*του Σωτήρη Δημητρίου
Θα μάθατε φαντάζομαι πως τα τέσσερα ουρητήρια της πόλης μας κηρύχθηκαν διατηρητέα μνημεία. Αλλά ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή.
Αφ’ότου κατασκευάστηκαν ζήτημα να λειτούργησαν καναν χρόνο. Τα δύο δε εξ αυτών-πλάι στα γήπεδα του τένις και την πλατεία Δημαρχείου-άμα τη παραδώσει, σφραγίστηκαν. Στο της πλατείας μάλιστα ούρησε κάποιο παιδάκι δημοτικού συμβούλου, δίκην εγκαινίων σε χαρμόσυνο κλίμα και αμέσως σφραγίστηκε.
Μάλλον δικαίως διερωτάται κανείς-μα γιατί κατασκευάστηκαν; Περίσσευαν στο Δήμο χρήματα; Ας έφερνε μια νταλίκα παστέλια να τα μοιράσει στους δημότες.
Οι επειγόμενοι βολεύονταν στην περιαστική βλάστηση, έστω με την ψυχή στο στόμα. Όμως η πόλη μεγάλωσε, σχεδόν γέρασε. Οι περισσότεροι πλέον κάτοικοι είναι άνω των εξήντα-ηλικίες που η επείγουσα κατάσταση επείγει δραματικά.
Βέβαια υπήρχε η λύση των καφετεριών, όμως το κόστος αξιοπρέπειας ήταν δυσανάλογο. Ο καφεπώλης, ενόσω ο συσφιγγόμενος ψέλλιζε με το δαχτυλάκι του-παρακαλώ μπορώ;-έκανε τον Βέλγο. Α, δεν αντεχόταν.
‘Ωσπου ένα ευλογημένο, καλοκαιρινό πρωϊνό, διάβηκε την θύρα του Δημαρχείου ένας ευφάνταστος συμπολίτης.
Μετ’ου πολύ στις τζαμαρίες των καφετεριών εμφανίστηκε ένα αυτοκόλλητο ευμεγέθες τσολιάδακι που ανασηκώνει την πλισέ φουστίτσα του και διαγράφεται ένας ζωηρός πίδακας. Είναι αξιοθαύμαστος οι παιδικές ουρήσεις.
Η πρότασή του ήταν εξαιρετικά απλή. Για να πάρει κάποιος άδεια καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος, όπως λέγεται, όφειλε να επιτρέπει την ελεύθερη πρόσβαση στις τουαλέτες. Αυτό σήμαινε το τσολιαδάκι στην τζαμαρία. Βέβαια, θα εξέπιπτε κάποιο ποσόν εκ του φόρου του καφεπώλη. Είναι αξιοθαύμαστη η ικανότητα των Δημάρχων να μένουν ικανοποιημένοι και ο κεραμεύς και ο κηπουρός.
Μάλιστα μια κόκκινη γραμμή στο δάπεδο-όπως στα νοσοκομεία-οδηγούσε στις τουαλέτες που ως γνωστόν είναι κάπως κρυμμένες. Έμπαινε ο άνθρωπος σαν να ήταν στο σπίτι του και ντουγρού τραβούσε για τον προορισμό του, υπό το κακιασμένο βλέμμα του καφετζή.
Καθιερώθηκαν επίσης οι διανυκτερεύουσες καφετέριες όπως στα φαρμακεία.
Κατακλύστηκε η πόλις από ηλικιωμένους συμπολίτες μας που είχαμε χρόνια να δούμε-οικουρούσαν λόγω κάποιας βλάβης του υδραυλικού τους συστήματος.
Αντε πάλι, έλεγαν χολιασμένοι οι καφεπώλες που τους έβλεπαν και τους ξαναέβλεπαν στην κόκκινη γραμμή.
Περιττό να πούμε πως αυτή η ενέργεια της Δημοτικής Αρχής έγινε παγκόσμιο βάιραλ, πως σκατά το λένε.
Ραγδαία η πόλις από μεταβατικός σταθμός έγινε τόπος προορισμού. Μυριάδες πια οι τουρίστες. Ξαναγύρισαν εσπευσμένα και οι νέοι απ΄τα υπόγεια μαγειρεία των Βρυξελλών. Μαζί τους ήρθε και το παιδάκι που κατουράει με κάποιο ποσοστό επί των εισπράξεων για το Βέλγιο.
Ένα τεράστιο άγαλμα του εν λόγω παιδός δεσπόζει πια στο λιμάνι. Ο δε καταρακτώδης, ψιλοκρεμαστός πίδακας της ουρήσεώς του πίπτει στην θάλασσα λαμπρύνοντας το χιλιόχρωμο ηλιοβασίλεμα.
Βλέποντας το Βελγόπουλο, θέλεις δεν θέλεις να ουρήσεις, τελικά ουρείς. Ως γνωστόν το κατούρημα είναι κολλητικό. Και κατόπι βέβαια φωτογραφίζεις όπως Σαντορίνη.
Δεν προλαβαίνει ο αρμόδιος υπάλληλος να περιφέρει το πος, πως σκατά το λένε, στους φωτογραφίζοντες.
Και επειδή το αγώϊ ξυπνάει τον αγωγιάτη άρχισαν να ρέουν κρουνηδόν οι απότοκες ιδέες.
Το δασάκι και οι περιβάλλουσες την πόλη πλαγιές έγινα τόποι ελεύθερης ουρήσεως και αφοδεύσεως, με πανάκριβο βέβαια εισιτήριο. ‘Εκαναν ουρά στα γκισέ οι μουστερήδες απ’όλα τα μήκη και τα πλάτη.
Άλλο να ουρείς στο κλειστοφοβικό ουρητήριο και άλλο στην ευωδιαστή φύση.
Μια άλλα ιδέα μας απάλλαξε απ’τον βραχνά του καθαρισμού. Κάθε δειλινό δημοτικά συνεργεία αμολούσαν στη φύση χιλιάδες κότες που δεν άφηναν κόκκο αποβλήτου. Δηλαδή τι, χαζοί ήταν οι χωριάτες που κάθε πρωί απέδιδαν στην φύση ό,τι αυτή τους προσέφερε την προηγούμενη; Και στα χωριά όπως ξέρουμε οι κότες αναλάμβαναν τα περαιτέρω.
Και αίφνης προέκυψε άλλο παράπλευρο οικονομικό όφελος. Οι κότες Ηγουμενίτσης ήταν περιζήτητες στις διεθνείς αγορές, κάτι σαν το φουά γκρά. Κατοχυρώσαμε μάλιστα και ονομασία προέλευσης.
Αλλά το σπουδαιότερο όφελος αυτής της ελεύθερης ζώνης σωματικής ανακουφίσεως ήταν η εξύψωσις των θεωρούμενων κατώτερων λειτουργιών μας στο επίπεδο των νοητικών και συναισθηματικών λειτουργιών.
Πάνε πια οι ντροπές και οι αναστολές κυρίως εκ μέρους των γυναικών που μια διαιώνια νοοτροπία τις ήθελε άνευ αυτοματισμών, σχεδόν αιθέρια πλάσματα.
Απλοϊκή συσχέτιση-τα αβρά μέλη των γυναικών δημιουργούν αβρές λειτουργίες.
Η ύψιστη αγένεια προς το σώμα, η σύσφιξη και η φίμωσή του εθεωρείτο-άκουσον, άκουσον-ευγένεια και καλοί τρόποι. Ιδίως ως προς τα αεριώδη απόβλητα.
Πλέον όχι μόνον δεν προκαλούν υποκριτική αποστροφή-κατά την αληθέστατη παροιμία οι δικές μας πορδές μας μοσχομυρίζουν, των άλλων μας βρωμάνε-αλλά και εντάχθηκαν μαζί με τις άλλες εκροές μας στην ερωτική βεντάλια.
Μια νέα περίοδος άρχισε για την ανθρωπότητα. Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για το είδος.
Και ορθώς ο Δήμαρχος εθέσπισε κατ’έτος φεστιβάλ ελεύθερου αποχωρισμού όπως ποιητικά ονομάστηκε η αποβολή υγρών τε, στερεών και αερίων.
Μεγάλο σουξέ στο φεστιβάλ είχαν οι συμφωνικές πρωκτόλαλες ορχήστρες απ’όλον τον κόσμο. Και όμως υπάρχουν και επί του πέρδεσθαι ταλαντούχοι-δεινόν γαρ θηρίον ο άνθρωπος.
Γι’αυτό λοιπόν τα τέσσερα αδρανή ουρητήρια κηρύχθηκαν διατηρητέα. ‘Εδειχναν τον μεσαίωνα απ’όπου εξήλθαμε χάριν του ευφάνταστου συμπολίτη μας.
Δυστυχώς τελικά δεν γλύτωσε ο δύσμοιρος, τιμήθηκε απ’την Δημοτική αρχή.
Μια οδός μετονομάσθει σε Πορδαφήκα-το επώνυμό του- και φυσικά το Φεστιβάλ Πορδαφήκεια.
Σημαίνον και σημαινόμενον ταίριασαν θαυμασίως, που είναι βέβαια κανόνας στην γλώσσα μας.
*Ο Σωτήρης Δημητρίου είναι πεζογράφος. Το τελευταίο του βιβλίο “Αντιπαθητικές λέξεις” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη
Σχολιάστε