ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Αγαπάμε Καμίτσιανη Τσαμαντά
Υπήρξε μια εποχή που ένα ταξίδι από τους Φιλιάτες προς τα χωριά της Μουργκάνας δεν ήταν μια απλή μετακίνηση. Ήταν ολόκληρη υπόθεση. Οι δρόμοι ήταν χωμάτινοι, ανηφορικοί, γεμάτοι στροφές και το λεωφορείο ανέβαινε με κόπο, αγκομαχώντας κάτω από το βάρος των ανθρώπων και των πραγμάτων.Στους Φιλιάτες γινόταν ακόμη και τρίωρη ή τετράωρη αναμονή, πριν το λεωφορείο πάρει το απομεσήμερο τον δρόμο για το βουνό. Άγιος Νικόλαος, Άγιοι Πάντες, Παλιοχώρι, Πόβλα… κι από εκεί και πέρα, όπου τελείωνε ο δρόμος, άρχιζαν τα μονοπάτια, τα πόδια και τα ζώα.
Γι’ αυτό και η πρώτη φορά που λεωφορείο ανέβηκε στον Τσαμαντά δεν ήταν ένα συνηθισμένο γεγονός. Ήταν είδηση για ολόκληρο το χωριό. Μέχρι τότε, το ταξίδι γινόταν με τα πόδια ή με ζώο και αυτό ήταν κάτι απολύτως φυσιολογικό για τους ανθρώπους της εποχής. Η Μουργκάνα είχε μάθει να ζει με τις αποστάσεις, τις ανηφόρες και τα δύσκολα μονοπάτια.
Κι όταν έφτασε το λεωφορείο, έμοιαζε σαν να έφερνε μαζί του έναν καινούργιο κόσμο.
Θυμάμαι τους παππούδες μου να ετοιμάζονται από την προηγούμενη μέρα. Έκαναν το μπάνιο τους, ήθελαν να είναι καθαροί και περιποιημένοι για το ταξίδι. Γιατί ένα ταξίδι με το λεωφορείο δεν ήταν μόνο ανάγκη. Ήταν και γεγονός. Ήταν έξοδος από το χωριό, συνάντηση, κουβέντα, μια μικρή αλλαγή στη ρουτίνα της ζωής..
Κοιτάζοντας σήμερα τη φωτογραφία, δεν γνωρίζω ποιοι είναι οι άνθρωποι που στέκονται δίπλα στο λεωφορείο. Ίσως όμως κάποιος από εσάς αναγνωρίσει τα πρόσωπα, να μπορεί να μας πει τα ονόματά τους και να συμπληρώσει την ιστορία αυτής της εικόνας.
Ένα όνομα, μια μικρή ανάμνηση μπορεί να ξαναδώσει ζωή σε πρόσωπα που σήμερα γνωρίζουμε μόνο μέσα από μια παλιά φωτογραφία.
Γιατί τελικά εκείνο το λεωφορείο δεν μετέφερε μόνο επιβάτες. Μετέφερε ανθρώπους, κουβέντες, αναμνήσεις και την αρχή μιας καινούργιας εποχής για τη Μουργκάνα
Αντώνης Μπέζας – Antonis Bezas
Έκλεισαν το 628 ΤΠ – Δρομολόγησαν φυλακές – Υπήρχε όμως άλλη λύση.
Πριν λίγες ημέρες, στις 29 Ιουλίου 2026, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανακοίνωσε τη συγκρότηση τριών νέων Μονάδων Ειδικών Επιχειρήσεων, στην Αττική, την Κεντρική Μακεδονία και τον Βόρειο Έβρο. Οι δύο θα αποτελούνται αποκλειστικά από εφέδρους.
Η ανακοίνωση δεν περιλαμβάνει τους Φιλιάτες. Φωτίζει όμως κάτι που η τοπική κοινωνία δεν μπορεί πλέον να αγνοεί.
Για το πρώην στρατόπεδο του 628 ΤΠ, υπήρχε μια συγκεκριμένη στρατιωτική δυνατότητα, που μπορούσε και έπρεπε να εξεταστεί και να διεκδικηθεί.
Η κατεύθυνση του ΥΠΕΘΑ ήταν γνωστή εγκαίρως. Από τον Σεπτέμβριο του 2024 μιλούσε επίσημα για ριζική αναμόρφωση της εκπαίδευσης των εφέδρων και για τον «πολίτη-στρατιώτη».
Στις 26 Απριλίου 2025 ο Νίκος Δένδιας παρουσίασε την ενεργό εθελοντική εφεδρεία, με στόχο 150.000 ενεργούς εφέδρους.
Μόλις έξι ημέρες αργότερα, στις 2 Μαΐου, ανακοινώθηκαν οι φυλακές στο πρώην στρατόπεδο του 628 ΤΠ.
Τι μπορούσαν να διεκδικήσουν οι τοπικοί φορείς;
Ένα Κέντρο Μετεκπαίδευσης Εφεδρείας για τη Βορειοδυτική Ελλάδα, όπου οι έφεδροι θα αξιολογούνται, θα επανεκπαιδεύονται συστηματικά και θα επικαιροποιούν τις δεξιότητές τους. Και, σε σύνδεση με αυτό, μια Μονάδα Ειδικών Επιχειρήσεων με εφέδρους, με συγκεκριμένη αποστολή και επιχειρησιακή ένταξη.
Το στρατόπεδο «Υπολοχαγού Θωμά Τριάντη», έκτασης άνω των 117 στρεμμάτων, διέθετε βασικές προϋποθέσεις για να αξιολογηθεί σοβαρά αυτή η χρήση: στρατιωτικές εγκαταστάσεις, χώρους διοίκησης, διαμονής και υποστήριξης, ακριτική θέση και ορεινή ενδοχώρα κατάλληλη για εκπαίδευση.
Το Κέντρο, η διοίκηση και ο μόνιμος πυρήνας της Μονάδας θα μπορούσαν να στεγαστούν εκεί, με την εκπαίδευση πεδίου σε κατάλληλους χώρους εκτός πόλης.
Το αίτημα έπρεπε να είναι σαφές: να διατηρηθεί η στρατιωτική χρήση και να εκπονηθεί από το ΥΠΕΘΑ και το ΓΕΣ επίσημη επιχειρησιακή μελέτη.
Δεν το έκαναν.
Υπήρξε αντίδραση στο κλείσιμο του 628 ΤΠ. Δεν μετατράπηκε, όμως, σε συγκεκριμένη διεκδίκηση για νέα στρατιωτική χρήση.
Και όταν δρομολογήθηκαν οι φυλακές, όσοι τις στηρίζουν έσπευσαν να τις παρουσιάσουν ως σοβαρό «αντιστάθμισμα».
Το αποτέλεσμα; Η κυβέρνηση βρήκε στους Φιλιάτες τον χώρο που αναζητούσε για φυλακές – μια χρήση που συχνά συναντά έντονες τοπικές αντιδράσεις. Και αυτοί που είχαν την πολιτική ευθύνη, μετρίασαν το πολιτικό κόστος εις βάρος τους.
Μάλιστα, σε έναν χωροταξικά ακατάλληλο και ανέφικτο χώρο: μέσα στην πόλη, απέναντι από κατοικίες, κοντά στο Νοσοκομείο και με ανεπαρκές οδικό δίκτυο.
Αυτή η αλληλουχία δεν συνιστά σοβαρό σχεδιασμό για τον τόπο.
Παραπέμπει σε πολιτική μεθόδευση.
Πρώτα έκλεισαν το στρατόπεδο. Μετά δρομολόγησαν τις φυλακές. Και στο τέλος παρουσίασαν την κυβερνητική επιλογή ως τοπικό κέρδος.
Αποδεικνύεται, εκ των υστέρων, ότι φυλακές δεν ήταν μονόδρομος.
Η εναλλακτική υπήρχε. Δεν τη διεκδίκησαν.
Και αυτή είναι η μεγάλη πολιτική τους ευθύνη!
(Η φωτογραφία του ΓΕΕΘΑ, από εκπαίδευση ενεργών εφέδρων σε αντικείμενα Ειδικών Δυνάμεων, Ρεντίνα, 18–19 Ιουλίου 2026).
Τάσος ο Ίδαρης… ο αέρας…
13
08
26
τα ΝΕΑ των Φιλιατών, Αυγουστος 2013
13
08
26
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Written
on 13/08/2026