ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

thesprotikospalmos.gr

*του Σωτήρη Δημητρίου

Θα μάθατε φαντάζομαι πως τα τέσσερα ουρητήρια της πόλης μας κηρύχθηκαν διατηρητέα μνημεία. Αλλά ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή.

Αφ’ότου κατασκευάστηκαν ζήτημα να λειτούργησαν καναν χρόνο. Τα δύο δε εξ αυτών-πλάι στα γήπεδα του τένις και την πλατεία Δημαρχείου-άμα τη παραδώσει, σφραγίστηκαν. Στο της πλατείας μάλιστα ούρησε κάποιο παιδάκι δημοτικού συμβούλου, δίκην εγκαινίων σε χαρμόσυνο κλίμα και αμέσως σφραγίστηκε.

Μάλλον δικαίως διερωτάται κανείς-μα γιατί κατασκευάστηκαν; Περίσσευαν στο Δήμο χρήματα; Ας έφερνε μια νταλίκα παστέλια να τα μοιράσει στους δημότες.

Οι επειγόμενοι βολεύονταν στην περιαστική βλάστηση, έστω με την ψυχή στο στόμα. Όμως η πόλη μεγάλωσε, σχεδόν γέρασε. Οι περισσότεροι πλέον κάτοικοι είναι άνω των εξήντα-ηλικίες που η επείγουσα κατάσταση επείγει δραματικά.

Βέβαια υπήρχε η λύση των καφετεριών, όμως το κόστος αξιοπρέπειας ήταν δυσανάλογο. Ο καφεπώλης, ενόσω ο συσφιγγόμενος ψέλλιζε με το δαχτυλάκι του-παρακαλώ μπορώ;-έκανε τον Βέλγο. Α, δεν αντεχόταν.

‘Ωσπου ένα ευλογημένο, καλοκαιρινό πρωϊνό, διάβηκε την θύρα του Δημαρχείου ένας ευφάνταστος συμπολίτης.

Μετ’ου πολύ στις τζαμαρίες των καφετεριών εμφανίστηκε ένα αυτοκόλλητο ευμεγέθες τσολιάδακι που ανασηκώνει την πλισέ φουστίτσα του και διαγράφεται ένας ζωηρός πίδακας. Είναι αξιοθαύμαστος οι παιδικές ουρήσεις.

Η πρότασή του ήταν εξαιρετικά απλή. Για να πάρει κάποιος άδεια καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος, όπως λέγεται, όφειλε να επιτρέπει την ελεύθερη πρόσβαση στις τουαλέτες. Αυτό σήμαινε το τσολιαδάκι στην τζαμαρία. Βέβαια, θα εξέπιπτε κάποιο ποσόν εκ του φόρου του καφεπώλη. Είναι αξιοθαύμαστη η ικανότητα των Δημάρχων να μένουν ικανοποιημένοι και ο κεραμεύς και ο κηπουρός.

Μάλιστα μια κόκκινη γραμμή στο δάπεδο-όπως στα νοσοκομεία-οδηγούσε στις τουαλέτες που ως γνωστόν είναι κάπως κρυμμένες. Έμπαινε ο άνθρωπος σαν να ήταν στο σπίτι του και ντουγρού τραβούσε για τον προορισμό του, υπό το κακιασμένο βλέμμα του καφετζή.

Καθιερώθηκαν επίσης οι διανυκτερεύουσες καφετέριες όπως στα φαρμακεία.

Κατακλύστηκε η πόλις από ηλικιωμένους συμπολίτες μας που είχαμε χρόνια να δούμε-οικουρούσαν λόγω κάποιας βλάβης του υδραυλικού τους συστήματος.

Αντε πάλι, έλεγαν χολιασμένοι οι καφεπώλες που τους έβλεπαν και τους ξαναέβλεπαν στην κόκκινη γραμμή.

Περιττό να πούμε πως αυτή η ενέργεια της Δημοτικής Αρχής έγινε παγκόσμιο βάιραλ, πως σκατά το λένε.

Ραγδαία η πόλις από μεταβατικός σταθμός έγινε τόπος προορισμού. Μυριάδες πια οι τουρίστες. Ξαναγύρισαν εσπευσμένα και οι νέοι απ΄τα υπόγεια μαγειρεία των Βρυξελλών. Μαζί τους ήρθε και το παιδάκι που κατουράει με κάποιο ποσοστό επί των εισπράξεων για το Βέλγιο.

Ένα τεράστιο άγαλμα του εν λόγω παιδός δεσπόζει πια στο λιμάνι. Ο δε καταρακτώδης, ψιλοκρεμαστός πίδακας της ουρήσεώς του πίπτει στην θάλασσα λαμπρύνοντας το χιλιόχρωμο ηλιοβασίλεμα.

Βλέποντας το Βελγόπουλο, θέλεις δεν θέλεις να ουρήσεις, τελικά ουρείς. Ως γνωστόν το κατούρημα είναι κολλητικό. Και κατόπι βέβαια φωτογραφίζεις όπως Σαντορίνη.

Δεν προλαβαίνει ο αρμόδιος υπάλληλος να περιφέρει το πος, πως σκατά το λένε, στους φωτογραφίζοντες.

Και επειδή το αγώϊ ξυπνάει τον αγωγιάτη άρχισαν να ρέουν κρουνηδόν οι απότοκες ιδέες.

Το δασάκι και οι περιβάλλουσες την πόλη πλαγιές έγινα τόποι ελεύθερης ουρήσεως και αφοδεύσεως, με πανάκριβο βέβαια εισιτήριο. ‘Εκαναν ουρά στα γκισέ οι μουστερήδες απ’όλα τα μήκη και τα πλάτη.

Άλλο να ουρείς στο κλειστοφοβικό ουρητήριο και άλλο στην ευωδιαστή φύση.

Μια άλλα ιδέα μας απάλλαξε απ’τον βραχνά του καθαρισμού. Κάθε δειλινό δημοτικά συνεργεία αμολούσαν στη φύση χιλιάδες κότες που δεν άφηναν κόκκο αποβλήτου. Δηλαδή τι, χαζοί ήταν οι χωριάτες που κάθε πρωί απέδιδαν στην φύση ό,τι αυτή τους προσέφερε την προηγούμενη; Και στα χωριά όπως ξέρουμε οι κότες αναλάμβαναν τα περαιτέρω.

Και αίφνης προέκυψε άλλο παράπλευρο οικονομικό όφελος. Οι κότες Ηγουμενίτσης ήταν περιζήτητες στις διεθνείς αγορές, κάτι σαν το φουά γκρά. Κατοχυρώσαμε μάλιστα και ονομασία προέλευσης.

Αλλά το σπουδαιότερο όφελος αυτής της ελεύθερης ζώνης σωματικής ανακουφίσεως ήταν η εξύψωσις των θεωρούμενων κατώτερων λειτουργιών μας στο επίπεδο των νοητικών και συναισθηματικών λειτουργιών.

Πάνε πια οι ντροπές και οι αναστολές κυρίως εκ μέρους των γυναικών που μια διαιώνια νοοτροπία τις ήθελε άνευ αυτοματισμών, σχεδόν αιθέρια πλάσματα.

Απλοϊκή συσχέτιση-τα αβρά μέλη των γυναικών δημιουργούν αβρές λειτουργίες.

Η ύψιστη αγένεια προς το σώμα, η σύσφιξη και η φίμωσή του εθεωρείτο-άκουσον, άκουσον-ευγένεια και καλοί τρόποι. Ιδίως ως προς τα αεριώδη απόβλητα.

Πλέον όχι μόνον δεν προκαλούν υποκριτική αποστροφή-κατά την αληθέστατη παροιμία οι δικές μας πορδές μας μοσχομυρίζουν, των άλλων μας βρωμάνε-αλλά και εντάχθηκαν μαζί με τις άλλες εκροές μας στην ερωτική βεντάλια.

Μια νέα περίοδος άρχισε για την ανθρωπότητα. Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για το είδος.

Και ορθώς ο Δήμαρχος εθέσπισε κατ’έτος φεστιβάλ ελεύθερου αποχωρισμού όπως ποιητικά ονομάστηκε η αποβολή υγρών τε, στερεών και αερίων.

Μεγάλο σουξέ στο φεστιβάλ είχαν οι συμφωνικές πρωκτόλαλες ορχήστρες απ’όλον τον κόσμο. Και όμως υπάρχουν και επί του πέρδεσθαι ταλαντούχοι-δεινόν γαρ θηρίον ο άνθρωπος.

Γι’αυτό λοιπόν τα τέσσερα αδρανή ουρητήρια κηρύχθηκαν διατηρητέα. ‘Εδειχναν τον μεσαίωνα απ’όπου εξήλθαμε χάριν του ευφάνταστου συμπολίτη μας.

Δυστυχώς τελικά δεν γλύτωσε ο δύσμοιρος, τιμήθηκε απ’την Δημοτική αρχή.

Μια οδός μετονομάσθει σε Πορδαφήκα-το επώνυμό του- και φυσικά το Φεστιβάλ Πορδαφήκεια.

Σημαίνον και σημαινόμενον ταίριασαν θαυμασίως, που είναι βέβαια κανόνας στην γλώσσα μας.

*Ο Σωτήρης Δημητρίου είναι πεζογράφος. Το τελευταίο του βιβλίο “Αντιπαθητικές λέξεις” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη

«Τις μικρές παρενθέσεις κυνηγούσαμε, απελπισμένα πια/ λες και ξέραμε πόσες φυλακές μοίραζε, η καθημερινότητα/ μαζί με τις συνήθειες μας, στις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης

«……….θρησκεία η μετριότητα και το χάιδεμα αυλοκολάκων, φρεάτιο η καθημερινότητα, όμορφα στολισμένη, πάντα αφήνει κάτι κάτω από το χαλί, να μυρίζει άσχημα/ αλλά ως πότε θα μετράς τη μοναξιά ταξιδιώτη; σκληραίνει σαν πέτρα μέσα σου και φωνάζεις σε κακούς καιρούς, που διαβαίνουν αποσπάσματα/ σκέτη απελπισία το αύριο, κακόγουστα ντυμένο, περνάει στα σαλόνια και χαριεντίζεται, ενώ φιλάει γκρίζα χρώματα………..» Γιάννης Βέλλης

«Όσο και να ξεγελιέσαι, τι κι αν αρνείσαι, πάντα φωλιάζει ο άνεμος μέσα σου/ για να ανακατεύει, ό,τι τακτοποίησες, ό,τι πίστεψες, ό,τι άφησες μισοτελειωμένο χρόνια τώρα/ στέλνωντας κάλεσμα, δυνατό, για ταξίδι, νέα πορεία.» Γιάννης Βέλλης

«Θα περάσω για λίγο, βιαστικά, θα σταθώ στο όνειρο/ θα σου στείλω φιλιά, μετά θα πετάξω μακριά.» Γιάννης Βέλλης

«Ένα χαμόγελο έκλεψε τη ματιά της, προσωρινή έκπληξη, μετά σφιχτό αγκάλιασμα κι ένα τσιγάρο να αργοσβήνει, ξεχασμένο στην ώρα/ καθαρός ο ουρανός, σε μπλε χρώμα δίνεται, όσο κάποια κουρτίνα κρύβεται κι απλώνεται, σαν θρόισμα του ανέμου/ η μέρα ξεκίνησε καλά, ο ταχυδρόμος πέρασε βιαστικός περίχαρος, τίποτα δεν ενοχλούσε πια, όσο η αγάπη καλά κρατούσε/ αυτή η γειτονιά ερωτεύονταν πάλι, ανάμεσα σε πολέμους και κρίσεις, αναγέννηση έρχονταν και διεκδικούσε.» Γιάννης Βέλλης

«Πάλι η γη έψαχνε το δρόμο της, ήταν κι ο ουρανός μια απάτη, στα χρόνια της/ έρχονταν ο άνεμος και το θύμιζε, κάθε πρωί ξεκινούσε, μαζί της νύχτωνε/ όμως η νύχτα ένα μπέρδεμα, τόσα άστρα στον ουρανό έφταναν/ πάλι έχανε τον χρόνο της να μετρά, τι ήθελε και τι ξενύχταγε μέσα της/ ήταν κι ο χειμώνας ατέλειωτος, δεν τέλειωνε ούτε στη φωτιά του ήλιου/ μόνη κίνηση να κλείσει τα παράθυρα καλά, απ’ την δική της καταιγίδα, τι έφταιγαν κι αυτά.» Γιάννης Βέλλης

«Δεν ήταν η ομόνοια αυτή δεδομένη, συμφωνημένη/ άλλοι κρατούσαν όπλα κι άλλοι τη φωτιά, τι κρίμα/ λίγη σιωπή έφτανε να τινάξει τη σκιά, στον κόσμο/ έρχονταν καταιγίδα όλοι το ξέραμε, ήταν αργά για συγγνώμες.» Γιάννης Βέλλης

«Μεγαλώσαμε πια, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αλαζονικό, επικίνδυνο/ τώρα μπορούμε να βλέπουμε καλύτερα, να ακούμε καλύτερα, να σκεφτόμαστε καλύτερα/ να αγαπάμε βαθύτερα, να χανόμαστε βαθύτερα, να ξεχνιόμαστε βαθύτερα/ με τα λάθη μας ως νέοι, τις υπερβολές, τους εγωισμούς, όσα σκοτώνουν γρηγορότερα απ’ το τσιγάρο τη μέρα μας/ δώσαμε λίγο παράδεισο που μας χαρίστηκε, για πολλά κουπόνια εκπτώσεων, πληγή στα χρόνια μας, στις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης

«Οι εντυπώσεις χάθηκαν, δεν σχηματίστηκαν ποτέ, σε πραγματικότητα, η αναστάτωση, σταμάτησε σ’ ένα ατύχημα, τόσα γίνονται στις μέρες μας/ οι άνθρωποι αλλάζουν, παρασύρονται, ξεχνάνε, μοιράζονται σε καλούς, κακούς, προσεύχονται και βλαστημούν ταυτόχρονα/ όλοι έχουν απ’ τους δεύτερους, τους κακούς, δεν χωράνε σε μια πλευρά, ατέλειωτοι είναι και προστατευμένοι/ εκτεθειμένοι καθημερινά, σε αξιώματα, καταδικάζουν το μέλλον μας, ίσως και να το σκοτώνουν, πριν φτάσει κοντά μας, ελεύθερο.» Γιάννης Βέλλης

Ιωάννινα: Χαλάζι και δυνατός άνεμος «χτύπησαν» την πόλη-ΒΙΝΤΕΟ

Η Ήπειρος έχασε έργα εκατομμυρίων από το Ταμείο Ανάκαμψης – Από το Πάρκο Υψηλής Τεχνολογίας μέχρι το λιμάνι της Πάργας

Η Ήπειρος έχασε έργα εκατομμυρίων από το Ταμείο Ανάκαμψης – Από το Πάρκο Υψηλής Τεχνολογίας μέχρι το λιμάνι της Πάργας

Νέο χωροταξικό για τις ΑΠΕ: Τι αλλάζει για τα αιολικά στα βουνά της Ηπείρου

Συνελήφθη ημεδαπός στα Ιωάννινα για επικίνδυνη σωματική βλάβη

Συνελήφθη χθες (23-08-2026) τις πρώτες πρωινές ώρεςστα Ιωάννινα από αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος Ιωαννίνωνημεδαπός, σε βάρος του οποίου σχηματίστηκε δικογραφία για επικίνδυνη σωματική βλάβη.

Ειδικότερα, ο κατηγορούμενος εντοπίστηκε από τους αστυνομικούς και συνελήφθη, διότι όπως καταγγέλθηκε, λίγη ώρα νωρίτερα σε κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντοςστα Ιωάννινα, προκάλεσε τον τραυματισμό αλλοδαπού στο κεφάλι, μετα χέρια και τα πόδια του.

Ο αλλοδαπόςμεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για την παροχή πρώτων βοηθειών, ενώ ο συλληφθείςοδηγήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Ιωαννίνων.