ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

και ψαρικά να φάμε…

Απ’ το πανηγύρι που διοργάνωσε το Χάνι Τζούμα, με την Ορχήστρα Φιλιατών και συγκέντρωσε πολύ κόσμο- γεμισε το μαγαζι, έφαγαν καλά, ήπιαν και χόρεψαν μέχρι στις 4 το πρωί…

κι είπαν οι καλλιτέχνες φεύγουμε αλλά κάποιες παρέες είχαν αντίθετοι γνώμη…

έπεσαν και …ικεσίες και το γλέντι συνεχίστηκε με εκπλήξεις…

και άντε έκπληξη να χορεύει ο Βασίλη Κώτσιος μπροστά, αλλά να παίζει ντέφι η Μαρίνα- αυτή κι αν ήταν εκπληξη…

και η εκπλήξεις συνεχίστηκαν κι εγώ ψάχνω καλλιτέχνες στα όρη στα βουνα και η Μαρίνα είναι δίπλα…

Φιλιάτες 1960, πάνω πλατεία & Οικοτροφείο

Η 1η είναι στην Πάνω πλατεία, μέλη της οικογένειας Ευθυμιάδη με τον Εστιάτορα Νίκο Μάνο και την κυρά Ανθούλα. Στην 2η τα δυο ζευγάρια έξω απο το Οικοτροφείο

Για μια φορά ακόμη ευχαριστώ τον Τεο Ευθυμιάδη που έκανε τον κόπο και τις έστειλε- περιμένω και απο τους συμπολίτες συμπαράσταση στην προσπάθεια για παλιές φωτογραφίες…

Σας ενημερώνουμε ότι ξεκίνησαν οι εγγραφές για τα τμήματα της ακαδημίας μας (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, στίβος, αθλοπαιδιές). Για να προχωρήσουμε στον προγραμματισμό των τμημάτων, παρακαλούμε επισκεφθείτε το γραφείο μας στο γήπεδο, Δευτέρα έως Τετάρτη, 19:00-21:00. Το κόστος εγγραφής είναι 5€, ενώ η συνδρομή ανέρχεται στα 60€ ανά τρίμηνο.

Δύο σημαντικές αποχωρήσεις από το περσινό ρόστερ του συλλόγου μας,για δύο εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές που συνέβαλαν τα μέγιστα στην θαυμάσια πορεία της ομάδας μας στην Γ Εθνική Κατηγορία την τελευταία διετία και μόνο ευχάριστες στιγμές έχουμε να θυμόμαστε από αυτούς

• Νίκος Εμβραϊζογλου (συνεχίζει στην Ανατολή)

• Αλέξανδρος Φερεντίνος (συνεχίζει στον Πας Γιάννινα)

Να ευχαριστήσουμε όλοι μας τα δύο παιδιά για την προσφορά τους στο σύλλογο μας και να τους ευχηθούμε τα καλύτερα για το μέλλον τους αλλά και στην προσωπική τους ζωή

«Μετράς χρόνια, σκέφτεσαι,  πόσο τα αγάπησες και τα αγαπάς ακόμα.» Γιάννης Βέλλης

«Όλο στεκόσουν στο σταθμό του τραίνου τελευταία, κοίταζες τον κόσμο, περίεργα, λες και δεν είδες ποτέ ταξίδι, ταξιδιώτες/ εκείνος βιάζονταν, αδιαφορούσε, γελούσε, περίμενε, ερωτεύονταν, καμιά φορά βλαστημούσε, τις καθυστερήσεις/ αλλά δεν ήταν δικός σου, εσύ ήσουν πάντα εδώ, έφτανες κοντά, δεν περίμενες για εισητήριο, μόνο κοιτούσες/ δεν ταίριαζε ο χρόνος να καταλάβεις, γιατί ποτέ δεν έφυγες, χαμένη ιστορία, ίσως αναγκαία εκδίκηση, στις αποστάσεις.» Γιάννης Βέλλης

«Στέκεσαι στο παράθυρο, όσο έξω χάνεται η βροχή/ στην αγκαλιά του ανέμου κι η θάλασσα μετράει κύματα/ όμως ακόμα ψάχνεις, χωρίς να πιστεύεις πια/ σε κάποια απάντηση ή δικαιολογία.» Γιάννης Βέλλης

«Ήταν ο άνεμος, πάλευε τις τελευταίες λέξεις, μέχρι να κερδίσει/ τίποτα δεν άφηνε όρθιο, ηγεμόνευε αντιστάσεις, ξεσήκωνε/ κάθε τι που στέκονταν, αγκυλωμένο σε ένα φράκτη ή μια ζωή/ όλα άλλαζαν, όσο η σκόνη γύριζε και έτρωγε τις καρδιές μας/ κοιτώ ψηλά από συνήθεια τελευταία και μετά, σιωπηρά, κλείνω την πόρτα/ για λίγη ησυχία, ό,τι φωνάζει χαλάει το μυαλό μου, ίσως και το χρώμα μου.» Γιάννης Βέλλης

«Η νύχτα, πλησιάζει τα πρώτα παράθυρα, σκοτεινιάζουν οι σκέψεις σου/ το φως αδύνατο, παγιδευμένο, αδυνατεί να σε ξεκουράσει/ ξεχασμένες μουσικές, ξεχασμένα χρόνια, ξεχασμένες ζωές, προκαλούν αναστάτωση/ θελήματα των ανθρώπων, περνάνε, ονειρεύονται, σβήνουν στα ξημερώματα/ η πόλη σου τρελάθηκε απόψε, μουρμουρίζει πάλι, μα δεν το παραδέχεται.» Γιάννης Βέλλης

«Έτσι απλά κοιτάχτηκαν, μια ματιά, δεν μίλησαν ποτέ, τι κρίμα/ εκείνος την αγάπησε πολύ, εκείνη το αποδέχτηκε, μα έφυγε/ τι κρίμα η καρδιά της έτρεχε ποιο γρήγορα από τα μάτια της, κάπου χάθηκε/ χρόνια έρχονταν και ξανάρχονταν, φλυαρούσαν για την ίδια αγάπη.» Γιάννης Βέλλης

«Έρχονται οι άχρωμες απουσίες, μαζεύονται, τίποτα ξεχωριστό, στριμώχνονται, φιγουράρουν την ανυπαρξία τους/ στέκεσαι προσεκτικά, θέλεις να τους κόψεις τον αέρα, με αυτό ζουν, σ’ αυτό προσκυνούν ή θυσιάζουν/ παράξενο, η ειρωνεία είναι ότι ο κόσμος, δεν κατάλαβε ποτέ την απουσία τους, κάνανε και τόσο δρόμο, στην αφάνεια.» Γιάννης Βέλλης

«Όσο και αν θέλουν να σβήσουν οι εικόνες, τα συναισθήματα πλαγιάζουν πάλι μαζί και σε ζητάνε, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Η θάλασσα, στέκονταν εκεί, περίεργη, άλλαζε χρώματα, επιλογές στιγμής, ας επιμένανε όλοι στο τόσο γαλάζιο/ αντιδρούσε, όσο ο ουρανός, γινότανε γλυκός, στυφός, αδιάφορος για συγκινήσεις, περιεργάζονταν διαθέσεις/ μετά χάνονταν, νικήτρια ή νικημένη, χτυπώντας παιγνιδιάρικα ένα βράχο ή κάποιο καραβάκι ξεχασμένο, σαν τις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης