Panagiotis Georgiou 1η Σεπτεμβρίου 2026
Η 1η Σεπτεμβρίου έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση μέσα μου. Είναι η αρχή μιας νέας σχολικής χρονιάς, αλλά και μια αφορμή να γυρίζω για λίγο πίσω τον χρόνο, στα πρώτα μου μαθητικά χρόνια, τότε που όλα έμοιαζαν απλά και ο κόσμος χωρούσε μέσα σε μια σχολική αίθουσα.
Στους πρώην συναδέλφους εκπαιδευτικούς εύχομαι καλή και δημιουργική σχολική χρονιά.
Στους νέους εκπαιδευτικούς, που αυτές τις μέρες ετοιμάζονται να περάσουν για πρώτη φορά την πόρτα μιας τάξης, θα ήθελα να χαρίσω τρεις συμβουλές που μου είχε δώσει κι εμένα, πριν από πολλά χρόνια, ο Γερμανός σύμβουλος εκπαίδευσης, όταν ανέλαβα υπηρεσία στο Λεβερκούζεν, το 1979.
Μου είχε πει:
1. Να ξυρίζεσαι κάθε μέρα.
«Είσαι νέος», μου είπε. «Αν θέλεις, μπορείς να αφήσεις μούσι. Αλλά δεν θα ξυρίζεσαι κάθε δύο ή τρεις ημέρες!»
2. Τα βιβλία σου και τις εργασίες των μαθητών να τα έχεις πάντοτε μέσα σε μια τσάντα.
«Ακόμη κι αν έχεις μόνο ένα χαρτί, βάλε το στην τσάντα. Οι γονείς που θα σε βλέπουν μπορεί να νομίζουν πως δεν προετοιμάζεσαι για το μάθημα, ενώ οι συνάδελφοί σου θα λένε πως είσαι… τουρίστας!»
3. Μην παίρνεις δώρα από τα παιδιά.
«Αργότερα μπορεί να πουν ότι έβαλες καλό βαθμό σε κάποιον μαθητή επειδή οι γονείς του σου έκαναν δώρο.»
Και ύστερα, με εκείνο το χαρακτηριστικό του χιούμορ, μου είπε:
«Ξέρω ότι οι συμπατριώτες σου πηγαίνουν στην Ελλάδα το καλοκαίρι και φέρνουν ούζο ή κονιάκ. Αυτό μπορείς να το πάρεις! Όχι όμως στυλό, πουκάμισο και άλλα τέτοια…»
Μπορεί σήμερα κάποιες από αυτές τις συμβουλές να ακούγονται παράξενες ή ξεπερασμένες. Εγώ, όμως, τις κράτησα σαν Ευαγγέλιο.
Όχι μόνο γιατί προέρχονταν από έναν άνθρωπο με πείρα, αλλά γιατί πίσω από τις απλές του κουβέντες υπήρχε κάτι πολύ βαθύτερο: ο σεβασμός προς το σχολείο, το επάγγελμα και τους μαθητές.
Σε όλους τους νέους εκπαιδευτικούς εύχομαι καλή σταδιοδρομία και δύναμη.
Να αγαπάτε τη δουλειά σας.
Να σέβεστε τους μαθητές σας.
Και, πάνω απ’ όλα, να τους αγαπάτε.
Γιατί, τελικά, αυτό είναι που μένει.
Στη φωτογραφία είναι το πρώτο σχολείο στο οποίο φοίτησα, από το 1962 έως το 1965, στην Κεραμίτσα Φιλιατών.
Εκεί όπου δάσκαλός μου ήταν ο πατέρας μου.
Ίσως γι’ αυτό η εικόνα αυτή να έχει για μένα μια ιδιαίτερη σημασία.
Εκεί, ανάμεσα στα πρώτα γράμματα, στα τετράδια, στον πίνακα και στις παιδικές φωνές, άρχισε, χωρίς να το γνωρίζω τότε, ένα μεγάλο ταξίδι.
Ο πατέρας μου δεν ήταν μόνο ο πρώτος μου δάσκαλος μέσα στην τάξη. Ήταν και ένας από τους ανθρώπους που, με τον δικό τους τρόπο, μου έδειξαν τι σημαίνει να υπηρετείς το σχολείο και να σέβεσαι τον μαθητή.
Πέρασαν από τότε πολλές δεκαετίες. Άλλαξαν σχολεία, τόποι, άνθρωποι, εποχές. Κι όμως, εκείνη η μικρή σχολική αίθουσα έμεινε κάπου μέσα μου, όπως μένουν οι πρώτες εικόνες της ζωής: λίγο ξεθωριασμένες από τον χρόνο, αλλά πάντα ζωντανές.
Μια εικόνα από τα πρώτα μου μαθητικά χρόνια, που κουβαλώ μέσα μου μέχρι σήμερα.
Καλό μήνα.
Καλό φθινόπωρο.
Και καλή σχολική χρονιά σε όλους όσοι συνεχίζουν να πιστεύουν πως μέσα σε μια τάξη μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος, και μαζί του, ίσως, λίγο και ο κόσμος.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε