Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή
ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Katerina PapagianniΕκ μέρους των μαθητών της Β λυκείου του Γενικού Φιλιατών αλλα και του συλλόγου γονέων θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όσους παρευρέθησαν στην προβολή της ταινίας και στήριξαν την προσπάθεια των μαθητών. Ευχαριστούμε πολύ και τον Δήμαρχο μας Παρασκεύας Τσεβάς Βλάχος, την πρόεδρο του Δημοτικού συμβουλίου και Σταμάτη Πηνελόπη, την αντιδήμαρχο Iliana Spanopoulou και τον κο Γρήγορη Μακρή για την παραχώρηση της αιθουσας και την πολύτιμη βοήθεια τους. Θα το ξανακάνουμε περάσαμε πολύ ωραία!!!!
ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Lena Lioliou 3η θέση,χρόνος 27,23 έπειτα απο πολλλαααα χρονια αποχής. Στοχος:Να συνεχίσω να τρέχω και να εμπνεω τα παιδια μου! Συγχαρητήρια σε όλους τους αθλητές και ιδιαιτερα σε όλες τις μανάδες,εργαζόμενες και νοικοκυρές,ξέρετε εσεις
ΑΝΑΡΤΗΣΕ Maria Ntoutsi
ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Χριστίνα Τζέλλου Με θεσμικό ρόλο ή χωρίς… Ο εθελοντισμός είναι στάση ζωής Γιτάνειος Δρόμος για 3η φορά
Το Φίνο ξεκίνησε ως ένα προσωπικό όραμα και σήμερα κάνει το επόμενο βήμα. Μαζί με τον αδερφό μου, προχωράμε πιο δυνατά από ποτέ, με την ίδια φιλοσοφία και αγάπη για αυτό που κάνουμε. Σας περιμένουμε!
Κώστας Σημίτης, «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα» (1996-2004)-
Η μεγάλη ιδέα των Σχολικών Βιβλιοθηκών – Ευρωπαϊκή εμπειρία φιλομάθειας
δια βίου: Βιβλιοθήκη στον Δήμο και το Σχολείο, έντυπη και ψηφιακή, δανειστική
και αναγνωστική, με Βιβλιοθηκονόμο/ Επιστήμονα Πληροφόρησης
Οι πολιτικοί και τα κόμματα στις δημοκρατίες δεν θεωρούνται και δεν είναι μεσσίες, ούτε σωτήρες ή θαυματουργοί, ώστε με ένα μαγικό ραβδί να λύνουν τα προβλήματα, για παράδειγμα να καταργούν τα μνημόνια «με ένα νόμο και ένα άρθρο». Οι φιλοπρόοδοι, φιλελεύθεροι και δημοκρατικοί πολίτες και πολιτικοί διαλέγονται με την πραγματικότητα, για να τη μεταβάλουν, να τη βελτιώσουν, να την αλλάξουν προς το καλύτερο και όχι να την αναπαράγουν. Η πολιτική δεν είναι μεσσιανική υπόθεση αλλά συλλογικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό εγχείρημα.
Για να κρίνουν οι πολίτες το παρόν και να καθορίζουν τη στάση τους για το αύριο χρειάζεται να γνωρίζουν το παρελθόν. Ο αιφνίδιος θάνατος του Κώστα Σημίτη ανέδειξε τόσο την πολύχρονη προσπάθειά του ως πολιτικού ηγέτη να ασκήσει δημιουργική πολιτική όσο και το συγγραφικό του έργο. Στο βιβλίο του «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα» (1996- 2004), το οποίο εκδόθηκε το 2005, ένα χρόνο μετά την αποχώρησή του από την οκταετή πρωθυπουργία, μεθοδικός και πανέτοιμος από καιρό κάνει τον απολογισμό του έργου και των δυσκολιών που αντιμετώπισε στην άσκηση των καθηκόντων του. Αναλύει την πολιτική προσπάθεια ν’ αποκτήσει η Ελλάδα δύναμη και δημιουργικότητα. «Μια τέτοια προσπάθεια για μια διαφορετική και καλύτερη Ελλάδα, τονίζει στον Πρόλογο, δεν έχει ημερομηνία ολοκλήρωσης. Οφείλει να είναι αδιάκοπη. Είναι γι’ αυτό κρίσιμο όλο και περισσότεροι να έχουμε συνείδηση του τί έγινε στο παρελθόν και τί πρέπει να γίνει στο μέλλον».
Ο αναγνώστης μπορεί να σχηματίσει μια πολύπλευρη και συνολική εικόνα, αλλά και να βρει αναφορές στα γεγονότα και τα έργα που συντελέστηκαν. Στο οπισθόφυλλο παρουσιάζει συνοπτικά το περιεχόμενο του βιβλίου: «Το βιβλίο αυτό αφορά την προσπάθεια για τον εκσυγχρονισμό της χώρας την περίοδο 1996 – 2004. Αναλύει πολιτικές, εξιστορεί γεγονότα, παρουσιάζει αποτελέσματα, επισημαίνει αδυναμίες και προτείνει κατευθύνσεις για το μέλλον». Στο βιβλίο γίνεται πολιτική ανάλυση και άλλοτε απλή καταγραφή των δράσεων της περιόδου, ώστε να είναι πολιτικά χρήσιμο στον αναγνώστη: να υποβοηθήσει την κριτική γνώση του, τη συζήτηση με επιχειρήματα· να κατανοήσει ότι η πολιτική υπηρετεί το κοινό καλό, ότι ο πολίτης οφείλει να νοιάζεται για τα κοινά. Στις συμμετοχικές δημοκρατίες δεν ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί· ευθύνονται και οι πολίτες.
«Ο Σημίτης ήταν πάντοτε βαθιά πολιτικό όν. Η σχέση του με την πραγματικότητα ήταν δημιουργικά αμφίθυμη: την κατανοούσε και, συγχρόνως, την αμφισβητούσε (Οι αρετές του Κώστα Σημίτη, Χαρίδημος Τσούκας Καθημερινή 11/1/2025). Η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ δεν ήταν το μοναδικό επίτευγμα. Σημαντική ήταν η συμβολή του στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και του εκπαιδευτικού συστήματος με ισχυρούς αντιπάλους τον κομματικό λαϊκισμό και τη συντεχνιακή νοοτροπία, το μεγάλο έλλειμμα
δημοκρατικού διαλόγου και πολιτικού πολιτισμού με βασικό αριστερό σύνθημα: «όλοι στους δρόμους».
Στο κεφάλαιο «Πολιτική για μια κοινωνία της Παιδείας (σελ. 419- 431)» καταγράφονται οι αντιδράσεις στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση: «Το εγχείρημα προσέκρουσε σε ένα τείχος ασυνεννοησίας. Όσοι δεν συμφωνούσαν με την κυβερνητική πρωτοβουλία χρησιμοποίησαν ακραία μέσα αναμέτρησης, για να υπερασπιστούν μαξιμαλιστικά αιτήματα. Οι καθηγητές ήταν σε διαρκή αποχή από τα μαθήματα και προέτρεπαν τους μαθητές σε καταλήψεις σχολείων». Από τα τέλη του 1998 έως τις αρχές του 2000 η αναταραχή ήταν συνεχής. Όπως περιγράφεται σε ρεπορτάζ εφημερίδας (13.1.1999) υπήρχε «μέτωπο γονιών εναντίον γονιών, γονιών εναντίον καθηγητών, γονιών εναντίον μαθητών, μαθητών εναντίον μαθητών».
Οι αντιδραστικές καταλήψεις των Σχολείων και οι συντεχνιακές κραυγές στους δρόμους και τις πλατείες με δημαγωγικά συνθήματα όπως, «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά», «όλοι στους δρόμους», «κάτσε καλά, Γεράσιμε», «δεν θα περάσει»», κυριαρχούσαν στα συνεχή συλλαλητήρια. Η εμβληματική φράση του στη Βουλή «αυτή είναι η Ελλάδα», με αφορμή τη βύθιση του πλοίου «Εξπρές Σάμινα», προφανώς καταδίκαζε τις παθογένειες προχειρότητας και ανευθυνότητας· τόνιζε εμφατικά και αποφασιστικά, ξεσηκώνοντας οργισμένες αντιδράσεις αυτών που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε, γιατί θίγονται τα κατεστημένα συμφέροντά τους, ότι δεν μας αξίζει η Ελλάδα της δημαγωγίας και πρέπει να αλλάξει.
Στην εκπαίδευση ειδικά και την παιδεία γενικότερα απαιτείται η ευρύτερη δυνατή κοινωνική και πολιτική συναίνεση. Ο κομματικός λαϊκισμός και η συντεχνιακή νοοτροπία προκαλούν μεγάλο πολιτιστικό έλλειμμα δημοκρατικού λόγου και διαλόγου, συλλογικού αμοιβαίου σεβασμού και πολιτικού πολιτισμού. Ο Κώστας Σημίτης προσπάθησε να αντιμετωπίσει αυτές τις παθογένειες με την ευρωπαϊκή εμπειρία του βιβλιοθηκοκεντρικού εκσυγχρονισμού, της οργάνωσης και λειτουργίας στα Δημόσια Σχολεία σύγχρονης Βιβλιοθήκης, έντυπης και ψηφιακής, δανειστικής και αναγνωστικής, ώστε η Σχολική Βιβλιοθήκη με τις πολλές πηγές γνώσης να είναι στο κέντρο της σχολικής διδασκαλίας και μάθησης αντικαθιστώντας τη μηχανική μάθηση παπαγαλίας με τη διδακτική χρήση ενός και μοναδικού σχολικού εγχειριδίου.
Προφανώς λόγω περιορισμένου διαθέσιμου χώρου, στο βιβλίο δεν αναφέρεται το τεράστιο εκπαιδευτικό έργο της οργάνωσης και λειτουργίας σε ολόκληρη τη χώρα 750 Σχολικών Βιβλιοθηκών και μάλιστα κατά τη διάρκεια ενός καταστροφικού αντάρτικου σχολικών καταλήψεων. Και μακροπρόθεσμα, ατυχώς, το έργο αυτό υπήρξε θύμα της οικονομικής κρίσης. Η απομάκρυνση των Υπευθύνων Εκπαιδευτικών το 2011 είχε ως επακόλουθη συνέπεια να υπολειτουργούν σήμερα ως αποθήκες βιβλίων. Βεβαίως υπήρξαν και εγγενή κοινωνικοπολιτικά αίτια, τα οποία διαχρονικά στην Ελλάδα απαξιώνουν τον θεσμό των Βιβλιοθηκών στους Δήμους και τα Δημόσια Σχολεία.
1. Η κοινωνική απαξίωση των Βιβλιοθηκονόμων ως απλών Αποθηκαρίων. Στη σύγχρονη εποχή του ωκεανού των πληροφοριών ο ειδικός Βιβλιοθηκονόμος/ Επιστήμονας Πληροφόρησης (ΒΕΠ) είναι η ψυχή της Βιβλιοθήκης.
2. Η συντεχνιακή πίεση των εκπαιδευτικών συνδικάτων να διοριστούν Υπεύθυνοι των Βιβλιοθηκών Εκπαιδευτικοί ύστερα από σχετικό σεμινάριο. Είναι χαρακτηριστική η επισήμανση του Φάνη Κακριδή, στην ομιλία του προς τους Καθηγητές του 1ου Λυκείου Δράμας (17 Οκτωβρίου 2012): «Αχ, όταν οι άλλοι δεν φοβούνται τα πράγματα, γιατί να φοβηθούμε εμείς τις λέξεις. Έγιναν οι Βιβλιοθήκες ένα είδος κάλαθος των αχρήστων του Κλάδου».
3. Η εμπορευματική προσέγγιση των Εκδοτών με αποκλειστικό στόχο την εξάντληση των αποθηκευτικών αποθεμάτων και τη στήριξη της βιβλιεμπορίας.
4. Η ανορθολογική πρακτική της πολιτείας να αδιαφορεί για το μείζον, τη βιβλιοθήκη, και να ενδιαφέρεται μόνο για το έλασσον: κάθε χρόνο στα σχολεία να σκίζονται ή να καίγονται τα βιβλία στα Δημόσια Σχολεία, χωρίς την Διοικητική πρόβλεψη λειτουργίας Σχολικής Βιβλιοθήκης με τον ειδικό Βιβλιοθηκονόμο. Σχετικά με το «πολλαπλό βιβλίο το εξής ένα» και τη μηχανική μάθηση παπαγαλίας, που έχει απόλυτη εφαρμογή στην καθημερινή σχολική μας ζωή, ταιριάζει απόλυτα μια καταπληκτική αμερικανική παροιμία για την ψευδαίσθηση και την αυταπάτη του τεχνίτη, όταν το μοναδικό εργαλείο του είναι ένα σφυρί: «Εάν το μόνο εργαλείο που έχεις είναι ένα σφυρί, τότε όλα σου φαίνονται καρφιά: If the only tool you have is a hammer, everything looks like a nail».
5. Η αδιαφορία της Τοπικής Κοινωνίας και της Τοπικής Διοίκησης για τη λειτουργία της Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Πραγματικά, το πρώτο βήμα για την ερευνητική φιλομάθεια, την ομαδικότητα, τη συνεργασιμότητα και τη δημοκρατικότητα των πολιτών από τη νηπιακή ηλικία είναι η δημιουργική και βιωματική μάθηση Δια Βίου στη Βιβλιοθήκη του Δήμου και του Σχολείου με τον ειδικό Βιβλιοθηκονόμο.
Η εκπαιδευτική, κοινωνική, οικονομική «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα» στην οκταετία του Κώστα Σημίτη αποτελεί εθνική παρακαταθήκη. Ειδικότερα, η μεγάλη ιδέα των λειτουργικών, έντυπων και ψηφιακών, δανειστικών και αναγνωστικών, Βιβλιοθηκών στους Δήμους και τα Σχολεία με Βιβλιοθηκονόμους – πηγή πληροφόρησης και καλλιέργειας της κριτικής σκέψης – μπορεί να γίνει πράξη μόνο με δημοκρατική συνεννόηση και δημιουργική συνεργασία πολιτών και πολιτικών. Διαφορετικά, με την έλλειψή των Σχολικών Βιβλιοθηκών και με συνεχιζόμενο στο μέλλον το ετήσιο σκίσιμο ή/και κάψιμο των σχολικών εγχειριδίων η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να μοιάζει με κάποιον που πυροβολεί τα πόδια του και μετά θρηνεί και παραπονείται γοερά ότι δεν μπορεί να… περπατήσει. Και θα καθιστά συνεχώς επίκαιρη την αγχωτική και αγωνιώδη διαπίστωση του Κώστα Σημίτη: «αυτή είναι η Ελλάδα».
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 