ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

απο αριστερά, Γκάνιας Θωμάς, Σωτήρης Καραμπίνας, Αγγελόπουλος Βαγγέλης, Δεν θυμαμαι, ήταν απο τα Γιάννενα και δούλευε στη ΔΕΗ;, Στρουγγάρης Βαγγέλης, Ντανάκας Σπύρος Νέτης…

1.Φώτης Καραμπίνας 2.Κώστας Ντανάκας 3.Μιχάλης Παπαφωτίου 4.Παναγιώτης Κύρκος 5.Βαγγέλης Αγγελόπουλος 6.Σωτήρης Παππάς ; 7. Σωτήρης Σκουτέρης 8. Λάκης Μαρκατσέλης; 9.Λευτέρης Μαντζάρας 10. Χρήστος Παπαφωτίου 11.Σωκράτης Τσάτσης

Χρηστος Δημητριου  μία φωτογραφία από πανηγύρι του Αι’ Λιά στο Κεφαλόβρυσο, μάνα του νερού στο χωριό μας την δεκαετία του 80′ που μου έστειλε ο φίλος μας Thanasis Petrou από την Λεπτοκαριά…..πρώτος στο χορό ο Παπαηλίας με την ορχήστρα του Χαλιγιάννη…..Θανάση σε ευχαριστούμε!!!!!…..— ευγνώμων στην πόλη Λίστα Θεσπρωτίας.

«………ίσως φτάσουμε κάποτε αυτόν τον παράδεισο, χωρίς χιλιόμετρα ή ενοχές, σαν τερματισμός/ θέμα απόστασης θα πούνε και τιμής, μα τι με νοιάζει όταν χαθώ παντοτινά, εκεί κοντά στο άγγιγμα σου……..» Γιάννης Βέλλης

«Είχες ξεχορταριάσει κάθε τι μέσα στις λάσπες, έπειτα κάθισες να δεις τα σύννεφα, όσα ξανάρχονταν απέναντι/ όμως ήσουν ξένος, από τα χώματα και τις καταιγίδες, κρατούσες πάντα την ασφάλεια ως δύναμη/ αυτή η σκιά σε παγίδευε τακτικά, έκλεβε ό,τι μπορούσε περισσότερο από το φως σου, σε σκότωνε/ έτσι αποφάσισες κι έφυγες για μακριά, όσο χρειάζονταν, ταξίδεψες πίσω σαν να γεννήθηκες ξανά/ άρχισες να παίζεις, να φωνάζεις, να μαθαίνεις, να γνωρίζεις τον κόσμο, σωστά πια.» Γιάννης Βέλλης

«Οι ίδιες στάσεις, οι ίδιες αντιδράσεις, μια επανάληψη/ τι να κρατήσεις και τι να θυμηθείς, πληγώνεσαι/ περίεργο, διαφορετικοί οι άνθρωποι.» Γιάννης Βέλλης

«Αυτό το μπέρδεμα με τις αποστάσεις, ξέρεις, εσύ εκεί εγώ εδώ/ μετρήσιμη λες η απόσταση, λάθος, ποτέ κανείς δεν ξέρει την απόσταση/ κάποτε φτάνει η καρδιά ποιο γρήγορα από τη σκέψη, άλλοτε, τις περισσότερες φορές, χάνεται στις σημειώσεις/ είναι κι η αγάπη μια παγίδα, αλλοιώνει ζωές και αποστάσεις, τάζοντας την ξεχασμένη ουτοπία/ κι όμως γεμίζει πληγές, αλλά και χαμόγελα τον κόσμο μας, όσο δεν συμμαζεύεται/ αλλά το θέμα μας είναι οι αποστάσεις, πάλι μετρώ ένα χιλιόμετρο, τακτικά κατανεμημένο/ με διάφορα μέτρα, δικά μου, ξένα, αλληλένδετα, όπως και να το δεις αλλού καταλήγει/ ίσως φτάσουμε κάποτε αυτόν τον παράδεισο, χωρίς χιλιόμετρα ή ενοχές, σαν τερματισμός/ θέμα απόστασης θα πούνε και τιμής, μα τι με νοιάζει όταν χαθώ παντοτινά, εκεί κοντά στο άγγιγμα σου.» Γιάννης Βέλλης»

Η ιστορία σου, μια ατέρμονη συνδιαλλαγή με το χρόνο, τις συγκυρίες, την καρδιά σου, τα ατυχήματα – υπάρχουν κι αυτά.» Γιάννης Βέλλης

«Είχες χαθεί πάλι, στα χαρτιά σου, μόνο το μολύβι ακόνιζες κάθε τόσο/ λες και περίμενες με αυτό να σκοτώσεις κάθε κακοτοπιά/ έρχονταν τακτικά σύννεφα, περνούσαν, σε ξέχναγαν/ όμως επέμενες στο ακατόρθωτο, να νικήσεις τις σκιές, όσο σε τύλιγαν/ δεν ήταν κάστρα, ούτε νερόμυλοι που γύριζαν απειλητικά, στην πορεία σου/ ξέρεις, όσο μεγάλωνες καταλάβαινες ότι δεν ήταν έτσι, η αλήθεια/ ένα παιδί έβλεπες, να παίζει ξυπόλυτο στην αλάνα, μα το παιδί δεν υπάρχει πια/ άσπρισε, μακριά από χωριά και αλάνες κι όμως τώρα γυρίζει πάλι στο ίδιο σημείο/ κυνηγώντας την ουτοπία, αυτή που τον έτρεχε τόσα χρόνια/ αδιάφορος για μηνύματα και εντυπώσεις, μόνο να κλέψει ήθελε κάθε παιδικό, ό,τι χρόνια έχανε.» Γιάννης Βέλλης

Ήταν τα χρόνια, παράξενα, δεν ήταν οι μέρες, που άλλαζαν, ήταν το χρώμα του ουρανού/ αλλού μαύριζε, αλλού το γκρίζο μοιράζονταν, είχαμε χάσει κάθε τι γαλάζιο/ ακόμα και οι συγκυρίες, ανέμους φέρναν και καταιγίδες/ όχι, απελπισία δεν είχαμε, συνηθίσαμε, με τον καιρό, στο γκρίζο και το μαύρο κι εμείς και τα παιδιά μας/ λες και ο κόσμος μας γεννήθηκε, σε έτη ασπρόμαυρα, τίποτα δεν άλλαζε, τις συνθήκες/ είχαν δεθεί σε ένα πρόγραμμα, θεός και λογική, τα ίδια λέγαν, μέσα στην τηλεόραση και τα ραδιόφωνα/ μόνο μακριά ακούγονταν, που και που, ο ήχος μιας σφαίρας, μας έδειχνε ότι κάποιος έφυγε/ σε λάθος δρόμο ή κάτι ανακάλυψε, όμως κράτησε λίγο, ελάχιστο, όσο χρειάζονταν μια δυνατή εισπνοή, από ένα παράδεισο, ξένο παράδεισο και μετά χάθηκε, οριστικά/ έτσι το επέβαλαν, να χάνεται ό,τι κερδίζεται στα πλαίσια, της λεπτής ισορροπίας/ η νιότη έδενε αρμονικά, με τα γηρατειά, σαν ένα ρολόι που όλο γύριζε, σταθερά, μέχρι να χαλάσει και να πεταχτεί στα άχρηστα/ μόνη λεηλασία, ένας επίλογος βαρετός, όπως στο ξεκίνημα, μιας πορείας, άλλωστε όλοι πια το ξέραμε, ήταν τα χρόνια, παράξενα.» Γιάννης Βέλλης

https://allnews-epirus.blogspot.com/2026/09/36.html

Της Κοκκινιάς τα Χαιρετίσματα

Petros Mintzas 

Ας το καταλάβουν επιτέλους οι άνθρωποι της κεντρικής εξουσίας που λαμβάνουν αποφάσεις πίσω από ένα γραφείο («καρεκλοκένταυροι»), οι οποίοι συχνά αντιμετωπίζουν τα πάντα με στενά οικονομικά κριτήρια, αγνοώντας την κοινωνική πραγματικότητα της υπαίθρου.

Στα μικρά χωριά το καφενείο δεν είναι απλώς μια επιχείρηση, είναι η καρδιά του χωριού. Δεν είναι απλώς ένα μέρος όπου μπορείς να πιεις καφέ, είναι ένα κέντρο επικοινωνίας και πηγή ενέργειας. Είναι ένα κομμάτι της τοπικής μας παράδοσης, είναι η ψυχή του χωριού, είναι το κέντρο συναντήσεων, επικοινωνίας και ψυχαγωγίας. Είναι ο χώρος ενημέρωσής για όλα τα νέα του χωριού και όχι μόνο. Το καφενείο είναι το μοναδικό μέρος όπου θα μαζευτούν οι λιγοστοί κάτοικοι, ανεξαρτήτως ηλικίας και ενδιαφερόντων, για να πουν μια κουβέντα, να μοιραστούν ιστορίες και σχέδια, να ανταλλάξουν σκέψεις ή απλά να απολαύσουν ένα φλιτζάνι καφέ.

Όταν ένα χωριό διατηρεί ένα ζωντανό καφενείο, μετατρέπεται αυτόματα σε τοπικό πόλο έλξης και κέντρο συνάντησης για την ευρύτερη περιοχή.
Αντί να βοηθιούνται από την πολιτεία που καταφέρνουν παρά τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν να κρατάνε ακόμα ανοιχτά αυτά τα μαγαζάκια, που ουσιαστικά προσφέρουν ένα κοινωνικό έργο στην τοπική κοινωνία, επιδιώκουν την εξαφάνισή τους. Η στήριξη των παραδοσιακών καφενείων από την πολιτεία είναι επιβεβλημένη, καθώς αποτελούν για τα ημιθανή χωριά των Φιλιατών ζωντανά κύτταρα της κοινωνικής συνοχής και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Όταν κλείνει το καφενείο, σβήνει και η τελευταία σπίθα ζωντάνιας στο χωριό.

Χωριό χωρίς καφενείο, είναι νεκρό!

Γρηγόρης Τζιοβάρας

Οι γυναίκες της σύγχρονης Ελλάδας οφείλουν πολλά από τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που σήμερα θεωρούνται αυτονόητες στη δράση της Μαργαρίτας Παπανδρέου, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 103 ετών, κλείνοντας έναν μακρύ κύκλο γεμάτο αγώνες, εντάσεις, θριάμβους και βαθιές ιστορικές στιγμές.

Η Μαργαρίτα δεν υπήρξε απλώς η σύζυγος του Ανδρέα Παπανδρέου ή η μητέρα του Γιώργου και του Νίκου Παπανδρέου. Υπήρξε μια αυτόνομη, δυναμική προσωπικότητα, φεμινίστρια και ακτιβίστρια, που συνέβαλε στις μάχες για να ξεφύγει η Ελληνίδα από την κοινωνική και νομική αφάνεια των προηγούμενων δεκαετιών.

Το ορόσημο της ζωής της

Γεννημένη ως Μάργκαρετ Εσθερ Τσαντ στις 30 Σεπτεμβρίου 1923 στο Οουκ Παρκ του Ιλινόι, σπούδασε Δημοσιογραφία και Δημόσια Υγεία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 γνώρισε τον Ανδρέα Παπανδρέου. Παντρεύτηκαν το 1951 και απέκτησαν τέσσερα παιδιά.

Το 1961 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Η νεαρή Αμερικανίδα βρέθηκε αντιμέτωπη με μια βαθιά πατριαρχική και συντηρητική κοινωνία. Δεν συμβιβάστηκε όμως με την πραγματικότητα. Έμαθε ελληνικά και επιχείρησε να κατανοήσει τις νοοτροπίες που ήθελε να αλλάξει.

Διπλωματικός δίαυλος

Στις 21 Απριλίου 1967, μετά τη σύλληψη του Ανδρέα από τη χούντα, η Μαργαρίτα μετατράπηκε σε μια αποφασιστική πολιτική διαπραγματεύτρια. Αξιοποίησε την αμερικανική υπηκοότητά της και τις διασυνδέσεις της στην Ουάσιγκτον, κινητοποιώντας ακαδημαϊκούς, οικονομολόγους και πολιτικούς.

Έφτασε μέχρι το Οβάλ Γραφείο και τον πρόεδρο Λίντον Τζόνσον. Η χούντα τελικά χορήγησε αμνηστία στον Ανδρέα τα Χριστούγεννα του 1967 και η οικογένεια έφυγε στην εξορία.

Κοινωνική επανάσταση

Η μεγάλη της παρέμβαση ήρθε στη Μεταπολίτευση. Το 1975 ίδρυσε την Ένωση Γυναικών Ελλάδας (ΕΓΕ), της οποίας διετέλεσε πρόεδρος για οκτώ χρόνια. Η οργάνωση έδωσε φωνή σε χιλιάδες γυναίκες σε ολόκληρη τη χώρα.

Η κατάργηση της προίκας το 1982, ο πολιτικός γάμος, το συναινετικό διαζύγιο, η δυνατότητα της γυναίκας να διατηρεί το πατρικό της επώνυμο και η αποποινικοποίηση των αμβλώσεων το 1986 υπήρξαν μάχες στις οποίες η Μαργαρίτα πρωτοστάτησε.

Παγκόσμια ειρήνη

Παράλληλα ανέπτυξε διεθνή δράση για την ειρήνη και τον αφοπλισμό, διοργανώνοντας συνέδρια και συμμετέχοντας σε διεθνείς πρωτοβουλίες κατά των πυρηνικών όπλων.

Μετά το διαζύγιό της από τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1989 απομακρύνθηκε από την ενεργό πολιτική, χωρίς να χάσει το ενδιαφέρον της για τα κοινά. Στο αυτοβιογραφικό της «Έρωτας και Εξουσία» κατέγραψε με ειλικρίνεια τις εμπειρίες της από το προσκήνιο και τα παρασκήνια της εξουσίας.

Η Μαργαρίτα Παπανδρέου αφήνει πίσω της όχι μόνο μια οικογενειακή και πολιτική ιστορία, αλλά και ένα σημαντικό αποτύπωμα στη μεταμόρφωση της θέσης της γυναίκας στη σύγχρονη Ελλάδα.

(Συνεχίζεται)

Δύο συλλήψεις για παραβάσεις από τη χρήση μουσικής στην Ήπειρο

Στο πλαίσιο ελέγχων για την τήρηση της νομιμότητας σχετικά με το ωράριο και την ένταση της μουσικής σε καταστήματα, συνελήφθησαν σήμερα μετά τα μεσάνυχτα (20/09/2026) από το Αστυνομικό Τμήμα Άρτας και τον Αστυνομικό Σταθμό Πάργας, δύο ημεδαποί.

Ειδικότερα, κατά τους αστυνομικούς ελέγχους διαπιστώθηκε:

• ο πρώτος κατηγορούμενος, ως ιδιοκτήτης καταστήματος, να κάνειχρήση ζωντανής μουσικής με ορχήστρα, πέραν του προβλεπόμενου ωραρίου, διαταράσσοντας τη νυχτερινή ησυχία των περιοίκων και
• ο δεύτερος κατηγορούμενος, ως ιδιοκτήτης καταστήματος, να κάνει χρήση μουσικής, η ένταση της οποίας υπερέβαινε το επιτρεπόμενο όριο.

Οι σχηματισθείσες δικογραφίες θα υποβληθούν στον αρμόδιο Εισαγγελέα.