Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή


Nikos Michis

Σήμερα θα σας πάω σε ένα γνώριμο ελληνικό έργο, με αφορμή όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες γύρω από την καθηγήτρια της ιστορίας Μαρία Ευθυμίου. Δεν υπάρχει στην ελληνική επικράτεια έστω και ένας που να μην άκουσε ή να μη γνωρίζει την Ελληνίδα ιστορικό. Με τα μαθήματα και τις διαλέξεις της κατόρθωσε κάτι που ελάχιστοι καταφέρνουν, ενώ ο υποφαινόμενος, ως εκπαιδευτικός, έχει τρελαθεί τελείως με τη μεταδοτικότητά της! Έβγαλε την Ιστορία από τα σκονισμένα θρανία της παπαγαλίας και την έκανε συναρπαστικό ανάγνωσμα για όλους: Από το παιδί της πρώτης δημοτικού μέχρι τον άνθρωπο με το ανώτατο πτυχίο. Με δημοφιλία που πολλές φορές ξεπερνά πολιτικούς, σταρ και τηλεοπτικές περσόνες, η κ. Ευθυμίου αποτελεί σπάνια εξαίρεση στη δημόσια σφαίρα. Το σπουδαιότερο μιλάει de profundis, με βαθιά γνώση και το κυριότερο με δική της, βιωματική σχέση με τον αριστερό χώρο. Γνωρίζει πολύ καλά τι λέει όταν αγγίζει πολιτικούς, θρησκευτικούς ή κοινωνικούς δογματισμούς, ακόμη κι όταν αυτό το θάρρος της πληρώνεται ακριβά. Αυτό ακριβώς συνέβη όταν είπε την περίφημη φράση της:

«Όσο πιο μίζερος, γκρινιάρης, μεμψίμοιρος είσαι, τόσο πιο προοδευτικός θεωρείσαι. Όσο πιο αισιόδοξος είσαι και τέλος πάντων έχεις μια δυναμική προς τα μπρος, τόσο πιο συντηρητικός

είσαι. Μιλάμε δηλαδή για ταραχή εν κρανίω, η οποία μας χαρακτηρίζει εδώ και δεκαετίες».

Η απάντηση από ένα κομμάτι της μεταπολιτευτικής αριστερής ελίτ ήρθε αστραπιαία. Η δημοσιογράφος Ελενα Ακρίτα αντέδρασε υποστηρίζοντας ότι «η Αριστερά γεννήθηκε από την άρνηση της αδικίας και όχι από τη μιζέρια», παρομοιάζοντας την κ. Ευθυμίου με τη γραφική Ελένη Λουκά της τηλεοπτικής ιστορίας των «σκουπιδιών»!!!. -Πάλι καλά που δεν ζήτησε συγνώμη από την γραφική κυρία Λουκά για τη σύγκριση!!!-Έφτασε μάλιστα μέχρι το σημείο να θέσει θέμα αφαίρεσης του πτυχίου της!!!.Κι εδώ κρύβεται όλη η ειρωνεία: αντί να σταθεί στην ουσία όσων ειπώθηκαν, η κριτική στράφηκε στο πρόσωπο και στην απαξίωση. Εδώ και το ολέθριο σφάλμα της έμπειρης δημοσιογράφου και συγγραφέα. Δεν σκέφτηκε, ότι όταν κάποιος διαφωνεί ή βλέπει τα πράγματα αλλιώς και στέλνεται στο πυρ το εξώτερον με τέτοιον απαξιωτικό τρόπο τότε επιβεβαιώνει εκείνο ακριβώς το σύνδρομο μιζέριας και οργής που κατήγγειλε η Ευθυμίου. Άλλωστε, το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές, με πρωταγωνιστές τεράστια κεφάλαια του πολιτισμού μας. Είναι η ίδια εκείνη «μιζέρια» της αποδόμησης που δεν δίστασε να στραφεί ακόμη και ενάντια στον Μίκη Θεοδωράκη, διαγράφοντας μονομιάς την ιστορία και την προσφορά του επειδή τόλμησε να υπουργοποιηθεί στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ο Μίκης Θεοδωράκης δικαιολόγησε τότε την απόφασή του επικαλούμενος την ανάγκη για «κάθαρση» στον δημόσιο βίο, την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και την εθνική συνεννόηση σε μια περίοδο βαθιάς πολιτικής πόλωσης, όπως άλλωστε πριν από μερικούς μήνες το ίδιο το ΚΚΕ είχε μπει στην κυβέρνηση συνεργασίας με τη ΝΈΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ για τους ίδιους λόγους. Υποστήριξε επίσης ότι δεν προσχώρησε ιδεολογικά στη Νέα Δημοκρατία, αλλά παρέμεινε ανεξάρτητος συνεργαζόμενος βουλευτής. Είναι η ίδια μικροψυχία που συνόδευσε τον Διονύση Σαββόπουλο, φτάνοντας στο σημείο να τον απαξιώνει ακόμη και την ώρα του θανάτου του, επειδή δεν χώρεσε ποτέ στα στενά κομματικά καλούπια. Είναι, τέλος, η ίδια εμμονική καχυποψία που έπεσε πάνω στην Άλκηστις Πρωτοψάλτη μέσα στην καρδιά της πανδημίας του κορονοϊού, όταν βγήκε να τραγουδήσει πάνω σε ένα φορτηγό για να δώσει λίγη ανάσα και χαρά στον κλεισμένο κόσμο της Αθήνας, και κατηγορήθηκε πως «αβαντάρει» τον Κυριάκο Μητσοτάκη! Ευτυχώς, και στην περίπτωση της Μαρίας Ευθυμίου, πολλοί άνθρωποι του πολιτισμού, καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι στάθηκαν στο πλευρό της, λέγοντας με απλά λόγια το αυτονόητο: Ότι η ουσία των λόγων της παρακάμφθηκε με βολικές ερμηνείες και υπερβολές που τελικά χαρακτηρίζουν περισσότερο εκείνους που τις εκστομίζουν παρά εκείνη που τις δέχεται;

Στο τέλος της ημέρας, το ερώτημά μου μένει ανοιχτό: αντέχει η δημόσια συζήτησή μας λίγη αισιοδοξία και ειλικρινή αυτοκριτική, χωρίς να χάνει κανείς την ταυτότητα της επαγγελματικής του υπόστασης και της προσωπικής του αξιοπρέπειας, επειδή τόλμησε να διαφοροποιηθεί από πολιτικούς δογματισμούς; ΝΊΚΟΣ ΜΙΧΗΣ- ΚΑΘΗΓΗΤΉΣ ΧΗΜΕΊΑΣ -ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΦΡΟΝΤΙΣΤΉΣ

Σχολιάστε

Ετικετοσύννεφο