«Τις μικρές παρενθέσεις κυνηγούσαμε, απελπισμένα πια/ λες και ξέραμε πόσες φυλακές μοίραζε, η καθημερινότητα/ μαζί με τις συνήθειες μας, στις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης
«Όσο αναπνέεις τις σκιές μέσα στα στενά, τις ιστορίες τους, φαίνεσαι άγνωστος, περαστικός, ξένος/ το χειρότερο, θέλεις να δεθείς μαζί τους, σαν το αίμα να κυκλοφορείς στις φλέβες τους, τις ζωές τους/ κάτι λόγια σε αποπαίρνουν, κάτι χαμόγελα σε γλυκοκοιτάζουν, ένα τραγούδι ξεχασμένο λικνίζεται μόνο/ ξέρω, οι σκιές δεν έχουν αίμα, δεν έχουν ζωή, δεν έχουν φωνές, μα πώς ζείτε με τόσα ψέματα;» Γιάννης Βέλλης
«Με σιγουριά, έδειχναν ότι προχωρούσαν το μέλλον μας, τι ατυχία -αλήθεια- να ζεις μέσα από τέτοια σύνορα/ ιερείς της εξουσίας, μας σώζανε πάλι, όπως -αυτοί- καθόρισαν για την τύχη μας/ όμως -δυστυχώς- χαμένοι δείχναμε και ακαθόριστα ριγμένοι, σε αυτό που έντεχνα σχεδιάζονταν καθημερινά, πάνω μας». Γιάννης Βέλλης
«Αφυδατωμένες σκέψεις, περιεργάζονται τα μάτια σου, για λίγη, έστω ελάχιστη δροσιά, καταστάσεις αδυναμίας/ είναι και το φως τους, σαν θάλασσα απλώνεται, πότε γαλάζιο πότε σκοτεινό, σε ταξιδεύει ή σκοτώνει/ μετά κλείνονται στα λευκά κελιά τους, παγιδευμένες, αναζητώντας λύσεις, για δικαιότερο κόσμο, το ξέρουν, δεν υπάρχει/ πριν η τρέλα, στολίσει το λευκό με χρώματα, το κελί με ανύπαρκτα πράγματα, απ’ αυτά που σου τάζουν, καθημερινά, ως παράδεισο, κρατώντας παράθυρο μικρό, για διέξοδο ή νέο αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης
«Όσο και αν θέλουν να σβήσουν οι εικόνες, τα συναισθήματα πλαγιάζουν πάλι μαζί και σε ζητάνε, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης
«Ρωγμές, σ’ ό,τι κοιτάζεις, αστάθεια ο χρόνος, οι συγκινήσεις, τρωτοί γίναμε στις ανάγκες μας και πληγωνόμαστε, καθημερινός ο διάλογος της απουσίας/ φθαρτές οι εικόνες που κρατήσαμε, οι συγγένειες, οι αγάπες, μίκρυναν οι ανοχές, διχάστηκαν οι σκέψεις μας, μαζευτήκανε/ θέλεις να πετάξεις ψηλά και στο απαγορεύουν οι τρόποι σου, όλα φτιαγμένα για τον καθωσπρεπισμό μας, ηλίθιες όλες οι αντιδράσεις όταν δεν καθοδηγούνται, έτσι μας έμαθαν/ θα βγω στην πόρτα, φωνάζοντας σαν να καταστράφηκε ο κόσμος, αν και αλήθεια είναι, το κράτησα μυστικό για να μη πληγώνεστε/ θα πετάξω όσα στα χρόνια μάζεψα, καίγοντας μέχρι το τελευταίο όνειρο, για να ζεσταθώ, μόνο γι’ αυτό/ λένε η ελευθερία αποκτάται όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις και η επικινδυνότητα θα συμπλήρωνα, να προσέχετε.» Γιάννης Βέλλης
Η ισορροπία; δεν νομίζεις ότι στέκεται φιλικά, μόνο σε ακροβάτες;» Γιάννης Βέλλης
«Οι δρόμοι αλλάξανε, όσο λες πως συνεχίζεις το ίδιο/ πλούσιες οι αυταπάτες που σε τρώνε, αχόρταγες/ οι ελπίδες σκοτώνονται να σε ξεγελάσουν, τόσο πρόστυχες/ ακόμα κι οι αλήθειες, μοιράζονται ψέματα και πουλάνε ουρανό/ τι θέλεις; να σου ξύσω το μυαλό, με παραδείσους;» Γιάννης Βέλλης
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 