ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Η συγκινητική ιστορία ενός ανθρώπου που ένα πρωί βρέθηκε πεταμένος πάνω σε ένα πεζοδρόμιο, στην περιοχή Πλατανάκι Αγρινίου, 12 ημέρες μετά τη γέννησή του…
Κάτοικος της περιοχής βρήκε το βρέφος τυλιγμένο με πάνες…
Διονύσιος Σαΐτας του Γεωργίου και της Θεοδώρας. Το όνομα δεν του ανήκει. Του δόθηκε ενδεικτικά από το Ληξιαρχείο Αγρίνιου, αφού κανείς δεν ήξερε τους γονείς του και κανείς δεν γνωρίζει ούτε σήμερα, 63 χρόνια μετά. Ήταν 09.00 το πρωί της Πέμπτης 10 Σεπτεμβρίου 1953. Η Κωνσταντίνα Φρίντζου, που έφυγε πριν λίγα χρόνια από τη ζωή, βγαίνοντας από το σπίτι της, προς το τέλος της οδού Αγίου Βλασίου στη διασταύρωση της με την οδό Θέρμου (ονομασίες της εποχής) στην περιοχή Πλατανάκι, αντίκρισε ένα τρομερό θέαμα. Ένα βρέφος λίγων ημερών βρισκόταν πάνω στο πεζοδρόμιο τυλιγμένο με πάνες και έκλαιγε ασταμάτητα. Αμέσως η γυναίκα το ζέστανε και του έδωσε να πιει λίγο γάλα. Τηλεφώνησε στην αστυνομία, άνδρες της οποίας ήρθαν και το παρέλαβαν. Λίγο αργότερα το έδωσαν στη νοθοτρόφο Χ.Ζ. Η νοθοτρόφος ήταν εκείνα τα χρόνια ένα είδος λειτουργήματος. Επειδή πολλά παιδιά εγκαταλείπονταν, υπήρχαν οικογένειες που δήλωναν ότι η σύζυγος προτίθεται να θρέψει και να μεγαλώσει νόθο παιδί. Το κράτος έδινε επίδομα σ’ αυτές τις οικογένειες…

ΦΩΤΟ από thebest.grΦΩΤΟ από thebest.gr
Όταν ο μικρός Διονύσιος έγινε 4 χρόνων, το πήραν και τον παρέδωσαν σε μια άλλη οικογένεια και συγκεκριμένα στην Θ. Κ. Εκεί έμεινε και μεγάλωσε μέχρι τα 10 του χρόνια. Μετά το πηγαίνουν στο ορφανοτροφείο Αρρένων Φιλιατών Θεσπρωτίας, όπου τελειώνει το Δημοτικό. Είναι 13 χρόνων. Το Ορφανοτροφείο τον στέλνει στη Θεσσαλονίκη για να μάθει κάποια τέχνη. Τότε ανεξαρτητοποιείται, φεύγει και γυρίζει στο Αγρίνιο, όπου κάνει κάποιες δουλειές -κυρίως σαν παραγιός σε μαγαζιά της πόλης.

Τα χρόνια περνούν. Είναι πλέον 17 χρόνων. Φεύγει για την Αθήνα, καταλήγει στον Πειραιά, όπου εργάζεται ως οικοδόμος. Εκεί τον περιμένει πάλι μια απίστευτη συγκυρία. Συναντά την οικογένεια της πρώτης νοθοτρόφου του, της Χ.Ζ., οι οποίοι είχαν μετακομίσει επίσης στον Πειραιά. Μετακομίζει στο σπίτι τους και μένει εκεί ως τα 20, οπότε φεύγει για να υπηρετήσει τη θητεία του στο στρατό. Όταν απολύεται, ξαναγυρίζει στον Πειραιά και στα 24 του παντρεύεται με τη σημερινή σύζυγό του Στέλλα Σφακιανάκη, από το Καστέλι της Κρήτης. Μετακομίζουν εκεί και εκείνος εργάζεται ως οικοδόμος.

Αποκτούν ένα αγοράκι, τον Νικόλα, το οποίο όμως αρρωσταίνει λίγο μετά τη γέννα και τελικά πεθαίνει 10 χρόνων. Όμως ο Θεός επιβράβευσε την υπομονή του και του χάρισε άλλα δύο παιδιά, ένα αγόρι και μια κόρη, από τα οποία σήμερα έχει έξι εγγόνια. Μα έχει έναν πόνο από παιδί κι έναν πόθο. Να βρει τη ρίζα του. Να μάθει για τους δικούς του. Για τους γονείς του, αν ζουν, για τ’ αδέλφια του, αν υπάρχουν, για ξαδέλφια. “Δεν θέλω τίποτε άλλο παρά μόνον να νοιώσω κι εγώ ότι από κάπου ήρθα. Κάπου ανήκω. Κάποια μητέρα με γέννησε. Δεν κρατάω ίχνος θυμού ή αντίθεσης. Δεν θέλω να ενοχλήσω καμία οικογένεια. Δεν διεκδικώ τίποτε. Μου αρέσει η διακριτικότητα και αν πράγματι κάποιοι άνθρωποι γνωρίζουν κάτι για μένα, θα είμαι ευγνώμων και απόλυτα εχέμυθος” λέει ο ίδιος.

Αν κάποιος γνωρίζει κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει, ο Διονύσης Σάιτας τον παρακαλεί να τηλεφωνήσει στο 6942-905086. Θα τον θεωρήσει ευεργέτη το

σήμερα δεν ξέρουν ούτε στον δήμο… δυο μηνες ρωτάμε πόσα σχολειά και τι παιδιά υπάρχουν κι ακόμη ψάχνουν…

«Δεν ξέρω πια, τι να γράψω, τι να αφήσω, όλα έρχονται, ή χάνονται, τα ξημερώματα κι η μέρα, κάνει πάλι πως δεν βλέπει, με ένα χαμόγελο, φτηνό, μελαγχολίας.» Γιάννης Βέλλης

«Η υγρασία έτρωγε, αχόρταγα, τα κόκκαλα της ημέρας, ο ήλιος αναστέναζε στο ανέβασμα του ουρανού, οι άνθρωποι μπερδεμένοι σκέφτονταν, τα γεγονότα αλληλοσπαράζονταν/ αυτή η χρονιά, όλο άλλαζε και μας φόβιζε, τα μάτια σκούραιναν και βάθαιναν, παράλληλα, σε κάθε νέα λέξη, κάποιοι αναφέρονταν στη ματαιότητα, άλλοι θέλανε να γίνουν ήρωες/ περίεργο πράγμα, να θέλεις το καλύτερο, αυτό που ομορφαίνει τον κόσμο, μα παράλληλα να σκοτώνεις αλύπητα, κάθε καλή στιγμή/ κι όμως έτσι γινότανε, πάλι, στις απάνθρωπες πόλεις και τα μικρά χωριά, βάραινε η ιστορία, από τις τόσες αθλιότητες, όσο γύριζε ο κύκλος της κάθε ημέρας.» Γιάννης Βέλλης

«Μιλάμε για ανθρώπους, πόσο παρεξηγημένη η έννοια, ταλαιπωρημένη, όσο πιστεύεις πως διακρίνεις κάποιους, ένας ένας χάνονται από μπροστά σου/ αφήνοντας τη γεύση του σάπιου, ή τη μυρωδιά του θειαφιού, το χρώμα του ανύπαρκτου, απουσία συναισθημάτων, εκμετάλλευση, αδιαφορία, βαναυσότητα, τόσα άλλα, στήνουν αγάλματα/ θέλεις να φωνάξεις, ζω με ανθρώπους, όχι αυτές τις φιγούρες που στέκονται σαν τα ομοιώματα στις βιτρίνες, τους άλλους ψάχνεις, τους ζωντανούς, που με αλήθεια σε επεξεργάζονται και την αλήθεια σου λένε/ χαμένος στο πλήθος, σε διαρκή αναζήτηση, γυρεύεις παρουσία, γιατί τα πράγματα πρέπει να είναι ξεκάθαρα, Μιλάμε για ανθρώπους.» Γιάννης Βέλλης

«Τίποτα δεν έμεινε όρθιο, ο πόλεμος έριξε τα τείχη, καίγονταν μαζί οι ζωές με τις σημαίες μας, στην ίδια ήττα/ χαμένος χρόνος το Βυζάντιο, ακόμα κι οι εχθροί λύση έδιναν, ταπεινωμένο κρατούσε το όνομα, όταν οι άρχοντες κρατούσαν την ευθυμία/ άθλια τρώγλη φιδιών το παλάτι, σεβάσμια κρατούσε πλούτη κι η γη των ασθενών, σαν πατρίδα ηρώων δεν έδειχνε/ αυτός ο κόσμος έπρεπε να πεθάνει, αν έπρεπε να ζήσει ξανά.» Γιάννης Βέλλης

«Μετρημένα τα σημαντικά χιλιάδες τα ασήμαντα, έρχονται και λιμνάζουν/ κι όμως στα ασήμαντα στεκόμαστε και πληγωνόμαστε τακτικά, σχεδόν καθημερινά/ αυτή η φύση της αδυναμίας, μας τρέχει και μας πονεί/ αύριο θα αλλάξω κόσμο, λες, μα στα λόγια τα πάντα γίνονται/ αβέβαιο και το σύμπαν στις προσταγές μας, πόσο εγωισμός στην τόση μετριότητα/ θα με δικάσεις; όχι; αρνείσαι και το ρόλο του δίκαιου δικαστή/ τελικά τι μένει σε αυτό το ασήμαντο που έχει σημασία, ίσως η αθανασία/ τίποτα ασήμαντο δεν χάνεται, στέκεται νοσταλγικά κοντά μας/ περιμένοντας με ένα λάθος, να γίνει κάποια εξίσου ασήμαντη θυσία/ σύντομα δεν θα θυμάται κανείς ποιοι πέρασαν, είναι κι αυτό μια ανταμοιβή/ καλύτερα να μετράμε της καρδιάς τα χτυπήματα, παρά των εχθρών μας/ οι πληγές μας αυτές μας κρατάνε ζωντανούς, όσο οι πληγές των εχθρών μας σκοτώνουν/ διάλεξε τι θέλεις τώρα, πριν σε διαλέξουν κι αυτές στην αιωνιότητα.» Γιάννης Βέλλης

Πώληση διαμερισμάτων σε Φιλιάτες & Ηγουμενίτσα

1.Ηγουμενίτσα, στην συνοικισμό Εθνικής Αντίστασης

2.Φιλιάτες, κάτω από το κλειστό Γυμναστήριο

Πληροφορίες στην κ. Χαρίκλεια 26650 24119