η συνεργασία με τον τότε Πολιτιστικό Σύλλογο Σαγιάδας (Μιχ. Πασιάκος) είχε ξεκινήσει το 1981. Ο τίτλος που είχε δώσει ο μοναδικός Μιχάλης ήταν: ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ. Δυστυχώς δεν έχουμε βίντεο εκείνων των χρόνων- αν και κάποιοι τραβούσαν, αλλά προτιμούν να τα φάει το … χώμα. Στο πρώτο εκείνο πανηγύρι κλαρίνο της Ορχήστρας ήταν ο Αχιλλέας Μαντζούκης και Μπουζούκι ο αείμνηστος Νικολής Γεωργόπουλος. Τραγούδι ο Γιώργος Κέρος, ο Σπύρος Πάσχος που έπαιζε και κορνέτα, ενώ κιθάρα ο Φόρης Ρούμπης και πλήκτρα ο Γιώργος Κώτσης
του Γιώργου Δάλλα
Αγαπητέ φίλε
χρόνια πολλά για τις γιορτινές μέρες που πέρασαν, αλλά και για όσες μένουν ακόμη. Διάβασα την πρόσφατη ανάρτηση στην ιστοσελίδα, που με κόπο και μεράκι διατηρείς , την πρόταση του κου Μήτση , για την δημιουργία Εθνικού Δρυμού, στην περιοχή Μουργκάνας Φιλιατών,η οποία έχει ξαναδημοσιευτεί πριν 20 χρόνια στην εφημερίδα ΝΕΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΑΤΩΝ αλλά παραμένει επίκαιρη και σημαντική, μέχρι την υλοποίησή της.
Δεν θα ήθελα να επεκταθώ σε όλα τα αναφερόμενα , αλλά να περιοριστώ σε ένα μόνο σημείο της και ειδικότερα <<Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι νοητό ότι θα ληφθεί μέριμνα για το ιδιοκτησιακό καθεστώς, ιδιωτικό ή των κοινοτήτων, καθώς και τα κυνηγετικά δικαιώματα των κατοίκων που ζουν εντός της περιοχής, τα οποία τώρα ασκούν ελεύθερα.>>.
Και όσο αφορά τους ιδιώτες , υποθέτω ότι δήλωσαν κατά την κινηματογράφηση, τις εκτάσεις , τα οικόπεδα και τα κτίσματα, στα οποία προβάλλουν τα όποια δικαιώματα έχουν. Δεν έτυχε να πληροφορηθώ αν η αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Φιλιατών έχει υποβάλλει δηλώσεις για τις κοινόχρηστες εκτάσεις , που παλαιότερα τις αποκαλούσαμε κοινοτικές, είτε ήταν αυτές καλλιεργήσιμες, χορτολειβαδικές, βοσκήσιμες , θαμνώδεις , ακόμη και δενδρώδεις , που ήταν αφημένες στην κοινή ξύλευση ή προμήθειας ξυλείας, για οικιακές και άλλες ανάγκες.
Σου είχα στείλει και παλαιότερα ένα σχετικό πόνημα, που αφορούσε αυτά τα δικαιώματα των πρώην κοινοτήτων του νέου Καλλικρατικού Δήμου , ειδικότερα των αποκαλούμενων 16 χωριών , μετά των παραρτημάτων τους, που ήταν διάδικοι στην δίκη , κατά το 1930 , που εκδικάστηκε στο Πρωτοδικείο Ιωαννίνων, εναντίον των άλλων διάδικων , απογόνων των οικογενειών Ντεμάτων και Σεικάτων Φιλιατών, που διεκδικούσαν την κυριότητα , τόσο των ιδιωτικών , όσο και κοινοτικών κτημάτων.
Επειδή έτυχε σε πρόσφατη αναδίφηση στο ψηφιακό αρχείο των εφημερίδων και περιοδικών , της Βουλής των Ελλήνων, στο φύλλο 734 της 5-2-1931 εφημερίδας Ιωαννίνων ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, όπου δημοσιεύεται ευχαριστήρια επιστολή του επιφανούς τότε Τσαμαντιώτη λογίου, Νίτσου Ν. , προς τον εκδότη Χρ. Χρηστοβασίλη για, τους με όλους τους τρόπους, στήριξη στον Αγώνα των χωριών, για την τελεσίδικη δικαίωσή τους, με αναγνώριση , τόσο των ατομικών , όσο και των κοινοτικών δικαιωμάτων, επί των πάσης φύσης δεκτικά φυσικής εξουσίασης ακίνητα.
Δηλαδή δεν αναγνωρίστηκαν μόνο οι ιδιωτικές ατομικές ιδιοκτησίες αλλά και οι κοινοτικές ιδιοκτησίες, που επέτρεπε ο Οθωμανικός νόμος , περί Γαιών, να είναι τέτοιες.
Δυστυχώς με την πάροδο του χρόνου , τόσο οι κοινοτικοί άρχοντες με τους κατοίκους των ανωτέρω 16 χωριών, όσο και οι δημόσιες υπηρεσίες κατέληξαν να αμφισβητούν τα δικαιώματα και των κατοίκων ιδιοκτητών και των κοινοτικών δικαιωμάτων, αποδίνοντας το δκαίωμα κυριότητας , γενικώς και αορίστως στο κράτος. Ιδιαίτερα δε η δασική υπηρεσία κατήντησε η μάστιγα της υπαίθρου και των ορεινών περιοχών, που μετά τις πολεμικές περιπέτειες , εγκαταλείφθηκαν από τους κατοίκους , που μετανάστευσαν μαζικά στα αστικά κέντρα και στο εξωτερικό και αναδασώθηκαν , ως αναγκαία φυσική εξέλιξη.
Οποιαδήποτε λοιπόν σκέψη για την ανάπτυξη της Μουργκάνας, είτε από την Δημοτική , είτε άλλη Αυτοδιοικητική ή Κρατική Αρχή, πρέπει να εδράζεται στην αναγνώριση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων, είτε των ιδιωτών , είτε των κοινοτικών, ανεξάρτητα αν αυτά , πιθανόν να μην έχουν δηλωθεί στο Εθνικό Κτηματολόγιο.
Για τον λόγο αυτό και πέρα από οποιαδήποτε αναπτυξιακή πρωτοβουλία, θα πρέπει η Δημοτική Αρχή να αποφασίσει να δαπανήσει και χρόνο και χρήμα για να ερευνήσει , καταγράψει, καταχωρίσει όλα τα δικαιώματα , που υπήρχαν κατά το παρελθόν , τόσο ως ιδιωτικά , όσο και ως κοινοτικά, κατά χωριό , παράρτημα και εξάρτημα , των αποκαλούμενων χωριών.
Δεν είναι δυνατόν να μνημονεύεται και να τιμάται ο Αγώνας των χωριών αυτών και μάλιστα ως πρωτοπόρος , αν δεν αναγνωρίζονται και δεν σέβονται τα δίκαιά του, που είναι η τελεσίδικη δικαστική αναγνώριση των ιδιωτικών και κοινοτικών δικαιωμάτων πλήρους κυριότητας των κτημάτων τους. Και αφού η αναγνώριση των δικαιωμάτων αυτών γίνεται πλέον μέσω της κτηματογράφησης και της χορήγησης αριθμού ΚΑΕΚ , θα πρέπει ως έχει υποχρέωση στην διαφύλαξη και προστασία της δημοτικής, πρώην κοινοτικής, περιουσίας και μαζί της και των άλλων ιδιωτικών περιουσιών, ιδίως των ξενιτεμένων , η Δημοτική Αρχή να αναλάβει τις ευθύνες της και να προβεί στις δέουσες ενέργειες.
Σύβοτα 19- 4-2026
Φιλικά
Γιώργος Δάλλας
Πλαίσιο (Πλεσίβιτσα) 1946, υποδοχή φορτηγού!
Από αυτην τη ιστορική φωτογραφία αναγνώρισα τον με αρ.5 αείμνηστο Γρανά ιδιοκτήτη και οδηγό του φορτηγού. Στην καρότσα επάνω το 1 μοιάζει του Θόδωρου Κοντογιάννη και το 2 ίσως ο Κολιο Ίδαρης; Στην άκρη δεξιά το 10 μοιάζει του Νίκο Πέγκα…
Φιλιάτες, επιτέφιος δεκαετίας ’60!
20
04
26
τι σου θυμίζει μια εικόνα, μια παλιά εικόνα απο τον Επιτάφιο στο Φιλιάτι πριν 50 χρόνια…
Στην ίδια εικόνα έλα πιο κοντά και δες… Θανάση Καλαμπάκας, Νίκο Μπούκουρης, Κώστα Ντανάκας, Παναγιώτη και Πολυξένη Βαρσάμη, Παύλο Μαντέλος, Γιώργο Γραβιώτης;, Βασίλη Σκεύης;…
και παραδίπλα… Λάκη Σιολή, Νώη Μυγδάλη;,Γιώργο Γρανάς με τις κόρες και άλλοι πολλοί…
κι ακόμη… οι δάσκαλοι Μιχ. Μαρκατσέλης, Βασ. Τσώνης, Λάκη Μαρκατσέλης κι νεολαία της εποχής…
Γι’ αυτό σας λέμε στείλτε μας φωτογραφίες… θα τις φάει το χώμα…
Ποιητικά δοκίμια του Γιάννη Βέλλη!
20
04
26
«Οι αποστάσεις, μια ματιά χρόνος, μια κουρασμένη σκέψη ή αγωνία/ και εσύ εκεί, ο ουρανός μου, όσο κι αν χτυπάς σαν θάλασσα τα βράχια/ οι άνθρωποι, γεννιούνται και χάνονται στα όνειρά τους, το ξέρες;/ καταλαβαίνω, ο ουρανός είναι πάντα ψηλά, οι θάλασσες, οι καταιγίδες, δίπλα μας/ σκιά, περιπλανιέται μόνη, παγιδευμένη, στην αιωνιότητα των αποστάσεων.» Γιάννης Βέλλης
«Επιμένουν οι σκέψεις, να παίζουν με τη βροχή λες και θα κερδίσουν ποτέ, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης
«Οι στιγμές, στριμώχνονται να πάρουν θέση, με την ανάλογη νευρικότητα/ περιμένουν με αγωνία, να ακούσουν κάτι, να ζωντανέψουν/ τι πλάνη, όλα προκαθορισμένα, ακόμα και το τελικό αποτέλεσμα/ απατημένες, βγαίνουν στο δρόμο, δίνονται αδιάφορα στους περαστικούς/ έτσι κι αλλιώς έχασαν, με τον χειρότερο τρόπο και την τελευταία τους εντιμότητα.» Γιάννης Βέλλης
«Ξεχασμένος, γύριζε την προκυμαία, παγιδευμένος με τις εποχές, τους ανθρώπους, στην Πρέβεζα.» Γιάννης Βέλλης
«Σκοτώσαμε την Τροία για κάποια Ελένη, φώτισε η νύχτα από τις φωτιές μας/ ό,τι αφήσαμε πίσω ήταν μόνο νεκροί, ακόμα κι ο Αχιλλέας στα πόδια της Περσεφόνης έστεκε/ δεν ξέρω αν γυρίσω στην Ιθάκη ξανά, τόσο αίμα πνίγει τα όνειρά μου, μου κρύβει το δρόμο/ είναι ασήμαντο αν με σκοτώσει ο Ποσειδώνας ή τα κύματα, συνήθισα πια την απώλεια/ έχω χάσει την ψυχή μου, κάπου εκεί γυρίζει, όσο θάβει τον χρυσό στις λάσπες/ κι ό,τι φως έμεινε για ελπίδα, το ξεσκεπάζω, το αφήνω να φύγει μόνο του, ελεύθερο/ ίσως το βρει ταξιδιώτης, να του δείξει το σωστό δρόμο μακριά μας.» Γιάννης Βέλλης
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Written
on 20/04/2026