ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΤΑΣΟΣ ΚΑΛΕΣΗ με τον ΛΑΛΑΚΗ ΠΑΓΩΤΟ ΞΥΛΑΚΙ » ΑΣΤΥ «

που πάλι είχε χάρη και κόσμο… μιας και πληρώθηκαν μισθοι και συντάξεις

και τουρίστες είχε, κάποιοι μάλιστα απο τη Γερμανία θυμηθηκαν το καλο μελι του που είχαν παρει περσι και το ξνατίμησαν

καποιοι άλλοι ήπιαν καφέ

και βεβαια απο τα πιο ευχαριστα ο ερχομός των ξενιτεμένων, απο τη Γερμανία η Τασία έτη, απο την Αθήνα η κυρία Νίνα Φραγκίσκου, απο την Αγγλία η Τζένη Κυρίτση- ¨μαθήτριες μου Γιώργοοο¨, αναφώνησε η κ. Νίνα όταν με είδε να τις φωτογραφίζω!

«Τι έμεινε; Αγάλματα, μιας ξεχασμένης ιστορίας, σκοτωμένα θαύματα, θυσίες και υποζύγια.» Γιάννης Βέλλης

«Πάλι κυνηγούσες, μια πιθανότητα κι οι απλούστερες κινήσεις, ανάσταση/ μια χρέωση σε πιθανότητες, στατιστικό λάθος, αστάθεια, φόβος, μια ανάξια ανάγκη/ μαζεμένες ανάγκες σε ένα χλοοτάπητα λιάζονται, αγναντεύοντας τον ήλιο/ κάθε χειμώνας, κάθε φθινόπωρο, κλεμμένες κρατούνε, μερικές ακτίνες και τόση ζωή/ κινδυνέψαμε να δεχτούμε τα σύννεφα, ως ουρανό, ασπαστήκαμε τα είδωλα, όσα μας κλέβανε, στιγμές, πολλές στιγμές/ αραχνιάσαμε τα όνειρα σε ένα στενό, ένα περβάζι και τώρα καλοκαιριάτικα, τι τραγωδία, τι ταλαιπωρία, πια ζητάμε μια άνοιξη/ εκτός εποχής, να μας φωτίσει τα χρώματα και τις καρδιές μας.» Γιάννης Βέλλης

«……..κινδυνέψαμε να δεχτούμε τα σύννεφα, ως ουρανό, ασπαστήκαμε τα είδωλα, όσα μας κλέβανε, στιγμές, πολλές στιγμές/ αραχνιάσαμε τα όνειρα σε ένα στενό, ένα περβάζι και τώρα καλοκαιριάτικα, τι τραγωδία, τι ταλαιπωρία, πια ζητάμε μια άνοιξη/ εκτός εποχής, να μας φωτίσει τα χρώματα και τις καρδιές μας……….» Γιάννης Βέλλης

«Είναι πόνος, ο θάνατος που σε παίρνει, ζωή, τα συναισθήματα, αντικριστός μένεις, σε μια θυσία, όταν περνάς το κατώφλι, των σκιών/ μα εκείνοι ό,τι κι αν δίνεις, σε αγνοούν, έμαθαν να κρατούν τα σκήπτρα και τις χλαμύδες των βασιλέων/ ανάγωγοι, δεινοί εκφραστές μιας φαυλότητας, πίνουν ξανά, στη δόξα ενός αυτοκράτορα/ βλέπουν με πόθο τη Ρώμη, αγγίζουν με βουλιμία, τον πλούτο, των ντόπιων βασιλέων όσο στεγάζει, αίμα αθώων/ όμως πάντα δίπλα, κρατώ τον φως σου, σκουπίζω τις πληγές, διώχνω τον θάνατο σε απόσταση, δύο οργιές/ μα πάλι έρχεται, να δώσει τέλος, με αίμα γέμισε η πλάση, παπαρούνες φύτρωσαν, μέχρι τον ορίζοντα/ μια άνοιξη η ζωή, ό,τι αντιστέκεται, στην παρακμή, ό,τι γεννάει το αύριο/ κλαίω από χαρά, νικήσαμε κι ας μην έζησε κανείς, δεν χρεωθήκαμε την ήττα.» Γιάννης Βέλλης

του Ηλία Μπουρδούκη

Σας γνωστοποιούμε ότι η περιοχή που αποτυπώνεται στην Εικόνα 1 αποτελεί έναν φυσικό χώρο ιδιαίτερης οικολογικής αξίας και περιβαλλοντικής σημασίας. Πρόκειται για μια έκταση με ξεχωριστά γεωμορφολογικά και βιολογικά χαρακτηριστικά, η οποία διαφοροποιείται αισθητά από τις γειτονικές περιοχές, τόσο ως προς τη σύσταση του εδάφους όσο και ως προς τη χλωρίδα και την πανίδα της. Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι το έδαφός της δεν περιλαμβάνει στερναρόπετρες, γεγονός που συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός διαφορετικού φυσικού οικοσυστήματος.

Η βλάστηση της περιοχής παρουσιάζει ιδιαίτερο πλούτο και ποικιλία, με εκτεταμένες συστάδες τσέρων (Cerris – είδος δρυός), κουμαριών, πουρναριών, αριάδων, πλατανιών, ρεικιών και άλλων ειδών δέντρων και θάμνων. Ιδιαίτερα στην περιοχή που συνορεύει με το χωριό Αναβριτός, προς το δάσος της Λίμνης, το μέσο ύψος των δέντρων προσεγγίζει τα είκοσι μέτρα, σχηματίζοντας ένα εντυπωσιακό δασικό τοπίο υψηλής φυσικής αισθητικής.

Η μορφολογία του εδάφους χαρακτηρίζεται από ήπιες κλίσεις και ομαλές εναλλαγές ανωφέρειας και κατωφέρειας, γεγονός που καθιστά την κίνηση εντός του δάσους εύκολη, ασφαλή και ιδιαίτερα κατάλληλη για πεζοπορικές δραστηριότητες και ήπια φυσιολατρική αξιοποίηση.

Η πανίδα της περιοχής είναι επίσης αξιόλογη, καθώς φιλοξενεί λύκους, αγριογούρουνα, λαγούς, κουνάβια, αλεπούδες, καθώς και πολλά ακόμη είδη της άγριας ζωής που απαντώνται στην ευρύτερη περιοχή. Παράλληλα, η λειτουργία της ως καταφύγιο άγριων θηραμάτων έχει συμβάλει στη διατήρηση ενός σημαντικού και πλούσιου πληθυσμού άγριας πανίδας.

Την περιοχή διασχίζουν αρκετά ρέματα, σημαντικότερο από τα οποία είναι το Πινηκαριό, στο οποίο διαβιούν καβούρια, βατράχια και διάφορα είδη ψαριών, όπως πέστροφες, ζμάρια, τελιάνια και γκιοσιά (με τις τρεις τελευταίες ονομασίες να αποτελούν πιθανότατα τοπικές ονομασίες ειδών). Η ύπαρξη αυτού του υδάτινου οικοσυστήματος ενισχύει περαιτέρω τη βιοποικιλότητα και την οικολογική σημασία της περιοχής.

Συνολικά, η περιοχή αποτελεί έναν φυσικό βιότοπο εξαιρετικού ενδιαφέροντος, ο οποίος, βάσει συγκρίσεων με αντίστοιχες περιοχές της Ελλάδας και του εξωτερικού, διαθέτει σημαντικές προοπτικές ανάδειξης ως προορισμός περιβαλλοντικού, εκπαιδευτικού και φυσιολατρικού ενδιαφέροντος.

Για την ήπια αξιοποίηση και ανάδειξη της περιοχής, προτείνεται η δημιουργία οργανωμένων μονοπατιών περιήγησης και σημείων ενημέρωσης επισκεπτών. Στην Εικόνα 2 παρουσιάζονται δύο προτεινόμενες διαδρομές:

• Το πράσινο μονοπάτι, το οποίο ακολουθεί την πορεία του ρέματος Πινηκαριού, όπου υπάρχει νερό κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους, πλην της θερινής περιόδου. Η συνολική διαδρομή έχει μήκος περίπου τεσσάρων χιλιομέτρων και προσφέρει άμεση επαφή με το υδάτινο και παραποτάμιο οικοσύστημα.

• Το κίτρινο μονοπάτι, το οποίο ακολουθεί τα υψηλότερα σημεία της περιοχής, προσφέροντας πανοραμική θέα του δάσους και του ευρύτερου φυσικού τοπίου. Η συνολική του διαδρομή είναι επίσης περίπου τέσσερα χιλιόμετρα, εκ των οποίων τα δύο έχουν ήδη διανοιχθεί με τη χρήση χωματουργικών μηχανημάτων.

Για τη βελτίωση της προσβασιμότητας, προτείνεται είτε η συνέχιση της διάνοιξης του κίτρινου μονοπατιού με μηχανικά μέσα, ώστε να μπορεί να εξυπηρετεί και την πρόσβαση πυροσβεστικών οχημάτων σε περίπτωση ανάγκης, είτε η ολοκλήρωσή του με ήπιες χειροκίνητες παρεμβάσεις, με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον. Σημειώνεται ότι τα δύο μονοπάτια συνδέουν υφιστάμενους αμαξωτούς δρόμους της περιοχής.

Αξίζει επίσης να τονιστεί ότι οι συγκεκριμένες διαδρομές χρησιμοποιούνταν κατά το παρελθόν από τους κατοίκους για την εξυπηρέτηση καθημερινών αναγκών και μετακινήσεων, στοιχείο που προσδίδει στην ανάδειξή τους όχι μόνο περιβαλλοντική αλλά και ιστορική και πολιτισμική αξία.

Επίλογος / Σημείωση
Η παρούσα πρόταση κατατίθεται ως συλλογική πρωτοβουλία και έκφραση ενδιαφέροντος των πολιτών των χωριών της Μουργκάνας, με στόχο την προστασία, ανάδειξη και ήπια αξιοποίηση ενός φυσικού χώρου ιδιαίτερης οικολογικής και τοπικής σημασίας.

Ηλίας Μπουρδούκης

Από τη Μηλέα Φιλιατών

Του Σωτήρη Γιάκη– Πρόεδρου Κοινού των Θεσπρωτών

Η δημοσιονομική επιτυχία της χώρας πρέπει τώρα να γίνει έργα, υποδομές και πραγματική περιφερειακή ανάπτυξη.

Η Ελλάδα πέτυχε κάτι μεγάλο.

Μια χώρα που πριν από λίγα χρόνια ήταν το σύμβολο της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, σήμερα επιστρέφει στην αξιοπιστία, στη σταθερότητα και στη σοβαρή οικονομική διαχείριση.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η εθνική επιτυχία θα φτάσει και στη Θεσπρωτία.

Γιατί η Θεσπρωτία δεν λείπει από τον χάρτη. Λείπει από τις προτεραιότητες.

Και αυτή η περίοδος πρέπει να κλείσει.

Ο Πρωθυπουργός, στην εισαγωγική του τοποθέτηση στο Υπουργικό Συμβούλιο της 29ης Απριλίου, έθεσε καθαρά το ζήτημα: η Ελλάδα καταγράφει ταχύτατη αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους και, εφόσον συνεχιστεί αυτή η πορεία, μπορεί σύντομα να πάψει να είναι η χώρα με το υψηλότερο χρέος στην Ευρώπη ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Αυτό δεν είναι μια απλή οικονομική είδηση. Είναι εθνικό γεγονός.

Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν την κατεύθυνση. Σύμφωνα με τη Eurostat, στο τέλος του 2025 η Ελλάδα εξακολουθούσε να έχει το υψηλότερο δημόσιο χρέος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο 146,1% του ΑΕΠ. Όμως η τάση είναι πλέον καθαρά πτωτική. Το Reuters μετέδωσε ότι έως το τέλος του 2026 η Ιταλία αναμένεται να ξεπεράσει την Ελλάδα ως η πιο υπερχρεωμένη χώρα της Ευρωζώνης, με το ελληνικό χρέος να υποχωρεί περίπου στο 137% του ΑΕΠ.

Άρα δεν μιλάμε για θριαμβολογία. Μιλάμε για αλλαγή πορείας.

Η χώρα κερδίζει ξανά κύρος. Δανείζεται με καλύτερους όρους. Ενισχύει την εμπιστοσύνη των αγορών και των εταίρων της. Βγαίνει από την εικόνα της χώρας-προβλήματος και περνά στην εικόνα μιας χώρας που μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον της με αυτοπεποίθηση.

Η δημοσιονομική αξιοπιστία, όμως, δεν έχει αξία μόνο όταν αποτυπώνεται σε δείκτες. Έχει αξία όταν γίνεται έργα. Όταν γίνεται υποδομές. Όταν γίνεται αναπτυξιακή προοπτική για περιοχές που για χρόνια έμειναν έξω από τον μεγάλο εθνικό σχεδιασμό.

Η ίδια εικόνα φαίνεται και στο Ταμείο Ανάκαμψης. Με την πρόσφατη εκταμίευση πόρων ύψους 1,18 δισ. ευρώ, η Ελλάδα έχει πλέον εισπράξει 24,6 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, ποσό που αντιστοιχεί στο 68,5% του συνολικού προϋπολογισμού του ελληνικού προγράμματος.

Αυτό σημαίνει ότι η χώρα δεν διαθέτει μόνο καλύτερους δημοσιονομικούς δείκτες. Διαθέτει και ενεργά χρηματοδοτικά εργαλεία. Το ζήτημα είναι πώς αυτά τα εργαλεία μετατρέπονται σε πραγματικά έργα, πραγματικές υποδομές και πραγματική περιφερειακή ανάπτυξη.

Εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία η Εθνική Στρατηγική για τον Περιφερειακό και Τοπικό Σχεδιασμό, που παρουσιάστηκε στο ίδιο Υπουργικό Συμβούλιο. Η στρατηγική αυτή θέτει στο κέντρο την περιφερειακή σύγκλιση, την ισόρροπη ανάπτυξη και την αξιοποίηση εθνικών και ευρωπαϊκών πόρων προς όφελος της ελληνικής περιφέρειας.

Προβλέπει 50 Τοπικά Σχέδια Ανάπτυξης, ένα για κάθε Περιφερειακή Ενότητα, μέσα από οργανωμένη διαβούλευση με τοπικούς φορείς. Κάθε σχέδιο θα περιλαμβάνει έργα και δράσεις, με προϋπολογισμούς, χρονοδιαγράμματα και ορόσημα.

Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο για τη Θεσπρωτία.

Η περιοχή μας δεν πρέπει να μείνει απλός θεατής αυτής της διαδικασίας. Δεν έχει ανάγκη από αποσπασματικές δηλώσεις εκ των υστέρων. Έχει ανάγκη από έγκαιρη, συγκροτημένη και τεκμηριωμένη διεκδίκηση μέσα στο νέο πλαίσιο της «Περιφέρειας 2030».

Η συζήτηση δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε αντιπαραθέσεις προσώπων ή σε εσωκομματικούς θορύβους. Πρέπει να περάσει στο πεδίο της ουσίας: καθαρή αξιολόγηση, προτεραιοποίηση, χρηματοδοτικός οδικός χάρτης και συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα.

Αυτή είναι η μεγάλη αλλαγή που χρειάζεται η περιφέρεια.

Δεν αρκεί πλέον η μεταφορά παραπόνων προς το κέντρο. Δεν αρκεί η καταγραφή προβλημάτων. Δεν αρκεί η εκ των υστέρων διαμαρτυρία.

Η νέα εποχή απαιτεί εκπροσώπηση με σχέδιο.

Εκπροσώπηση που συνδέει το τοπικό με το εθνικό. Που καταλαβαίνει τη γλώσσα των χρηματοδοτικών εργαλείων, των ευρωπαϊκών πόρων, των υποδομών, της παραγωγικής ανάπτυξης και των μετρήσιμων αποτελεσμάτων. Εκπροσώπηση που μπορεί να μετατρέπει ένα τοπικό αίτημα σε τεκμηριωμένη εθνική προτεραιότητα.

Η Θεσπρωτία δεν είναι περιθωριακή γωνιά του χάρτη.

Είναι δυτική πύλη της Ελλάδας. Είναι έξοδος προς την Αδριατική, την Ιταλία και την Ευρώπη. Έχει λιμάνι, σύνδεση με την Εγνατία Οδό, γεωστρατηγική θέση, τουριστικό δυναμικό και πραγματικές δυνατότητες στους τομείς των μεταφορών, του εμπορίου, της ενέργειας και της ανάπτυξης.

Και όμως, για δεκαετίες αντιμετωπίστηκε σαν περιφέρεια της περιφέρειας.

Η Θεσπρωτία δεν ζητά χάρη. Δεν ζητά ρουσφέτι. Δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση. Ζητά να αξιολογηθεί με βάση τη στρατηγική της αξία.

Όταν η χώρα μπορεί να διαχειρίζεται με επιτυχία δανεισμό, αποπληρωμές, ευρωπαϊκούς πόρους και δημοσιονομικούς στόχους δεκάδων δισεκατομμυρίων, τότε μεγάλα έργα υποδομής για μια περιοχή εθνικής σημασίας δεν μπορεί να μένουν χωρίς καθαρή αξιολόγηση, προτεραιοποίηση, χρηματοδοτικό οδικό χάρτη και χρονοδιάγραμμα.

Η νέα κυβερνητική στρατηγική μιλά για έργα με προϋπολογισμούς, χρονοδιαγράμματα και ορόσημα. Άρα και η Θεσπρωτία πρέπει να διεκδικήσει ακριβώς αυτό: ένα μετρήσιμο, συγκεκριμένο και δεσμευτικό Τοπικό Σχέδιο Ανάπτυξης.

Με καθαρές προτεραιότητες: οδικές συνδέσεις, ασφαλή πρόσβαση, αξιοποίηση του λιμανιού της Ηγουμενίτσας, εξωστρέφεια, σύνδεση με τον τουρισμό, τα logistics, την ενέργεια και την παραγωγική ανάπτυξη.

Η κυβέρνηση απέδειξε ότι μπορεί να πετυχαίνει δύσκολους εθνικούς στόχους. Η αποκλιμάκωση του χρέους είναι τέτοιος στόχος. Η απορρόφηση και αξιοποίηση μεγάλων ευρωπαϊκών πόρων είναι επίσης τέτοιος στόχος.

Η νέα πρόκληση είναι αυτή η εθνική επιτυχία να μετατραπεί σε περιφερειακό αποτέλεσμα.

Η Ελλάδα που σηκώνει κεφάλι δεν μπορεί να αφήνει πίσω περιοχές με προφανή στρατηγική αξία.

Η νέα Ελλάδα δεν μπορεί να είναι μόνο η Ελλάδα των καλών οικονομικών δεικτών. Πρέπει να είναι και η Ελλάδα των περιοχών που αποκτούν ρόλο, υποδομές και προοπτική.

Η Θεσπρωτία δεν ζητά να της χαριστεί τίποτα.

Ζητά να αξιοποιηθεί.

Ζητά να αντιμετωπιστεί ως αυτό που πραγματικά είναι: στρατηγική πύλη της χώρας προς τη Δύση, την Αδριατική, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη.

Η Ελλάδα κερδίζει αξιοπιστία.

Τώρα η Θεσπρωτία πρέπει να αποκτήσει ρόλο.

Όχι με παράπονα.
Όχι με επικοινωνιακή διαχείριση.

Με σχέδιο.
Με προτεραιότητες.
Με διεκδίκηση.
Με αποτέλεσμα.

Δεν ζητά χάρη.

Ζητά τη θέση της.

Σωτήρης Γιάκης
Πρόεδρος Κοινού των Θεσπρωτών

https://www.epiruspost.gr/giogiakas-proanaggellei-nea-epithesi/

https://www.epiruspost.gr/methysmenoi-i-kateythynomenoi-piso/

https://www.epiruspost.gr/megalo-fotovoltaiko-sti-dytiki-ellad/

https://www.epiruspost.gr/sto-drepano-to-diethnes-festival-motos/