του Σωτήρη Γιάκη
Τι μένει εδώ; Τι φεύγει αλλού;
Η πιο επικίνδυνη αλήθεια είναι απλή: η Ηγουμενίτσα μπορεί να κερδίσει τον ρόλο και να χάσει το όφελος. Μπορεί η βάση να περάσει από εδώ και το πραγματικό όφελος να γραφτεί αλλού.
Τα 10 δισ. ευρώ που ακούγονται δεν είναι λεφτά της Ηγουμενίτσας ούτε της Θεσπρωτίας. Είναι δυνητικό κρατικό όφελος, αν η γεώτρηση πετύχει και το έργο περάσει κάποτε σε εκμετάλλευση. Για την Ηγουμενίτσας το κρίσιμο είναι άλλο: ποιος θα πάρει τη βάση υποστήριξης και τη δαπάνη που τη συνοδεύει.
Το έργο δεν είναι πια σενάριο. Έρχεται. Η δεύτερη φάση έρευνας περιλαμβάνει ερευνητική γεώτρηση με ορίζοντα το 2027. Άρα δεν μιλάμε για θεωρία. Μιλάμε για εξέλιξη που πλησιάζει.
Η μεγάλη ευκαιρία της Ηγουμενίτσας δεν είναι το κοίτασμα. Είναι να κρατήσει την αξία εδώ. Η βάση είτε κλειδώνει εδώ είτε η αξία φεύγει.
Αν η Ηγουμενίτσα επιλεγεί ως βάση υποστήριξης, δεν μιλάμε για ένα μικρό βοηθητικό έργο. Μιλάμε για τριψήφιο οικονομικό αποτύπωμα. Ακόμη και με συντηρητική ανάγνωση δημόσιων εκτιμήσεων, ο τζίρος που θα μπορούσε να περάσει από την Ηγουμενίτσα και τη γύρω αγορά μπορεί να κινηθεί περίπου στα 150 έως 250 εκατομμύρια ευρώ σε αυτή τη φάση του έργου. Αυτό δεν είναι υπόσχεση. Είναι δυνατότητα. Και οι δυνατότητες, όταν δεν οργανώνονται, καταλήγουν αλλού.
Η Ηγουμενίτσα δεν κινδυνεύει να χάσει το έργο.
Κινδυνεύει να χάσει την αξία του έργου.
Γιατί τότε θα περάσουν από εδώ δουλειές, χρήμα, υπηρεσίες και συμβόλαια, και ο τόπος θα μείνει με την πιο πικρή μορφή ήττας: να είναι δίπλα στην ευκαιρία και να τη βλέπει να καταλήγει αλλού.
Ο ΟΛΗΓ δεν είναι αδύναμος κρίκος. Είναι η απόδειξη ότι το λιμάνι μπορεί να σηκώσει ρόλο και δραστηριότητα. Η Ηγουμενίτσα δεν ζητά χάρη. Ζητά ρόλο που μπορεί να σηκώσει.
Το 5% δεν μπορεί σήμερα να παρουσιάζεται ως αυτονόητο έσοδο της Περιφέρειας Ηπείρου. Οι πρωτογενείς πηγές δεν στηρίζουν καθαρά αυτή τη βεβαιότητα. Άρα το σωστό επιχείρημα της Ηγουμενίτσας δεν είναι να ζητήσει μερίδιο από την παραγωγή επειδή έχει λιμάνι. Είναι να ζητήσει μετρήσιμο μερίδιο από τη βάση, τις υπηρεσίες, τις αναθέσεις, τις δουλειές και τη δευτερογενή αγορά που μπορούν να περάσουν από εδώ.
Εκεί θα κριθούν όλα.
Όχι στις δηλώσεις.
Όχι στις εντυπώσεις.
Στις συμβάσεις.
Στις θέσεις εργασίας.
Στην αξία που θα μείνει.
Γι’ αυτό η τοπική κοινωνία δεν έχει χρόνο για ολιγωρία. Τώρα δεν χρειάζονται ευγένειες. Χρειάζεται μέτωπο. Δήμος, Περιφέρεια, Επιμελητήριο, ΟΛΗΓ και επαγγελματικοί φορείς στο ίδιο τραπέζι. Μία απαίτηση: καθαρή απάντηση τώρα. Είναι ή δεν είναι η Ηγουμενίτσα βάση υποστήριξης; Για ποιες υπηρεσίες; Με ποιους όρους; Και ένα δεύτερο ξεκαθάρισμα εξίσου κρίσιμο: τι μπορεί να σηκώσει ο τόπος και ποιος μπαίνει έτοιμος στο παιχνίδι. Ό,τι δεν ζητηθεί τώρα, θα μοιραστεί αργότερα χωρίς εμάς. Και τότε δεν θα μιλάμε για χαμένη ενημέρωση. Θα μιλάμε για χαμένες δουλειές, χαμένα συμβόλαια και χαμένη αξία.
Ο τόπος δεν έχει την πολυτέλεια να στέκεται σαν θεατής. Πρέπει να σταθεί σαν διεκδικητής.
Το κρίσιμο δεν είναι αν η ανάπτυξη θα περάσει από εδώ. Το κρίσιμο είναι αν θα αφήσει εδώ αξία.
Όταν όλα θα έχουν κριθεί, δεν θα μετρηθούν οι προθέσεις. Θα μετρηθούν οι αργοπορίες.
Γιατί αν η Ηγουμενίτσα δεν προηγηθεί τώρα, η αξία δεν θα χαθεί.
Θα χαθεί για εμάς.
*Ο Σωτήρης Γιάκης είναι Οδοντίατρος, μετεκπαιδευθείς στην προχωρημένη εμφυτευματολογία, μεταπτυχιακός στα Βλαστοκύτταρα και την Αναγεννητική Ιατρική, Πρόεδρος του «Κοινού των Θεσπρωτών» και ενεργός πολίτης με παρεμβάσεις για την ανάπτυξη, την υγεία και τη Θεσπρωτία.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 