμεις της Δυτικής Ευρώπης, την Ελλάδα και την Τουρκία, ότι η προστασία των μειονοτήτων, όσον αφορούσε την εξέλιξη της έννοιας αυτής στην Ευρώπη, δεν θα αρκούσε για την καλυτέρευση των εντάσεων μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο, η ανταλλαγή πληθυσμών ήταν η μόνη βιώσιμη λύση.

Σύμφωνα με αντιπροσώπους από την Άγκυρα, η «καλυτέρευση της κατάστασης πολλών μειονοτήτων στην Τουρκία εξαρτιόταν πάνω απ’ όλα στον αποκλεισμό κάθε ξένης παρέμβασης και της πιθανότητας πρόκλησης έξωθεν». Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί πιο αποτελεσματικά με μια ανταλλαγή, και «οι καλύτερες εγγυήσεις για την ασφάλεια και την ανάπτυξη των μειονοτήτων που θα παρέμεναν μετά την ανταλλαγή θα ήταν εκείνες που θα παρείχαν οι νόμοι του κράτους, και η φιλελεύθερη πολιτική της Τουρκίας απέναντι σε όλους της κοινότητες, τα μέλη των οποίων δεν θα παρέκλιναν από τις υποχρεώσεις τους ως Τούρκοι πολίτες». Μια ανταλλαγή θα ήταν επίσης χρήσιμη σαν απάντηση στην βία στα Βαλκάνια. Υπήρχαν σε κάθε περίπτωση, «πάνω από ένα εκατομμύρια Τούρκοι χωρίς τροφή και καταφύγιο σε χώρες όπου ούτε η Ευρώπη, ούτε η Αμερική είχαν ή επρόκειτο να αποκτήσουν οποιοδήποτε ενδιαφέρον».

Η ανταλλαγή πληθυσμών θεωρήθηκε ως η καλύτερη μορφή προστασίας των μειονοτήτων, καθώς και «η πιο δραστική και ανθρωπιστική λύση». Ο Νάνσεν πίστευε ότι αυτό που ήταν επί τάπητος στις διαπραγματεύσεις στη Λοζάνη δεν ήταν ο εθνικισμός, αλλά «ζήτημα που έχριζε άμεσης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης, με την μικρότερη δυνατή καθυστέρηση». Πίστευε επίσης ότι ο οικονομικός παράγοντας ήταν εκείνος που έχριζε της μεγαλύτερης προσοχής: «Μια τέτοια ανταλλαγή θα δώσει στην Τουρκία άμεσα και υπό τις καλύτερες συνθήκες τον απαραίτητο πληθυσμό για την εκμετάλλευση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων γης που άφησαν η Έλληνες που έφυγαν. Η αναχώρηση από την Ελλάδα των Μουσουλμάνων πολιτών της, θα δώσει την δυνατότητα αυτοσυντήρησης μεγάλου αριθμού προσφύγων, οι οποίοι τώρα είναι συγκεντρωμένοι σε πόλεις και μέρη ανά την Ελλάδα». Ο Νάνσεν αναγνώρισε ότι οι δυσκολίες ήταν τεράστιες, δεδομένου ότι η ανταλλαγή θα απαιτούσε τον εκτοπισμό πάνω από 1.000.000 ατόμων, και οι οποίες πρόεκυπταν όπως δήλωσε, «…ξεριζώνοντας αυτούς τους ανθρώπους από τις εστίες τους, μεταφέροντάς τους σε μια ξένη νέα χώρα,…καταγράφοντας, αξιολογώντας και αλλοτριώνοντας την περιουσία που άφησαν πίσω, και… αποδίδοντας σε αυτούς τις δίκαιες διεκδικήσεις από την αξία των περιουσιών τους».

Η συμφωνία υποσχόταν ότι η περιουσία των μεταναστών θα διαφυλασσόταν, και ότι αυτοί θα μπορούσαν να μεταφέρουν ελεύθερα μαζί τους την όποια κινητή τους περιουσία. Απαιτούνταν επίσης η περιουσία που δεν θα μετακινούνταν να καταγραφεί σε καταλόγους, οι οποίες θα υποβαλλόταν και στις δύο κυβερνήσεις για τη φροντίδα των μελλοντικών αποζημιώσεων. Μετά τη σύσταση επιτροπής που θα ασχολούταν με την το ζήτημα της περιουσίας, κινητής και ακίνητης, αυτή η επιτροπή θα αποφάσιζε για το ποσό της αποζημίωσης που θα ελάμβαναν η δικαιούχοι για την ακίνητη περιουσία τους (σπίτια, αυτοκίνητα, γη κ. τ. λ.). Δινόταν επίσης η υπόσχεση ότι οι πρόσφυγες στον νέο τους τόπο εγκατάστασης, θα ελάμβαναν υπάρχοντα ίσης αξίας με αυτά που άφηναν πίσω.

Η Ελλάδα και η Τουρκία θα υπολόγιζαν τα συνολικό μέγεθος των περιουσιών των προσφύγων, και η χώρα με τη διαφορά υπέρ της, θα απέδιδε αυτήν (τη διαφορά) στην άλλη χώρα. Όλη η περιουσία που θα έμενε στην Ελλάδα θα ανήκε στο ελληνικό κράτος, και όλη η περιουσία που θα έμενε στην Τουρκία, θα ανήκε στο τουρκικό κράτος. Λόγω της διαφορετικής φύσης των πληθυσμών, η περιουσία που άφησαν πίσω η ελληνική οικονομική ελίτ της Ανατολίας, ήταν μεγαλύτερη από αυτήν που άφησαν πίσω οι Μουσουλμάνοι γεωργοί στην Ελλάδα.
Ο Norman Naimark υποστήριξε ότι αυτή η σύμβαση ήταν το τελευταίο μέρος της προσπάθειας εθνικής εκκαθάρισης, για τη δημιουργία εθνικά καθαρής χώρας για τους Τούρκους. Ομοίως, ο ιστορικός Dinah Shelton έγραψε ότι, «η Συνθήκη της Λοζάνης ολοκλήρωση την δια της βίας μεταφορά των Ελλήνων της χώρας (που ζούσαν στην Τουρκία)».

Ο Λόρδος Κάρζον, ο Βρετανός υπουργός εξωτερικών, είπε ότι ήταν πολύ απογοητευμένος ότι η λύση που δόθηκε ήταν η υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, λύση καλή και σκληρή, για την οποία ο κόσμος θα πλήρωνε το τίμημα για εκατοντάδες χρόνια, και απεχθανόταν το να έχει οποιαδήποτε σχέση με αυτήν τη λύση. Αλλά το να λέγεται ότι ήταν πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης ήταν γελοίο. Ήταν λύση που επιβλήθηκε από την τουρκική κυβέρνηση στην προσπάθειά της να αποβάλλει αυτούς τους ανθρώπους από την τουρκική επικράτεια.

Προσφυγικοί καταυλισμοί
Η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων δεν είχε κάποιο χρήσιμο πλάνο για την επανεγκατάσταση των προσφύγων. Έχοντας έρθει στην Ελλάδα για την εγκατάσταση των προσφύγων, η Επιτροπή δεν διέθετε κανένα στατιστικό στοιχείο ούτε για τον αριθμό των προσφύγων, ούτε για τον αριθμό τον προς διάθεση εκτάσεων. Μέχρι την άφιξή της, η ελληνική κυβέρνηση είχε ήδη εγκαταστήσει προσωρινώς 72.581 αγροτικές οικογένειες, σχεδόν αποκλειστικά στην Μακεδονία, όπου τα σπίτια που άφησαν πίσω οι μουσουλμάνοι, καθώς και η γόνιμη γη, καθιστούσε την εγκατάστασή τους πρακτική και ευοίωνη. Στην Τουρκία, οι εγκαταλελειμμένες εκτάσεις από το χριστιανικό πληθυσμό, είχαν προκαλέσει πολλές λεηλασίες από μετανάστες, πριν την μεγάλη εισροή των μεταναστών της ανταλλαγής των πληθυσμών. Σαν αποτέλεσμα, η εγκατάσταση προσφύγων στην Ανατολία ήταν αρκετά δύσκολη, καθώς πολλά από τα σπίτια είχαν καταλειφθεί από εκτοπισμένα από τον πόλεμο άτομα πριν να προλάβει η κυβέρνηση να πραγματοποιήσει την επίσχεση των περιουσιών

Πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις της ανταλλαγής
Πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες που έφυγαν από την Τουρκία για την Ελλάδα μετά τον πόλεμο του 1922, «άμεσα», «μερικώς» και μέσω διαφορετικών μηχανισμών, συνέβαλαν στην ενοποίηση της ελίτ υπό αυταρχικών καθεστώτων στην Τουρκία και την Ελλάδα. Στην Τουρκία, η αναχώρηση της ανεξάρτητης και οικονομικά ισχυρής ελίτ, για παράδειγμα του Ελληνορθόδοξου πληθυσμού, άφησε την ντόπια ελίτ χωρίς ανταγωνισμό. Μάλιστα, ο Caglar Keyder σημειώνει ότι «αυτό που υποδηλώνει αυτό το δραστικό μέτρο [η ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών] είναι ότι κατά τα χρόνια του πολέμου η Τουρκία έχασε την …[περίπου το 90% της πριν τον πόλεμο] τάξη του εμπορίου, έτσι ώστε όταν ιδρύθηκε η Δημοκρατία, η γραφειοκρατία βρέθηκε χωρίς αντίπαλο». Οι ανερχόμενες τάξεις των επιχειρηματιών που στήριξαν το Ελεύθερο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα το 1930 δεν θα μπορούσαν να επιμηκύνουν τον μονοκομματισμό, όπως και έγινε, χωρίς αντίθεση. Η μετάβαση σε ένα πολυκομματικό σύστημα εξαρτιόταν από το σχηματισμό πιο ισχυρών οικονομικών ομάδων κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1940, ο οποίος σχηματισμός καταπνίγηκε από την έξοδο της ελληνικής μέσης και ανώτερης τάξης. Συνεπώς, αν οι Έλληνες ορθόδοξοι είχαν παραμείνει στην Τουρκία μετά το σχηματισμό του κράτους, θα αποτελούσαν μια τάξη έτοιμη να αμφισβητήσουν την επιβολή μονοκομματισμού στην Τουρκία.

Στην Ελλάδα, αντίθετα από την Τουρκία, η άφιξη των προσφύγων ‘έσπασε’ την κυριαρχία της μοναρχία και των παλιών πολιτικών σε σχέση με τους Δημοκρατικούς. Στις εκλογές του 1920 οι περισσότεροι από τους νεοφερμένους υποστήριξαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Όμως, τα αυξανόμενα δεινά των προσφύγων έκαναν κάποιους από τους μετανάστες να μεταθέσουν τη στήριξή τους προς το Κομουνιστικό Κόμμα συμβάλλοντας στην αυξανόμενη δύναμή του. Ο πρωθυπουργός Μεταξάς αντέδρασε στους κουμουνιστές εγκαθιστώντας το 1936 με την υποστήριξη του βασιλιά απολυταρχικό καθεστώς. Με τους παραπάνω τρόπους, η ανταλλαγή του πληθυσμού επηρέασε τα πολιτικά καθεστώτα της Ελλάδας και της Τουρκίας την περίοδο του μεσοπολέμου.
Πολλοί μετανάστες πέθαναν από επιδημίες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και τις απάνθρωπες συνθήκες αναμονής για επιβίβαση σε πλοία. Ο αναλογία θανάτων ήταν τέσσερεις φορές πιο υψηλός από την αναλογία γεννήσεων. Τα πρώτα χρόνια μετά την εγκατάστασή τους οι πρόσφυγες που ήρθαν στην Τουρκία από την Ελλάδα ήταν ανεπαρκής στην οικονομική παραγωγή, καθώς είχαν ‘φέρει’ μαζί τους μόνο τις αγροτικές γνώσεις της καλλιέργειας του καπνού. Αυτό προκάλεσε μεγάλες οικονομικές απώλειες για την νέα Τουρκική Δημοκρατία στην Ανατολία. Από την άλλη πλευρά, οι ελληνικοί πληθυσμοί που φύγανε προς την Ελλάδα ήταν εξειδικευμένοι εργάτες, οι οποίοι ασχολήθηκαν με το διεθνές εμπόριο και με επιχειρήσεις, κατά τις προηγούμενες διομολογήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Επιπτώσεις σε πληθυσμούς άλλων εθνοτήτων
Ενώ σύγχρονοι μελετητές ορίζουν την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών με βάση την θρησκευτική ταυτότητα, η ανταλλαγή ήταν πολύ πιο περίπλοκη από αυτήν την ‘στενή’ οπτική. Όντως, η ανταλλαγή πληθυσμού που προέβλεπε η Σύμβαση της Ανταλλαγής στην διάσκεψη της Λοζάνης, ήταν βασισμένη στην εθνική ταυτότητα. Η ανταλλαγή καθιστούσε νομότυπα δυνατή και για την Τουρκία και για την Ελλάδα την εκκαθάριση των μειονοτικών πληθυσμών, για την δημιουργία Εθνικού Κράτους. Όμως, το θρήσκευμα επιλέχθηκε σαν νομιμοποιητικός παράγοντας, σαν ‘ασφαλές κριτήριο’ στον να χαρακτηρίσει εθνικούς πληθυσμούς ως Τουρκικούς ή Ελληνικούς κατά την ανταλλαγή. Κατά συνέπεια, η ανταλλαγή όντως αντάλλαξε τον Ελληνορθόδοξο πληθυσμό της Ανατολίας και τον Μουσουλμανικό πληθυσμό της Ελλάδας. Όμως, η ετερογενής σύνθεση αυτών των πρώην Οθωμανικών εδαφών, πολλές άλλες εθνικές ομάδες αντιτάχθηκαν κοινωνικά και νομικά εναντίον των όρων της συνθήκης, και για χρόνια μετά την υπογραφή της. Μεταξύ αυτών ήταν Προτεστάντες και Καθολικοί έλληνες, και Άραβες, Ρώσοι, Σέρβοι, και Ρουμάνοι Ορθόδοξου θρησκεύματος. Επίσης οι Αλβανόφωνοι, οι Βουλγαρόφωνοι, οι Ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι της Μακεδονίας και της Ηπείρου, και η Τουρκόφωνοι Ελληνορθόδοξοι

Ο αντίκτυπος της ανταλλαγής στην δημογραφική διάρθρωση της Ελλάδας.
Μετά την απόρριψη από το Τουρκικό Εθνικό Κίνημα, το οποίο είχε τη βάση του στην Άγκυρα, της Συνθήκης των Σεβρών που είχε υπογραφεί από την Οθωμανική κυβέρνηση, η οποία είχε τη βάση της στην Κωνσταντινούπολη, οργανώθηκε καινούρια διάσκεψη στη Λοζάνη της Ελβετίας, για να συνταχθεί η νέα Συνθήκη (η οποία επρόκειτο να είναι η Συνθήκη της Λοζάνης). Ενώ οι διαπραγματεύσεις βρισκόταν σε εξέλιξη υπογράφηκε στις 30 Ιανουαρίου 1923 η Σύμβαση για την ανταλλαγή μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας κατόπιν επιμονής των Βενιζέλου και Ατατούρκ. Η Σύμβαση είχε αναδρομικό χαρακτήρα, περιλαμβάνοντας όλους τις μετακινήσεις πληθυσμών που έγιναν από την κήρυξη του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, δηλαδή από τις 18 Οκτωβρίου 1912 και μετά (άρθρο 3).

Μέχρι την έναρξη ισχύς της Συνθήκης, 1 Μαΐου 1923, το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνορθόδοξου πληθυσμού που ζούσε στα παράλια της Τουρκίας στο Αιγαίο είχε ήδη τραπεί σε φυγή. Η ανταλλαγή περιελάμβανε τους υπόλοιπους Έλληνες της κεντρικής Ανατολίας (Ελληνόφωνους και Τουρκόφωνους), τον Πόντο και το Καρς, ένα σύνολο περίπου 189.916 ατόμων. Από την άλλη, περιελάμβανε 354.647 Μουσουλμάνους.

Η συμφωνία συνεπώς απλά ‘επικύρωσε’ αυτό που ήδη είχε συμβεί στους τουρκικούς και ελληνικούς πληθυσμούς. Από τους 1.300.000 Έλληνες που αφορούσε η ανταλλαγή μόνο περίπου 150.000 εγκαταστάθηκαν με οργανωμένο τρόπο. Η πλειονότητα είχε ήδη τραπεί σε φυγή, ακολουθώντας την υποχώρηση του ελληνικού στρατού, μετά την ήττα του στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1919-1922, ενώ άλλοι είχαν εγκαταλείψει την Τουρκία από τις ακτές τις Σμύρνης. Η μονομερής μετανάστευση του ελληνικού πληθυσμού, μεταμορφώθηκε σε ανταλλαγή πληθυσμών με διεθνείς εγγυήσεις.
Στην Ελλάδα η ανταλλαγή περιλήφθηκε στα γεγονότα που γενικά ονομάστηκαν Μικρασιατική καταστροφή. Σημαντικές μετακινήσεις προσφύγων είχαν πραγματοποιηθεί μετά τους Βαλκανικούς, τον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και τον Τουρκικό Πόλεμο Ανεξαρτησίας. Αυτές περιελάμβαναν ανταλλαγές και απελάσεις περίπου 500.000 Μουσουλμάνων (κυρίως Ελληνόφωνων Μουσουλμάνων) από την Ελλάδα, και περίπου 1.500.000 Ελλήνων της Μικράς Ασίας, την Τουρκική Ανατολική Θράκη και τις Ποντιακές Άλπεις στην βορειοανατολική Ανατολία, καθώς και τους υπόλοιπους Έλληνες του Καυκάσου από την πρώην Ρωσική επαρχία του Καρς στον Νότιο Καύκασο, οι οποίοι δεν είχαν ήδη φύγει αμέσως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Σύμβαση επηρέασε ως εξής τους πληθυσμούς: σχεδόν όλοι οι Ελληνορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας μαζί με Ελληνορθόδοξους πληθυσμούς από την κεντρική Ανατολία (Καππαδόκες), την περιοχή της Ιωνίας, τον Πόντο, την πρώην ρωσική επαρχία του Καρς, την Προύσα, την περιοχή της Βιθυνίας (π. χ. Νικομήδεια (Ιζμίτ), Χαλκηδόνα (Καντίκιοϊ)), την Ανατολική Θράκη και άλλες περιοχές, είτε απελάθηκαν είτε έχασαν επίσημα την ιθαγένειά τους από την Τουρκική επικράτεια. Όλοι οι παραπάνω αριθμούσαν περίπου μισό εκατομμύριο και ήταν επιπλέον των Ελλήνων που είχαν απελαθεί πριν την υπογραφή της Σύμβασης. Περίπου 500.000 άτομα απελάθηκαν από την Ελλάδα, κυρίως Ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι, καθώς και άλλοι όπως Τούρκοι, Μουσουλμάνοι Ρομά, Πομάκοι, Τσάμηδες, Βλαχομογλενίτες, και Ντονμέ.

Μέχρι την Συνδιάσκεψη της Λοζάνης ο ελληνικός πληθυσμός είχε ήδη εγκαταλείψει την Ανατολία, με την εξαίρεση 200.000 Ελλήνων που παρέμειναν μετά την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την περιοχή[25] Από την άλλη, ο Μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας, μη έχοντας αναμιχθεί στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο στην Ανατολία, είχε μείνει σχεδόν άθικτος.

Επίλογος
Δήλωση Εκκαθαρίσεως Κινητής και Ακινήτου Περιουσίας κατά την ανταλλαγή ελληνοτουρκικών πληθυσμών (1923-1927) από την Γέννα προς την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης (16/12/1927).
Οι Τούρκοι και οι άλλοι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης είχαν εξαιρεθεί από την ανταλλαγή, όπως και οι Έλληνες της Κωνστανινούπολης, και της Ίμβρου και Τενέδου.
Λόγω στοχευόμενων μέτρων καταπίεσης της Τουρκίας, όπως ο νόμος του 1932 που απαγόρευε Έλληνες πολίτες στην Τουρκία να ασκούν μια σειρά 30 τεχνών και επαγγελμάτων, από ράφτης και τσαγκάρης μέχρι την ιατρική, δικηγορία, και κτηματομεσιτική ο Ελληνικός πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης, όπως αυτός της Ίμβρου και Τενέδου, άρχισε να φθίνει, όπως είναι φανερό και από τα δημογραφικά στοιχεία
Το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας των Ελλήνων που περιελάμβανε η ανταλλαγή, κατασχέθηκε από την Τουρκική κυβέρνηση ως “εγκαταλειμμένη” και συνεπώς ανήκουσα στο κράτος, Οι ιδιοκτησίες δημεύτηκαν αυθαίρετα κηρύσσοντας τους ιδιοκτήτες τους “φυγάδες” με απόφαση δικαστηρίου. Παραπέρα, κτηματική περιουσία πολλών Ελλήνων κηρύχτηκε «αζήτητη» με συνέπεια την διεκδίκησή της από το κράτος. Κατά συνέπεια, το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας αυτής πουλήθηκε στην ονομαστική της αξία από την τουρκική κυβέρνηση. Υποεπιτροπές οι οποίες λειτουργούσαν στα πλαίσια της Επιτροπής για Εγκαταλειμμένες περιουσίες είχαν αναλάβει το έργο της ταυτοποίησης των ατόμων προς ανταλλαγή, προκειμένου να συνεχίσουν το έργο της πώλησης των ιδιοκτησιών.
Ο κεφαλικός φόρος του Βαρλίκ Βεργκισί που επιβλήθηκε το 1942 σε μη-μουσουλμάνους στην Τουρκία, επίσης συνέβαλε στην μείωση του οικονομικού δυναμικού των επαγγελματιών ελληνικής καταγωγής στην Τουρκία. Παραπέρα, στοχευόμενα βίαια επεισόδια κατά της ελληνικής κοινότητας, όπως τα Σεπτεμβριανά του 1955, επιτάχυναν την μετανάστευση των Ελλήνων, μειώνοντας την ισχυρή ελληνική μειονότητα των 200.000 ατόμων το 1924, σε μόλις πάνω από 2.500 άτομα το 2006. Ο ιστορικός Alfred-Maurice de Zayas αντιμετωπίζει τα Σεπτεμβριανά ως πολύ σοβαρό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, και δηλώνει ότι οι ελληνικές απώλειες σε ζωές και κυρίως η φυγή και μεγάλη μετανάστευση μετά το πογκρόμ αντιστοιχεί στο κριτήριο της «πρόθεσης για καταστροφή ολικής ή μερικής» της Σύμβασης για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας.

Σε αντίθεση, η τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης αυξήθηκε σε πάνω από 140.000.
Ο πληθυσμός της Κρήτης άλλαξε επίσης σημαντικά. Ελληνόφωνοι και Τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Κρήτης (Τουρκοκρήτες), μετακινήθηκαν κυρίως στην ακτή της Ανατολίας, αλλά επίσης και στην Συρία, Λίβανο και Αίγυπτο. Κάποιοι από αυτούς αυτό-προσδιορίζονται έως και σήμερα ως ελληνικής εθνικής καταγωγής. Αντίστοιχα, Έλληνες από την Μικρά Ασία, κυρίως από την Σμύρνη, έφτασαν στην Κρήτη, φέρνοντας μαζί τους χαρακτηριστικές διαλέκτους, έθιμα και μαγειρική.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Bruce Clark οι ηγέτες και της Ελλάδας και της Τουρκίας, καθώς και κάποιοι κύκλοι της διεθνούς κοινότητας, είδαν την εθνική ομογενοποίηση των κρατών τους θετικά, καθώς ενίσχυσε την εθνική-κρατική υπόσταση των δύο κρατών.
Ταυτόχρονα, η εξαναγκαστικές απελάσεις έχουν προφανείς αρνητικές συνέπειες: κοινωνικές, όπως το να εκτοπίζεσαι από την εστία σου, αλλά και πρακτικές, όπως να εγκατάλειψη μιας ευημερούσας οικογενειακής επιχείρησης. Οι χώρες αντιμετώπισαν επίσης και άλλες δυσκολίες: για παράδειγμα, ακόμα και δεκαετίες μετά μπορούσε να παρατηρήσει κανείς στην Αθήνα πρόχειρα οικοδομημένα μέρη που είχαν σκοπό να υποδεχτούν τον πληθυσμό από τη Μικρά Ασία.

Επίσης μέχρι και σήμερα η Ελλάδα και η Τουρκία κατέχουν ακόμα ιδιοκτησίες, ακόμα και ολόκληρα χωριά όπως το Καγιάκιοϊ, οι οποίες έχουν μείνει εγκαταλελειμμένες από την εποχή της ανταλλαγής.

Φωτογραφία του χρήστη Εστία Νέας Σμύρνης.
Φωτογραφία του χρήστη Εστία Νέας Σμύρνης.

Ενημέρωση για το Νοσοκομείο Φιλιατών


%cf%83%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b6%ce%b1

                                      ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ                        Αθήνα, 30/01/2017

ΘΕΜΑ: «Ενημέρωση για το Νοσοκομείο Φιλιατών, το ΤΕΠ και για τον σχεδιασμό και τους στόχους για το 2017»

Η διαρκής μέριμνα της κυβέρνησης για το κοινωνικό κράτος και για τον ευαίσθητο χώρο της Υγείας έχει απτά αποτελέσματα στην καθημερινότητα, ορατά και στους Θεσπρωτούς συμπολίτες.

Ιδιαίτερα στο χώρο της δευτεροβάθμιας περίθαλψης στο νομό μας, το Νοσοκομείο Φιλιατών βρίσκεται σε ρότα συνεχούς αναβάθμισης από το 2015 μέχρι σήμερα ενώ έχουμε ήδη ετοιμάσει στοχευόμενες παρεμβάσεις βελτίωσης και για τη νέα χρονιά. Ο προϋπολογισμός των νοσοκομείων όλης της χώρας με βάση τα τελευταία στοιχεία εμφανίζει 35,7εκ € πλεόνασμα για το 2016 σε αντίθεση με το χρέος των 935.941.720 ευρώ στο τέλος του 2015, όπως κατέθεσε επισήμως στη Βουλή ο κ. Πολάκης. Ο προϋπολογισμός του νοσοκομείου Φιλιατών εκτελέσθηκε για 2η συνεχή χρονιά στο ακέραιο χωρίς να γίνει υπέρβαση των ορίων που τίθενται από το Υπουργείο. Με τον προϋπολογισμό του 2016 εκσυγχρονίστηκε περαιτέρω  ο ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός του νοσοκομείου, άνοιξε το ΤΕΠ στο ισόγειο για πρώτη φορά και διαχωρίστηκε η λειτουργία των τακτικών ιατρείων από τα επείγοντα περιστατικά και προσελήφθησαν επικουρικοί ιατροί (7 υπηρετούν σήμερα έναντι 3 το 2013) και προσωπικό σε ειδικότητες που εξέλειπαν για χρόνια.

Όσον αφορά τη νέα χρονιά, ο πολιτικός σχεδιασμός που βρίσκεται σε πλήρη εφαρμογή προβλέπει περαιτέρω ανάπτυξη του νοσοκομείου μας. Συγκεκριμένα, με νομοθετική ρύθμιση που ψήφισε η Βουλή, εγκρίθηκε η αναθεώρηση των Οργανισμών των νοσοκομείων να γίνεται με Κοινή Υπουργική Απόφαση ξεμπλοκάροντας έτσι τις χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Ο οργανισμός του νοσοκομείου μας είναι από τους πρώτους που θα αναθεωρηθεί το αμέσως επόμενο διάστημα καθώς είναι ήδη κατατεθειμένος στο Υπουργείο Υγείας και περιλαμβάνει:

-Αύξηση των κλινών από 90 σε 120 (λόγω της κατασκευής της νέας πτέρυγας του ΓΝΦ ) και ενσωμάτωση του ΤΕΠ του νοσοκομείου στην Ηγουμενίτσα στο νοσοκομείο που είναι ο φορέας λειτουργίας του.

Αύξηση των οργανικών θέσεων ιατρών από 40 σε 61. Σύντομα ολοκληρώνονται από τον ΑΣΕΠ και οι τοποθετήσεις 3 μόνιμων νέων γιατρών.

-Αύξηση των οργανικών θέσεων νοσηλευτικού προσωπικού από 90 σε 97. Σημαντική βοήθεια στο έργο τους αναμένεται να δώσουν τα 11 νέα μέλη που θα τοποθετηθούν από την προκήρυξη του ΟΑΕΔ για τις 4000 νοσηλευτικό προσωπικό διάρκειας 1 έτους.

Επίσης έχει κατατεθεί από την 6η Υγειονομική Περιφέρεια έχει κατατεθεί πρόταση στο διασυνοριακό πρόγραμμα Interreg για την τοποθέτηση αυτοτελούς μονάδας παραγωγής οξυγόνου εξοικονομώντας τεράστια ποσά στις δαπάνες του νοσοκομείου που θα διατεθούν για άλλους στόχους.

Τέλος, αναφορικά με το πολύπαθο ΤΕΠ Ηγουμενίτσας, στόχος είναι να ολοκληρωθεί και να ξεκινήσει η λειτουργία του. Αποκαθίστανται και οι τελευταίες εκκρεμότητες στο κτήριο από την Περιφέρεια Ηπείρου και αναμένεται στο αμέσως επόμενο διάστημα η παράδοση και η ενσωμάτωσή του στο νέο οργανισμό του Νοσοκομείου Φιλιατών.  Έπειτα από αλλεπάλληλες συσκέψεις εργασίας με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (Υπ.Υγείας, 6ΥΠΕ, Περιφέρεια Ηπείρου και Νοσοκομείο Φιλιατών) έχει εγκριθεί σχέδιο αρχικής λειτουργίας. Αυτό περιλαμβάνει τη συστέγαση πρωτοβάθμιων δομών υγείας στις καινούργιες εγκαταστάσεις με την υποστήριξη του νοσοκομείου, το οποίο μπαίνει σε στάδιο υλοποίησης. Είναι επωφελές για το δημόσιο συμφέρον, το ΤΕΠ να ανοίξει  τις πύλες του προς τους πολίτες ώστε να αξιοποιηθεί και να μη ρημάζει και μόλις το επιτρέψουν οι οικονομικές συνθήκες θα λειτουργήσει σε πλήρη ανάπτυξη. Για αυτό το λόγο άλλωστε εξελίσσετε παράλληλα η προμήθεια του εξοπλισμού που επιλαμβάνεται το ΠΓΝ Ιωαννίνων, για τον οποίο ενημερώνουμε έχει παραδοθεί ο ξενοδοχειακός εξοπλισμός, έχει συμβασιοποιηθεί μέρος του ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού και προκηρύσσεται άμεσα ο λοιπός ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός.

Με σχέδιο, πολύ δουλεία και τα μάτια στραμμένα στην κοινωνία προχωράμε στην βελτίωση της Δημόσιας Υγείας και του κοινωνικού κράτους σε μια προσπάθεια διατήρησης της κοινωνικής συνοχής. Η διάλυση του ΕΣΥ με απολύσεις και κλείσιμο δομών, η διαφθορά τεραστίων σκανδάλων όπως της Novartis και του ΚΕΕΛΠΝΟ που πήραν ήδη το δρόμο της δικαιοσύνης ανήκει οριστικά στο παρελθόν όσο και αν κάποιοι επιζητούν παλινόρθωση για να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο.

123

Εντάξεις ΕΣΠΑ…


%cf%80%ce%b5%cf%81-%ce%b7%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf%cf%85

                                                     ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κοινωνικό Παντοπωλείο μέσω του Ε.Π.«Ήπειρος 2014-2020» και στο Δήμο Κόνιτσας

Σε έναν ακόμη Δήμο της Περιφέρειας Ηπείρου, θα λειτουργήσει για τα επόμενα τρία χρόνια (1/5/2017 – 30/6/2020), Κοινωνικό Παντοπωλείο. Συγκεκριμένα με απόφαση που υπέγραψε σήμερα ο Περιφερειάρχης κ. Αλέξανδρος Καχριμάνης, εντάσσεται στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ήπειρος 2014-2020» πράξη για τη «Δομή παροχής βασικών αγαθών: Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Κόνιτσας», με συνολική δημόσια επιλέξιμη δαπάνη 117.000 ευρώ. Μέσω αυτής θα γίνεται σταθερή τροφοδοσία τουλάχιστον 100 οικογενειών κάθε μήνα. Η πράξη, όπως και οι αντίστοιχες των άλλων Δήμων, συγχρηματοδοτούνται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο.

Προμήθεια εξοπλισμού στο ΠανεπιστημιακόΓενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων
 Τη θετική της γνώμη διατυπώνει η Ειδική Υπηρεσία Διαχείρισης Ε.Π. Περιφέρειας Ηπείρου, για το σχέδιο σύμβασης και τη διαδικασία ανάθεσης του υποέργου «Προμήθεια ξενοδοχειακού εξοπλισμού» της προσθήκης πενταόροφου Κτιρίου Νοσηλευτικών Μονάδων στο Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, συνολικού προϋπολογισμού  για το σχέδιο σύμβασης και τη διαδικασία ανάθεσης  55.552 ευρώ. Φορέας υλοποίησης του υποέργου, είναι το Τμήμα Προμηθειών του Νοσοκομείου.

 

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: