ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Τις μικρές παρενθέσεις κυνηγούσαμε, απελπισμένα πια/ λες και ξέραμε πόσες φυλακές μοίραζε, η καθημερινότητα/ μαζί με τις συνήθειες μας, στις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης

«……….θρησκεία η μετριότητα και το χάιδεμα αυλοκολάκων, φρεάτιο η καθημερινότητα, όμορφα στολισμένη, πάντα αφήνει κάτι κάτω από το χαλί, να μυρίζει άσχημα/ αλλά ως πότε θα μετράς τη μοναξιά ταξιδιώτη; σκληραίνει σαν πέτρα μέσα σου και φωνάζεις σε κακούς καιρούς, που διαβαίνουν αποσπάσματα/ σκέτη απελπισία το αύριο, κακόγουστα ντυμένο, περνάει στα σαλόνια και χαριεντίζεται, ενώ φιλάει γκρίζα χρώματα………..» Γιάννης Βέλλης

«Όσο και να ξεγελιέσαι, τι κι αν αρνείσαι, πάντα φωλιάζει ο άνεμος μέσα σου/ για να ανακατεύει, ό,τι τακτοποίησες, ό,τι πίστεψες, ό,τι άφησες μισοτελειωμένο χρόνια τώρα/ στέλνωντας κάλεσμα, δυνατό, για ταξίδι, νέα πορεία.» Γιάννης Βέλλης

«Θα περάσω για λίγο, βιαστικά, θα σταθώ στο όνειρο/ θα σου στείλω φιλιά, μετά θα πετάξω μακριά.» Γιάννης Βέλλης

«Ένα χαμόγελο έκλεψε τη ματιά της, προσωρινή έκπληξη, μετά σφιχτό αγκάλιασμα κι ένα τσιγάρο να αργοσβήνει, ξεχασμένο στην ώρα/ καθαρός ο ουρανός, σε μπλε χρώμα δίνεται, όσο κάποια κουρτίνα κρύβεται κι απλώνεται, σαν θρόισμα του ανέμου/ η μέρα ξεκίνησε καλά, ο ταχυδρόμος πέρασε βιαστικός περίχαρος, τίποτα δεν ενοχλούσε πια, όσο η αγάπη καλά κρατούσε/ αυτή η γειτονιά ερωτεύονταν πάλι, ανάμεσα σε πολέμους και κρίσεις, αναγέννηση έρχονταν και διεκδικούσε.» Γιάννης Βέλλης

«Πάλι η γη έψαχνε το δρόμο της, ήταν κι ο ουρανός μια απάτη, στα χρόνια της/ έρχονταν ο άνεμος και το θύμιζε, κάθε πρωί ξεκινούσε, μαζί της νύχτωνε/ όμως η νύχτα ένα μπέρδεμα, τόσα άστρα στον ουρανό έφταναν/ πάλι έχανε τον χρόνο της να μετρά, τι ήθελε και τι ξενύχταγε μέσα της/ ήταν κι ο χειμώνας ατέλειωτος, δεν τέλειωνε ούτε στη φωτιά του ήλιου/ μόνη κίνηση να κλείσει τα παράθυρα καλά, απ’ την δική της καταιγίδα, τι έφταιγαν κι αυτά.» Γιάννης Βέλλης

«Δεν ήταν η ομόνοια αυτή δεδομένη, συμφωνημένη/ άλλοι κρατούσαν όπλα κι άλλοι τη φωτιά, τι κρίμα/ λίγη σιωπή έφτανε να τινάξει τη σκιά, στον κόσμο/ έρχονταν καταιγίδα όλοι το ξέραμε, ήταν αργά για συγγνώμες.» Γιάννης Βέλλης

«Μεγαλώσαμε πια, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αλαζονικό, επικίνδυνο/ τώρα μπορούμε να βλέπουμε καλύτερα, να ακούμε καλύτερα, να σκεφτόμαστε καλύτερα/ να αγαπάμε βαθύτερα, να χανόμαστε βαθύτερα, να ξεχνιόμαστε βαθύτερα/ με τα λάθη μας ως νέοι, τις υπερβολές, τους εγωισμούς, όσα σκοτώνουν γρηγορότερα απ’ το τσιγάρο τη μέρα μας/ δώσαμε λίγο παράδεισο που μας χαρίστηκε, για πολλά κουπόνια εκπτώσεων, πληγή στα χρόνια μας, στις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης

«Οι εντυπώσεις χάθηκαν, δεν σχηματίστηκαν ποτέ, σε πραγματικότητα, η αναστάτωση, σταμάτησε σ’ ένα ατύχημα, τόσα γίνονται στις μέρες μας/ οι άνθρωποι αλλάζουν, παρασύρονται, ξεχνάνε, μοιράζονται σε καλούς, κακούς, προσεύχονται και βλαστημούν ταυτόχρονα/ όλοι έχουν απ’ τους δεύτερους, τους κακούς, δεν χωράνε σε μια πλευρά, ατέλειωτοι είναι και προστατευμένοι/ εκτεθειμένοι καθημερινά, σε αξιώματα, καταδικάζουν το μέλλον μας, ίσως και να το σκοτώνουν, πριν φτάσει κοντά μας, ελεύθερο.» Γιάννης Βέλλης