Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή

Archive for Δεκέμβριος, 2018

Χρόνια Πολλά και καλή χρονιά, σε όλους τους φίλους κι αναγνώστες


με την άδεια σας ή χωρίς εμείς τα λέμε. Άγιος Βασίλης έρχεται- λοιπόν…

ΝΕΑ ΦΙΛ καρτα νεα 1...χωρίς Τσιγαρο

και δε μας καταδέχεται…το μόνο σίγουρο!

Εικόνα

ευχές, απο τον Αντώνη Μπέζα!


E-CARD MPEZAS

Οι «ταλιμπάν» του εθνομηδενισμού και η εθνική ταυτότητα


Σταύρος Λυγερός  Σταύρος Λυγερός

Οι

Παραδοσιακά στην Ελλάδα οι άρχουσες ελίτ, λόγω του μεταπρατικού χαρακτήρα τους και κατ’ επέκτασιν του ισχυρού συνδρόμου εξάρτησης από τη Δύση, αντιλαμβάνονταν την έννοια του εθνικού συμφέροντος συχνά με διαφορετικό τρόπο από το λαϊκό σώμα, από τον κορμό της κοινωνίας. Αυτή η απόκλιση εμφανιζόταν κυρίως στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, η απόκλιση αυτή εμφανίσθηκε και στον χώρο της εκπαίδευσης. Για την ακρίβεια μία ομάδα ιστορικών, με επικεφαλής τον Αντώνη Λιάκο, προσπαθούν μέσω της αποδόμησης να υφαρπάξουν την εθνική ταυτότητα.

Η επιχείρηση αυτή εκδηλώθηκε όταν άρχισαν να επικρατούν μεταμοντέρνες αποδομητικές αντιλήψεις αφενός σε νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας ανώτερα και μεσαία αστικά στρώματα, αφετέρου στον χώρο της Αριστεράς. Η διαμάχη για το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού της Ρεπούση πριν 11 χρόνια ήταν σημείο καμπής αυτής της επιχείρησης, η οποία ακολουθεί παρασκηνιακές διαδρομές και οχυρώνεται πίσω από τον ισχυρισμό της επιστημονικής αυθεντίας.

Ο πυρήνας εκείνης της διαμάχης ήταν βαθύτατα ιδεολογικός και αφορούσε ακριβώς τον διαφορετικό τρόπο, με τον οποίον γίνεται αντιληπτή στις σημερινές συνθήκες η έννοια του ίδιου του έθνους και τελικώς η έννοια της εθνικής ταυτότητας. Στη μία πλευρά ήταν οι δυνάμεις της αποδόμησης στο όνομα της καταπολέμησης του εθνικισμού. Στην άλλη οι δυνάμεις που θεωρούν τον πατριωτισμό θεμελιώδη ορίζουσα ενός εθνικού κράτους, όπως η Ελλάδα.

Πέρα από την κάθετη ιδεολογική διάκριση σε Αριστερά-Δεξιά, που σε γενικές γραμμές αντιστοιχεί στον κομματικό χάρτη, έχει διαμορφωθεί και μία δεύτερη, η οποία τέμνει οριζοντίως και τις πολιτικές και τις κοινωνικές ελίτ. Όπως συμβαίνει πάντα δε σε τέτοιες αντιπαραθέσεις, και στη μία και στην άλλη πλευρά στοιχίζονται διαφορετικές μεταξύ τους δυνάμεις. Μακάρι στη μία να υπήρχαν μόνο κάποιοι γραφικοί εθνικιστές, ή στην άλλη μόνο κάποια αντεθνικά στοιχεία. Έχουμε, όμως, να κάνουμε με δύο ρεύματα, στους κόλπους των οποίων υπάρχουν και σοβαρές και γελοιογραφικές εκδοχές, και συντηρητικοί και προοδευτικοί, και ιδεολόγοι και ωφελιμιστές.

Κάθε λογικός Έλληνας συμφωνεί ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι εξωστρεφής, πρέπει να συμμετέχει δυναμικά και δημιουργικά στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν θα το κάνει, κουβαλώντας τις εθνικές της αποσκευές, ή ως εθνικά πολτοποιημένη κοινωνία, προσαρμοσμένη στις προδιαγραφές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Εθνομηδενισμός και εθνική ταυτότητα

Το βασικό πρόβλημα με το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού τότε ήταν ότι υπηρετούσε το δεύτερο. Στο όνομα της κατά τα άλλα σωστής θέσης ότι πρέπει να μην καλλιεργούμε τη μισαλλοδοξία στους μαθητές, πήγε στο άλλο άκρο: απονεύρωσε την ιστορία, πολτοποίησε την αίσθηση του ανήκειν σε ένα έθνος και τροφοδότησε μία διαδικασία που οδηγεί στον εθνομηδενισμό.

Οι αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι που αποδομούν το έθνος, έχοντας υψώσει τη σημαία του αντι-εθνικισμού, θα έπρεπε να γνωρίζουν πως μόνο αυτός που έχει ιθαγένεια μπορεί να την αναγνωρίσει ειλικρινώς και στον άλλο. Διαφορετικά, η στάση έναντι του άλλου εκφυλίζεται στις επιταγές του πολιτικά ορθού. Σε μία τυπική αναγνώριση, δηλαδή, που ενίοτε κρύβει βαθειά περιφρόνηση. Θα έπρεπε, επίσης, να γνωρίζουν πως η πολτοποίηση των εθνών είναι η άλλη όψη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Σε κάθε χώρα, η διδασκαλία της ιστορίας στα σχολεία εκ των πραγμάτων είναι από τις βασικές λειτουργίες διαμόρφωσης της εθνικής συνείδησης. Ως εκ τούτου, τα σχολικά εγχειρίδια οφείλουν να υπηρετούν ταυτοχρόνως και ισορροπημένα δύο αποστολές: αφενός να διδάσκουν την ιστορική αλήθεια, αφετέρου να καλλιεργούν το εθνικό αίσθημα. Είναι αληθές πως σε κάποιες περιπτώσεις αυτό είναι αντιφατικό και για να γίνει υπέρβαση αυτής της αντίφασης χρειάζεται να γίνουν κάποιες εκπτώσεις.

Ένας μαθητής Γυμνασίου και πολύ περισσότερο Δημοτικού έχει ανάγκη από μία ιστορική αφήγηση, η οποία θα τον βοηθήσει, χωρίς ψεύδη και ακρότητες, να συγκροτήσει την εθνική του ταυτότητα. Όταν θα ενηλικιωθεί και θα έχει την ευκαιρία να μελετήσει και να κατανοήσει τους σκληρούς νόμους της Ιστορίας, τότε θα μπορεί να σταθεί κριτικά απέναντι και στις σκοτεινές πτυχές της ιστορίας του δικού του έθνους.

Οι «ταλιμπάν» του εθνομηδενισμού

Το επίμαχο βιβλίο απευθυνόταν στους μαθητές της ΣΤ’ Δημοτικού. Το πρόβλημα δεν ήταν ότι ξέφευγε απλώς από μία στείρα ελληνοκεντρική ανάγνωση της ιστορίας. Αυτό θα ήταν θετικό. Η Ρεπούση, όμως, (όπως και όλη αυτή η ομάδα) έχει αναθέσει στον εαυτό της την αποστολή να ξεριζώσει τον εθνικισμό! Έτσι, υπέβαλε την ιστορία στην δική της προκρούστεια κλίνη. Δεν ήταν τυχαίο, βεβαίως, ότι εξωράισε την οθωμανική κατοχή. Στην πραγματικότητα, προσπαθούσε να περάσει από το παράθυρο μία δογματική αντίστροφη “εθνική ιδεολογία”, πολύ πιο επικίνδυνη από τους –μάλλον αγαθούς– εθνικούς μύθους, που με φανατισμό προσπαθεί να αποδομήσει.

Εάν επρόκειτο για δικό της βιβλίο και πάλι δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Ο καθένας είναι ελεύθερος να γράφει και να εκδίδει τις όποιες ιδεοληψίες του. Επρόκειτο, όμως, για σχολικό εγχειρίδιο. Την ευθύνη για τα σχολικά εγχειρίδια έχουν οι αρμόδιες κρατικές αρχές και άποψη επί του θέματος δικαιούται να έχει ο κάθε πολίτης, όπως για κάθε άλλο ζήτημα που αφορά τον δημόσιο βίο. Με άλλα λόγια, εν προκειμένω δεν υπάρχει το δικαίωμα της επιστημονικής αυθεντίας που επικαλούνται, πίσω από το οποίο στην πραγματικότητα κρύβεται μία ακραία ιδεοληψία.

Δεν θα άξιζε ίσως να θυμηθούμε εκείνο το επεισόδιο αν από τότε δεν είχαν μεσολαβήσει οι πρωτοβουλίες των υπουργών Παιδείας της κυβέρνησης Τσίπρα, που αποπνέουν εθνομηδενισμό. Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι εδώ. Μπορεί να μην έχει την οξύτητα που έχουν τα μνημονιακά οικονομικά και κοινωνικά μέτρα, αλλά αφορά τον πυρήνα της συλλογικής μας ύπαρξης. Στην πραγματικότητα, όπως προανέφερα, πρόκειται για επιχείρηση “ταλιμπάν” με σκοπό την υφαρπαγή της εθνικής ταυτότητας.

slpress.gr Stavros Lygeros

Γνωμικό

Οι μεθοδεύσεις της κυβέρνησης Ράμα για την αρπαγή και λεηλασία των ελληνικών περιουσιών στην Χιμάρα — Greek National Pride


Η Αθήνα έχει αντιληφθεί πλέον ότι τα Τίρανα επιθυμούν να ξεριζώσουν τον ελληνικό πληθυσμό της παραθαλάσσιας περιοχής, αποστερώντας τον από τις περιουσίες του – Το μήνυμα του Μητσοτάκη από το βήμα της Βουλής και η στάση της κυβέρνησης Πολυτελή τουριστικά συγκροτήματα και resorts δίπλα στο κύμα, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και στο βάθος… βελούδινη εθνοκάθαρση κατά […]

via Οι μεθοδεύσεις της κυβέρνησης Ράμα για την αρπαγή και λεηλασία των ελληνικών περιουσιών στην Χιμάρα — Greek National Pride

Γνωμικό

Καταλαβαίνουμε ότι το ελληνικό κράτος πυροβολεί τα πόδια του με την απόταξη αστυνομικών; — ΕΛΛΑΣ


Η σοκαριστική πρόταση απόταξης ορισμένων εκ των αστυνομικών που ενεπλάκησαν στο συμβάν με τον Ζακ Κωστόπουλο και οι βαρύτατες προτεινόμενες πειθαρχικές κυρώσεις για κάποιους άλλους, αποτελεί ορόσημο στη διαρκή επίθεση που διεξάγει το κράτος τα τελευταία χρόνια εναντίον του ίδιου του εαυτού του.

via Καταλαβαίνουμε ότι το ελληνικό κράτος πυροβολεί τα πόδια του με την απόταξη αστυνομικών; — ΕΛΛΑΣ

Μήνυμα του Δημάρχου Ηγουμενίτσας για την Πρωτοχρονιά


Ο Δήμαρχος Ηγουμενίτσας κ

Μήνυμα του Δημάρχου Ηγουμενίτσας και Προέδρου της ΠΕΔ Ηπείρου κ. Ιωάννη Λώλου για την Πρωτοχρονιά

Στην αφετηρία του Νέου Έτους εύχομαι σε όλες και όλους υγεία, προσωπική και οικογενειακή ευτυχία, δύναμη και προκοπή!

Ως Δημοτική αρχή, με οδηγό την αλληλεγγύη και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο, με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και υψηλό αίσθημα ευθύνης, θα συνεχίσουμε και τη Νέα Χρονιά να αναβαθμίζουμε τον Δήμο μας με μοναδικό μας στόχο την ποιότητα ζωής των δημοτών και την προοπτική για τις νέες γενιές.

Η Νέα Χρονιά ας είναι χρονιά ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και τα παιδιά μας κι ας αποτελέσει εφαλτήριο μιας νέας εποχής γεμάτης με Υγεία, Ανάταση, Αλληλεγγύη και Ευημερία.

Χρόνια πολλά και ευτυχισμένο το 2019!

Ιωάννης Λώλος
Δήμαρχος Ηγουμενίτσας
Πρόεδρος ΠΕΔ Ηπείρου

Εικόνα

ευχές, απο το Δήμαρχο Πάργας!


thumbnail

Γνωμικό

Από τον Τσίπρα στον Κούλη …δυο δάχτυλα και κάτι. — ΕΛΛΑΣ


Βόλτα στο κέντρο των Αθηνών πραγματοποίησε ο Μητσοτάκης, στα πλαίσια του χτισίματος του «φιλολαϊκού προφίλ» του από το επικοινωνιακό του επιτελείο. Όμως επειδή η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να κρύψει το πραγματικό της πρόσωπο, υπήρξε μία… λεπτομέρεια που δεν έλαβε προσοχής από τα ΜΜΕ, η οποία είναι ενδεικτική της πολιτικής που φιλοδοξεί να ακολουθήσει ο Μητσοτάκης.

via Από τον Τσίπρα στον Κούλη …δυο δάχτυλα και κάτι. — ΕΛΛΑΣ

Το γεφύρι της Άρτας!


Το γεφύρι της Άρτας! S

Το γεφύρι της Άρτας «ολημερίς το χτίζανε το βράδυ γκρεμιζόταν» σύμφωνα με τον λαϊκό μύθο!

Στην περίπτωσή μας όμως έχουμε να κάνουμε με δύο τέτοιου είδους γεφύρια!

Το πρώτο είναι το Υπαίθριο Θέατρο Ηγουμενίτσας 1174 θέσεων, για το οποίο η οικοδομική άδεια εκδόθηκε την 9/4/2012. Ο αρχικός προϋπολογισμός του έργου ήταν 1.631.490 ευρώ και με την έκπτωση ο εργολάβος ανέλαβε να το κατασκευάσει με το ποσόν των 1.082.429 ευρώ.

Μετά από μια περίοδο κατά την οποία υπήρξε στασιμότητα στην χρηματοδότηση και προβλήματα του εργολάβου όσον αφορά στην υλοποίηση του έργου, δόθηκαν διαδοχικές παρατάσεις με την τελευταία εκ των οποίων να λήγει την 31/12/2018. Φυσικά ούτε την ημερομηνία αυτή προβλέπεται να παραδοθεί το έργο. Άλλωστε στον προϋπολογισμό του 2018 προβλεπόταν κονδύλια ύψους 200.000 ευρώ από τα οποία δεν διατέθηκε ούτε ένα ευρώ, ενώ για το 2019 προβλέπονται κονδύλια ύψους 361.404 ευρώ.

Από την Περιφέρεια Ηπείρου, για την αποπεράτωση του έργου, διατέθηκε την 22/10/2018 ποσό 50.000 ευρώ για την σύνδεση με το δίκτυο ύδρευσης και άλλα 50.000 ευρώ για τον δρόμο πρόσβασης και την διαμόρφωση του χώρου. Με πρόσφατες αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου τα ποσά αυτά έγιναν 74.400 ευρώ για την διαμόρφωση χώρου και δρόμου και 74.400 ευρώ για την σύνδεση με το δίκτυο ύδρευσης.

Με τους ρυθμούς βέβαια που κινείται η δημοτική αρχή δεν προβλέπω να είναι σε θέση να ολοκληρώσει το έργο πριν την λήξη της θητείας της.

Το δεύτερο γεφύρι είναι το περίφημο Δημαρχιακό Μέγαρο Μαργαριτίου το οποίο είναι μια πονεμένη ιστορία που διαρκεί πολλά χρόνια.

Η σύμβαση για την κατασκευή του υπογράφηκε από τον τότε δήμαρχο Μαργαριτίου, και νυν δήμαρχο Ηγουμενίτσας, το 2009 και, κατόπιν πολλαπλών και συνεχών παρατάσεων ( 7 τον αριθμό), εδέησε να προβλέπεται να ολοκληρωθεί την 31/12/2018, ήτοι 10 χρόνια μετά  από την υπογραφή της σύμβασης.

Η προσωρινή μόνο παραλαβή του έργου έγινε, σύμφωνα με πρόσφατη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, την 10/12/2018, αλλά, παρ’ όλα αυτά, για το έτος 2019 ο προϋπολογισμός του δήμου προβλέπει κονδύλια ύψους 89.292 ευρώ, τα οποία θα πληρωθούν για την αποπεράτωση του έργου. Ίδωμεν δηλαδή τελικά πότε θα μπορέσει να γίνει τελικά η οριστική παραλαβή του έργου!

Από τα δύο αυτά παραδείγματα μπορούμε να κατανοήσουμε τους ρυθμούς με τους οποίους κινείται η δημοτική αρχή όσον αφορά υποδομές οι οποίες είναι μεγάλης σημασίας για τον δήμο.

Σταύρος Κωστάρας

Με τις «Πρέσπες» επιστρέφει ο χειρότερος παλαιοκομματισμός όλων των εποχών


ProtoThema.gr

tziovaras_grigorisΓρηγόρης Τζιοβάρας

«Το παλιό και το νέο δεν έχουν να κάνουν τόσο με την ηλικία, αλλά έχουν να κάνουν με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της διαδρομής του καθενός μας», υποστήριξε σε μια πρόσφατη ομιλία του στη Βουλή ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Η σπάνια αυτή έκλαμψη ειλικρινούς προσέγγισης της πραγματικότητας από τον κ. Τσίπρα, ωστόσο, δεν είχε, δυστυχώς, ίχνος αυτοκριτικής, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ενθυμούμενος ότι μόλις πρόσφατα στενοί συνεργάτες του κατέφευγαν σε προπαγανδιστικού τύπου δικαιολόγηση των λαθών του με επίκληση του γεγονότος ότι «είναι μόλις 44 ετών»…

Στην πραγματικότητα, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια λεκτική αποστροφή που είχε ως στόχο να αντλήσει μια ακόμη αφορμή για να επιτεθεί κατά των αντιπάλων του.

Το ίδιο βράδυ, εξάλλου, ο 36χρονος εκπρόσωπος της κυβέρνησής του Δημήτρης Τζανακόπουλος αξιοποιούσε τη δική του παρουσία στην κρατική τηλεόραση, στην οποία εμφανιζόταν –προφανώς κατ΄ απαίτησή του- μόνος του για να ισχυριστεί το εξής αμίμητο: «Ο κ. Μητσοτάκης θα δώσει εξηγήσεις σε ανώτατο ευρωπαϊκό επίπεδο για τα περί συναλλαγής στο Μακεδονικό».

Θα ήταν άξια καγχασμών και χλευασμού η συγκεκριμένη «ατάκα» του κ. Τζανακόπουλος, αν δεν επρόκειτο για ένα μνημείο δουλοπρέπειας. Δουλοπρέπεια η οποία επιβεβαιώνεται και με την παρασκηνιακή προσπάθεια που φαίνεται ότι καταβάλλεται για να βρεθεί τις επόμενες μέρες στην Αθήνα η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προκειμένου, όπως αναφέρουν όλες οι πληροφορίες αλλά και οι διαρροές από την ίδια την κυβέρνηση, να ασκήσει πιέσεις για την έγκριση από την ελληνική Βουλή της διαβόητης Συμφωνίας των Πρεσπών.

Μένει, βεβαίως, να δούμε τι πραγματικά θα γίνει κατά την εδώ επίσκεψη της κυρίας Μέρκελ. Αλλά, όπως και να έχει, ξεπερνά ακόμη και τα πιο υψηλά μεγέθη πολιτικού αμοραλισμού που έχουν κατακτήσει οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να βλέπει κανείς τους κυβερνητικούς ιθύνοντες μιας ευρωπαϊκής χώρας να εναποθέτουν τις ελπίδες τους για αλλαγή των διαμορφωμένων εδώ και καιρό εσωτερικών πολιτικών συσχετισμών στην πιθανολογούμενη διάθεση των ξένων να… τιμωρήσουν τις ηγεσίες της αντιπολίτευσης επειδή υποστήριξαν κάτι που ασπάζεται η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, όπως μαρτυρούν όλες αναμφισβήτητα οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης.

Ούτε στις πιο μαύρες εποχές του Εμφυλίου –όταν παιζόταν η παραμονή της χώρας στη σφαίρα επιρροής της Δύσης- δεν είχαν επενδυθεί τόσες ελπίδες στις παρεμβάσεις του διεθνούς παράγοντα για να… νουθετήσει τις εγχώριες πολιτικές δυνάμεις. Διότι -προσέξτε!- ο κ. Τζανακόπουλος δεν κάλεσε τους Ευρωπαίους να διαψεύσουν ή να επιβεβαιώσουν τα όσα είπε ο κ. Μητσοτάκης περί ανταλλαγής του Σκοπιανού με τη περαιτέρω περικοπή των συντάξεων, κάτι που θα μπορούσε να γίνει κατανοητό. Μίλησε, αντιθέτως, για «εξηγήσεις που θα δώσει» ένας Έλληνας πολιτικός αρχηγός σε ξένες ηγεσίες.

Όπως αποδείχθηκε, μάλιστα, η προσδοκία της… τιμωρίας του αρχηγού της ΝΔ δεν ήταν προϊόν μόνον της έμπνευσης του κυβερνητικού εκπροσώπου. Το Μέγαρο Μαξίμου μας πληροφόρησε ότι ο κ. Μητσοτάκης… φοβήθηκε να πάει στις Βρυξέλλες. Ενώ επίσης από διαρροές του πρωθυπουργικού γραφείου μάθαμε ότι ο –go back κυρία Μέρκελ- Αλέξης Τσίπρας έκανε, εν τέλει, τα παράπονα του στον… Πιέρ Μοσκοβισί!

Δεν είναι, πάντως, μόνον το «κάρφωμα» στους Ευρωπαίους που καταδεικνύει ότι το συνονθύλευμα που μας κυβερνά μπορεί να καταφύγει σε κάθε είδους παλαιοκομματική μεθόδευση, αδιαφορώντας για το πόσο καταγέλαστοι γίνονται στα μάτια της εγχώριας και της διεθνούς κοινής γνώμης εξαιτίας του πάθους με το οποίο προσπαθούν να παραμείνουν προσκολλημμένοι στις καρέκλες της εξουσίας.

Χρειάζεται να πάει κάποιος πολύ πίσω σε θολές ή σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας –από αυτές που υποτίθεται στηλιτεύουν κάθε τρεις και λίγο οι ΣΥΡΙΖΑίοι- για να βρει αντίστοιχο παράδειγμα με το πρωτοφανές «αλισβερίσι» που βλέπουμε να εκτυλίσσεται προκειμένου να συγκεντρωθεί η απαιτούμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να εγκριθεί από το ελληνικό Κοινοβούλιο η Συμφωνία των Πρεσπών.

Είναι δύσκολο, κατ΄ αρχάς, να ξεχαστεί ότι πίσω από την ανεξήγητη σπουδή της κυβέρνησης να «κλείσει» το Σκοπιανό άρον άρον και χωρίς ενημέρωση της Βουλής και των κομμάτων, υποκρυπτόταν η προσπάθεια να προκληθεί ρήγμα στην αξιωματική αντιπολίτευση, αναμοχλεύοντας πάθη του παρελθόντος που πλήρωσε ακριβά η συντηρητική παράταξη.

Όταν, όμως, δεν κατάφεραν να διεμβολίσουν τη Νέα Δημοκρατία, δεν δίστασαν να βάλουν σε εφαρμογή το σχέδιο διάλυσης σχεδόν όλων των μικρότερων κομμάτων. Οι άνθρωποι που στηλίτευαν ως αποστασία κάθε διαφοροποίηση βουλευτή και κατηγορούσαν ως «αργυρώνητο» όποιον έδειχνε διάθεση να συνταχθεί με τη γραμμή άλλου κόμματος, όπως στην περίπτωση της προεδρικής εκλογής του 2014, δεν έχουν πρόβλημα να «ψαρέψουν» δεξιά και αριστερά υπουργούς και βουλευτές.

Τη μια επιστρατεύουν τον Φώτη Κουβέλη, τον οποίο στην προηγούμενη πολιτική περίοδο αποκαλούσαν «κουρέλι», την άλλη επικροτούν με θέση υφυπουργού την Κατερίνα Παπακώστα που μέχρι πρότινος αποκαλούσαν «Ζαρούλια της ΝΔ». Ενώ κινούν παρασκηνιακά τα νήματα, κρατώντας ουσιαστικά σε καθεστώς αιχμαλωσίας τρία κόμματα –το Ποτάμι, τους ΑΝΕΛ και την Ένωση Κεντρώων-, απειλώντας τα με διάλυση, αφού αρκεί η μετακίνηση ενός βουλευτή από καθένα εξ αυτών για να πάψουν να αναγνωρίζονται από τον Κανονισμό της Βουλής.

Συνοψίζοντας κανείς τα πρωτοφανή αυτά φαινόμενα, τα οποία, κακά τα ψέματα, λίγο απέχουν από όσα παρακολουθήσαμε να εκτυλίσσονται στα γειτονικά Σκόπια, δεν μπορεί να μην εκφράσει αποτροπιασμό για την οπισθοδρόμηση της κοινοβουλευτικής μας Δημοκρατίας. Μιας Δημοκρατίας που θεωρούσαμε ότι με το τέλος της δικτατορικής περιόδου και κυρίως με τον ευρωπαϊκό δρόμο στον οποίο την οδήγησαν αρχικώς ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και εν συνεχεία ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι υπόλοιποι πρωθυπουργοί που τους διαδέχθηκαν, είχε αφήσει πίσω τον αμοραλιστικό παλαιοκομματισμό.

Δυστυχώς, όμως, ο παλαιοκομματισμός είναι εδώ και τον ξαναζούμε στις χειρότερες εκδοχές του. Μάλλον διότι, όπως αναγνώρισε και ο κ. Τσίπρας «το παλιό και το νέο δεν έχουν να κάνουν με την ηλικία». Κρίμα!

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: