Τα σκυλιά γαβγίζουν, αλλά το καραβάνι προχωρά απάντηση στον πρόεδρο του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος της Τουρκίας, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου
Κιλιτσντάρογλου η Τουρκία δεν Τηρεί τις Διεθνείς Συνθήκες και Όχι η Ελλάδα. Και «Τα Σκυλιά Γαβγίζουν, Αλλά το Καραβάνι Προχωρά» σε Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο.
1. Ο πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος της Τουρκίας, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, δήλωσε οτι «η Τουρκία πρέπει να κηρύξει «πόλεμο εναντίον της Ελλάδος, διότι η Ελλάδα δεν τηρεί τις διεθνείς συνθήκες και ξοπλιζει τα νησιά του Αιγαίου και αν ήταν πρόεδρος ο Ετσεβίτ, η πιθανότητα ενός πολέμου με την Ελλάδα θα ήταν υπαρκτή»,
2. Ανιστόρητε και αδιάβαστε Κιλιτσντάρογλου:
α. Οι νήσοι του Ανατολικού Αιγαιου παραχωρηθκαν στην Ελλάδα με τη συνθήκη της Λωζανης, του 1923, (Χάρτες 1 κ 2), η οποία στο άρθρο 12 οριζει, ότι στην Τουρκία ανήκουν μόνο τα νησιά και οι βραχονησίδες του ανατολικού Αιγαίου που απέχουν 3 μίλια (οχι Ναυτικά αλλά Γαλλικά, όπου το Γαλλικό μίλι ειναι μικρότερο του Ναυτικού) από τις ακτές της, πλην Ίμβρου, Τενέδου και Λαγουσών.
β. Το Καθεστώς των Νήσων Λήμνου και Σαμοθράκης.
(1) Η Συνθηκη της Λωζάνης προέβλεπε την αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών Λήμνου και Σαμοθράκης, των Στενών των Δαρδανελλίων, της Θάλασσας του Μαρμαρά και του Βοσπόρου, καθώς επίσης και των τουρκικών νησιών Ίμβρου (Gokceada), Τενέδου (Bozcaada) και Λαγουσών (Tavcan). (Χάρτης 3)
(2). Το καθεστώς αυτό καταργήθηκε με τη Σύμβαση του Montreux, για τα Στενά, του 1936, η οποία, όπως ρητώς μνημονεύει στο προοίμιό της, αντικατέστησε στο σύνολό της την προαναφερόμενη Σύμβαση της Λωζάννης, για την αποστρατικοποίηση των Δαρδανελλίων, της Θάλασσας του Μαρμαρά και του Βοσπόρου, καθώς επίσης και των τουρκικών νησιών Ίμβρου (Gokceada), Τενέδου (Bozcaada) και Λαγουσών (Tavcan) των ελληνικών νησιών Λήμνου και Σαμοθράκης. (Χάρτης 3)
(3) Το δικαίωμα της Ελλάδας να εξοπλίσει τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη αναγνωρίσθηκε από την Τουρκία, σύμφωνα και με την επιστολή που απηύθυνε στον έλληνα Πρωθυπουργό, στις 6 Μαΐου 1936, ο τότε Τούρκος Πρέσβης στην Αθήνα Roussen Esref, κατόπιν οδηγιών της Κυβέρνησής του.
(4) Η τουρκική Κυβέρνηση επανέλαβε αυτή τη θέση, όταν ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Rustu Aras, απευθυνόμενος προς την Τουρκική Εθνοσυνέλευση με την ευκαιρία της κύρωσης της Συμβάσεως του Montreux, αναγνώρισε ανεπιφύλακτα το νόμιμο δικαίωμα της Ελλάδας να εγκαταστήσει στρατεύματα στη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, με τις εξής δηλώσεις του: «Οι διατάξεις που αφορούν τις νήσους Λήμνο και Σαμοθράκη, οι οποίες ανήκουν στη γειτονική μας και φιλική χώρα Ελλάδα και είχαν αποστρατικοποιηθεί κατ’ εφαρμογήν της Σύμβασης της Λωζάννης του 1923, επίσης καταργήθηκαν με τη νέα Σύμβαση του Montreux και αυτό μας ευχαριστει ιδιαίτερα» (Εφημερίδα των πρακτικών της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, τεύχος 12, Ιούλιος 31/1936, σελ. 309). Παρόμοιες διαβεβαιώσεις εδόθησαν σχετικώς, κατά την ίδια περίοδο, εκ μέρους της Τουρκίας προς τις Κυβερνήσεις τρίτων ενδιαφερομένων χωρών.
γ. Καθεστώς Νήσων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας.(Χάρτες1κ2)
(1) Όσον αφορά στα προαναφερόμενα νησιά, πουθενά στη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης δεν προβλέπεται ότι αυτά θα τελούν υπό καθεστώς αποστρατικοποιήσεως.
(2) Το Aρθρο 13 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης προβλέπει τα εξής:
(α) «Προς εξασφάλισιν της ειρήνης, η Ελληνική Κυβέρνησις υποχρεούται να τηρή εν ταις νήσοις Μυτιλήνη, Χίω, Σάμω και Ικαρία τα ακόλουθα μέτρα:
(β) Αι ειρημέναι νήσοι δεν θα χρησιμοποιηθώσιν εις εγκατάστασιν ναυτικής βάσεως ή εις ανέργερσιν οχυρωματικού τινος έργου.
(γ) Η Ελληνικη κυβέρνηση θα Απαγορεύει εις την Ελληνικήν στρατιωτικήν αεροπλοίαν να υπερίπταται του εδάφους της ακτής της Ανατολίας. Αντιστοίχως, η Οθωμανική Κυβέρνησις, θα απαγορεύση εις την στρατιωτικήν αεροπλοϊαν αυτής να υπερίπταται των ρηθεισών νήσων.
(δ) Αι ελληνικαί στρατιωτικαί δυνάμεις, εν ταις ειρημέναις νήσοις, θα περιορισθώσι εις τον συνήθη αριθμόν, των δια την στρατιωτικήν υπηρεσίαν καλουμένων, οίτινες δύνανται να εκγυμνάζωνται επί τόπου, ως και εις δύναμιν χωροφυλακής και αστυνομίας ανάλογον προς την εφ΄ ολοκλήρου του ελληνικού εδάφους υπάρχουσαν τοιαύτην». Δηλ.επιτρέπει στην Ελλάδα να διατηρεί συνήθη αριθμό καλουμένων για τη στρατιωτική θητεία στρατιωτών, οι οποίοι δύνανται να εκπαιδεύονται επί τόπου, καθώς επίσης και δυνάμεων Χωροφυλακής και Αστυνομίας.
(3) Ενώ η Ελλάδα έχει μέχρι σήμερα εφαρμόσει με συνέπεια τις παραπάνω διατάξεις, η Τουρκία, παρά το γεγονός ότι υποχρεούται σύμφωνα με το ίδιο άρθρο να μην επιτρέπει στα στρατιωτικά της α/φη να υπερίπτανται του εναερίου χώρου των εν λόγω ελληνικών νησιών, έχει επανειλημμένως παραβιάσει και συνεχίζει να παραβιάζει τις σχετικές νομικές της υποχρεώσεις.
δ. Τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα «κατά πλήρη κυριαρχία» με τη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων, μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων, τον Απρίλιο του 1947. (Χάρτες 1,2 κ 4)
(1) Καθεστώς των Δωδεκανήσων. (Χάρτες 1, 2 κ 4)
(α) Μετά από αποφασιστική παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης που απηχούσε τις πολιτικές σκοπιμότητες της Μόσχας εκείνη τη χρονική περίοδο. (Ας το έχουν υπ όψη τους οι ρωσοφιλοι κι αυτό μεταξύ των άλλων καλών που προσέφερε το ξανθό γένος στην Ελλάδα), προβλεφθηκε η παρακάτω διάταξη στην εν λόγω Συνθήκη, η οποία προβλέπει την αποστρατικοποίηση των νήσων αυτών: «Αι ανωτέρω νήσοι θα αποστρατιωτικοποιηθώσι και θα παραμείνωσιν αποστρατιωτικοποιημέναι»
(β) Όσον αφορά τους τουρκικούς ισχυρισμούς για αποστρατικοποίηση των Δωδεκανήσων, η Τουρκία:
1/ Αναγνώρισε επίσημα την ιταλική κυριαρχία στα Δωδεκάνησα, παραιτούμενη από κάθε δικαίωμα και τίτλο επί των νήσων στο άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923, τα οποία είχε καταλάβει κατά τον Ιταλοτουρκικό πόλεμο (1911-1912).
2/ Δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος σε αυτήν τη Συνθήκη του 1947, η οποία, επομένως, γι’ αυτήν
αποτελεί «res inter alios acta» , δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλα κράτη.
(γ) Σύμφωνα δε με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, «μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες» εκτός των συμβαλλομένων και η Τουρκία δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος με την Ελλαδα αλλά η Ιταλία στη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων του Απριλίου του 1947
(δ) Η πρόβλεψη αποστρατικοποίησης των Δωδεκανήσων έγινε μετά από αποφασιστική παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης και απηχούσε τις πολιτικές σκοπιμότητες της Μόσχας εκείνη τη χρονική περίοδο.
(ε) Τα καθεστώτα αποστρατικοποίησης έχασαν το λόγο ύπαρξής τους με τη δημιουργία των συνασπισμών του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ως ασύμβατα με τη συμμετοχή χωρών σε στρατιωτικούς συνασπισμούς. Η Ελλάδα εισήλθε στη Βορειοατλαντική Συμμαχία με το δεύτερο κύμα διεύρυνσης το 1952 μαζί με την Τουρκία.
(στ) Στο πλαίσιο αυτό, το καθεστώς της αποστρατικοποίησης έπαψε να εφαρμόζεται για τα ιταλικά νησιά Panteleria, Lampedusa, Lampione και Linosa, καθώς και για τη Δ. Γερμανία από τη μια πλευρά, και τη Βουλγαρία, Ρουμανία, Αν. Γερμανία, Ουγγαρία και Φιλανδία από την άλλη πλευρά.
ε. Πέραν των ανωτέρω η Ελλάδα, όπως και κάθε άλλο κυρίαρχο κράτος στον κόσμο δεν μπορεί να παραιτηθεί από το φυσικά και νόμιμα δικαίωμάτα της:
(1) Για άμυνα σε περίπτωση απειλής στρεφομένης κατά των νησιών της ή οποιουδήποτε άλλου μέρους της επικράτειάς της, σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 4 του Χάρτη του ΟΗΕ.
(2) Της νόμιμης άμυνας (δικαίωμα αυτοάμυνας), το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Πόσο μάλλον, τη στιγμή που η Τουρκία, παραβιάζοντας κατάφωρα το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, την απειλεί με πόλεμο σε περίπτωση που ασκήσει ένα νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα της, την επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ., που της παρέχει το διεθνές δίκαιο.
(3) Οι δυναμεις, που υφίστανται στα Δωδεκάνησα, έχουν δηλωθεί σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από τις διατάξεις της συμφωνίας CFE (Conventional Armed Forces in Europe) για τις Συμβατικές Στρατιωτικές Δυνάμεις στην Ευρώπη και εντός της Ζώνης από τα Ουράλια μέχρι τον Ατλαντικό. Ενώ αντίθετα οι τουρκικές δυνάμεις της Στρατιά Αιγαίου δεν έχουν δηλωθεί.
στ. Πέραν της απειλής πολέμου, η Τουρκία:
(1) Εισέβαλε στην Κύπρο το 1974, κατά παράβαση των διατάξεων της Συνθήκης Εγγυήσεως για την Κύπρο, στην οποία η Ελλάδα αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος, και η Τουρκία, παρά τις πολυάριθμες αντίθετες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, συνεχίζει να κατέχει το 34% του νησιού και να διατηρεί σημαντικές στρατιωτικές Κατοχικές δυνάμεις στα κατεχόμενα εδάφη (Χάρτης 5).
(2) Παραβιάζει συστηματικά τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο και υπερίπταται με στρατιωτικά αεροσκάφη, συχνά οπλισμένα, ελληνικών νησιών του Αιγαίου και μάλιστα κατοικημένων, γεγονός που έχει ιδιαίτερη σημασία όσον αφορά ζητήματα ασφάλειας.
(3) Διατηρεί τη Στρατιά του Αιγαίου και μάλιστα μυστικά , χωρίς να την δηλώνεις στο ΝΑΤΟ με μεγάλες αεραποβατικες, αεροκινητες και αποβατικες δυνάμεις, με μεγάλο αριθμό εναερίων μέσων και απιβατικών σκαφών σε περιοχές των ακτων της Μικράς Ασίας, που είναι μόνιμα εγκατεστημένες και ανεπτυγμένες έναντι των ελληνικών νησιών, γεγονός που συνιστά σοβαρή απειλή κατά της Ελλάδας.
(4) Με το δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας» (Χάρτης 6) δεικνύει η Τουρκία, κατά κυνικό και απροκάλυπτο τρόπο, τη δεδηλωμένη βούληση και θέληση της να καταλάβει και να προσαρτησει όλα τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου (βασικές, ενδιάμεσες νησους, μικρονησους και βραχονησίδες κατοικημένες και ακατοίκητες) απο τη Σαμοθράκη μέχρι το Καστελόριζο.
ζ. Συμφωνα με το Άρθρο 2 παρ. 4 του Χάρτη του ΟΗΕ
(1) Μια από τις θεμελιώδεις υποχρεώσεις των κρατών-μελών του ΟΗΕ που προκύπτει από το άρθρο 2 παρ. 4 του Χάρτη, το οποίο μάλιστα έχει αναδειχθεί σε κανόνα jus cogens (αναγκαστικό δίκαιο), είναι η απαγόρευση χρήσης και απειλής χρήσης βίας.
(2) Τα κράτη απαγορεύεται να χρησιμοποιούν βία ακόμη και για να ικανοποιήσουν νόμιμες αξιώσεις απέναντι σε άλλα κράτη. Μοναδικές εξαιρέσεις στον κανόνα αυτό αποτελεί το Κεφάλαιο 7 του Χάρτη, το οποίο περιλαμβάνει το δικαίωμα των κρατών στη νόμιμη άμυνα και το σύστημα συλλογικής ασφάλειας που ενεργοποιείται από το Συμβούλιο Ασφαλείας με την ανάληψη εξαναγκαστικών μέτρων.
( 3) «Όλα τα Μέλη στις διεθνείς τους σχέσεις θα απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας, που εκδηλώνεται εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους είτε με οποιαδήποτε άλλη ενέργεια ασυμβίβαστη προς τους Σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών».
η. Η προαναφερόμενη κατάσταση πραγμάτων, συνδυαζόμενη με την απειλή πολέμου (casus belli), το δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας» και τη γενικότερη αναθεωρητική τάση της Τουρκίας ως προς το εδαφικό και νομικό καθεστώς των ελληνικών νησιών που ορίζεται από διεθνείς συνθήκες, και το διεθνές δίκαιο γενικότερα, υποχρεώνει και νομιμοποιεί την Ελλάδα να προβεί στην αναγκαία αμυντική προπαρασκευή που θα της επιτρέψει να ασκήσει, εάν παραστεί ανάγκη, το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, και να προστατεύσει τα ελληνικά νησιά και συγκεκριμένα να κατασκευάσει Α/Δ διασποράς, βάσεις ελικοπτέρων και να τα εξοπλίσει με σύγχρονα πυραυλικα συστήματα εναντίον στόχων επιφανείας, και συστήματα αεραμυνας αντιπυραυλικα αντιαεροπορικα και αντιdrones για την αντιμετώπιση μη επανδρωμενων Α/Φ αντιπλοϊκων και ανθυποβρυχιακων βλήματων που προσφέρουν νέες δυνατότητες, αδιανόητες για το παρελθόν και ικανές να στείλουν το δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας» του σουλτάνου στον κάλαθο των αχρήστων.
3. Παραβιάσεις των διεθνών συνθηκών και του καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ διέπραξε και διαπράττει η πατρίδα σου η γελοία η Τουρκία και συγκεκριμένα:
α. Της Συνθήκης της Λωζάνης με:
(1) Διώξεις και καταπάτηση δικαιωμάτων της Ελληνικής Μειονότητας σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο, και Τένεδος.
(2) Με τη μονομερή καταγγελία της ελληνοτουρκικής σύμβασης εγκατάστασης και εμπορίου το 1964 που οδήγησε στην απέλαση χιλιάδων Ελλήνων υπηκόων και στην αναγκαστική φυγή δεκάδων χιλιάδων γηγενών Κωνσταντινουπολιτών, συρρικνώνοντας δραματικά την ελληνική μειονότητα από 125.000 το 2923 σε ελάχιστους σήμερα. Η ελληνική κοινότητα του νησιού, Ιμβρου που αριθμούσε περίπου 8.000, περιορίστηκε σταδιακά σε περίπου 200.
(3) Την εφαρμογή του «προγράμματος ερήμωσης» το 1964 με μυστικές κρατικές αποφάσεις, απαλλοτριώσεις γης, κατάργηση των ελληνικών σχολείων και αλλοίωση της δημογραφικής σύνθεσης, που παραβίασαν τα άρθρα προστασίας της μειονότητας.
(4) Την αυθαίρετη υπαγωγή των μειονοτικών σχολείων στον έλεγχο του τουρκικού Υπουργείου Παιδείας και τη σταδιακή δήμευση ή κατάσχεση των ακίνητων περιουσιών των ομογενειακών και εκκλησιαστικών ιδρυμάτων παραβίαζοντας τα άρθρα 37, 39, 40 και 41 της Συνθήκης.
(5) Την Αλλοίωση της φύσης της Μουσουλμανικής Μειονότητας στη Θράκης επιχειρώντας συστηματικά να χαρακτηρίσει τη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης ως «τουρκική» εθνική μειονότητα, ενώ η Συνθήκη της Λωζάνης την ορίζει αποκλειστικά και μόνο με θρησκευτικά κριτήρια μουσουλμανική, εξισώνοντάς την με την ελληνική εθνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.
(6) Την υπερπτηση συνεχώς και αδιαλεπτως στρατιωτικών α/φων πάνω από το εναέριο χώρο των εν ελληνικών νησιών, που απαγορεύει ρητά η συνθήκη.
(7) Την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί 152 νήσους, νησίδες και βραχονησίδες,(Χάρτης 7κ8) των οποίων αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία, από τη Ζουράφα, βορειοανατολικά της Σαμοθράκης, έως τη Γαύδο στο Λιβυκό Πέλαγος, με τα μεγαλύτερα από αυτά να κατοικούνται, όπως οι Οινούσσες, οι Φούρνοι, η Θύμαινα, το Αγαθονήσι, οι Αρκιοί, η Γαύδος κ.ά. ενώ το Αρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζανης με το οποίο η Τουρκία παραχωρεί επίσημα την ιταλική κυριαρχία στα Δωδεκάνησα, τα οποία η Ιταλία είχε καταλάβει κατά τον Ιταλοτουρκικό πόλεμο (1911-1912), παραιτούμενη από κάθε δικαίωμα και τίτλο επί των νήσων του άρθρου και το άρθρο 12 που οριζει, ότι στην Τουρκία ανήκουν μόνο τα νησιά και οι βραχονησίδες του ανατολικού Αιγαίου που απέχουν 3 μίλια (οχι Ναυτικά αλλά Γαλλικά, όπου το Γαλλικό μίλι ειναι μικρότερο του Ναυτικού) από τις ακτές της, πλην Ίμβρου, Τενέδου και Λαγουσών.
β. Του άρθρου Άρθρο 2, Παράγ 4
του Καταστατικού Χάρτη του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) που απαγορεύει και καταδικάζει την απειλή ή τη χρήση βίας με το casus belli σε περίπτωση επέκτασης της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης πέραν των 6 ν.μ.(ενδεχόμενη μονομερής επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων θα θεωρηθεί αιτία πολέμου) (Χάρτης 9)
γ. Των διατάξεων της Συνθήκης Εγγυήσεως για την Κύπρο, στην οποία η Ελλάδα αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος με την εισβολή στην Κύπρο το 1974 και κατοχή του 34% του νησιού και παρά τις πολυάριθμες αντίθετες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, συνεχίζει να διατηρεί μια σημαντική στρατιωτική δύναμη κατοχής στα κατεχόμενα εδάφη.
δ. Του Άρθρο 121, παράγραφος 2 του Διεθνούς Δικαίου της θάλασσας UNCLOS που ορίζει ρητά ότι η χωρική θάλασσα, η συνορεύουσα ζώνη, η αποκλειστική οικονομική ζώνη και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις της Σύμβασης που εφαρμόζονται σε άλλα χερσαία εδάφη. (Χάρτης 9 κ 10).
ε. Της Σύμβασης του Montreux, για τα Στενά, του 1936, η οποία, όπως ρητώς μνημονεύει στο προοίμιό της, αντικατέστησε στο σύνολό της την προαναφερόμενη Σύμβαση της Λωζάννης, για την αποστρατικοποίηση των Δαρδανελλίων, της Θάλασσας του Μαρμαρά και του Βοσπόρου, καθώς επίσης και των τουρκικών νησιών Ίμβρου (Gokceada), Τενέδου (Bozcaada) και Λαγουσών (Tavcan) και των ελληνικών νησιών Λήμνου και Σαμοθράκης.(Χάρτης 3)
στ. Του άρθρου 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, ότι «μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες» εκτός των συμβαλλομένων και η Τουρκία δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος με την Ελλαδα αλλά η Ιταλία στη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων του Απριλίου του 1947.
ζ. Των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας (Rules of the Air και Air Traffic Management), που διέπουν την ασφαλή και εύρυθμη κίνηση των αεροσκαφών στον εναέριο χώρο, στο FIR Αθηνών του οποίου τα όρια έχουν καθορισθεί με τις Περιοχικές Συμφωνίες Αεροναυτιλίας Ευρώπης του ICAO στις συνδιασκέψεις του 1950, 1952 και1958. Ο διαχωρισμός των FIR στην Ευρώπη έγινε στην Περιοχιακή Σύσκεψη του Paris το 1952, όπου ανατέθηκε ο έλεγχος της εναέριας περιοχής του Αιγαίου στην Ελλάδα (ελληνικός νόμος 2597/1940 «περί κινήσεως αεροσκαφών υπεράνω της ελληνικής επικράτειας»). Σύμφωνα με τις προαναφερομενες συνδιασκέψεις, ο ICAO έχει αναθέσει στην Ελλάδα (στο FIR Αθηνών) την αρμοδιότητα ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας και της παροχής πληροφοριών πτήσεων εντός του FIR Αθηνών, το οποίο καλύπτει τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο και επιπλέον διάσπαρτα τμήματα του διεθνούς εναερίου χώρου. Η Τουρκία ήταν εξ αρχής παρούσα στις παραπάνω συνδιασκέψεις και αποδέχθηκε τον καθορισμό του FIR Αθηνών, για τον οποίο υπεύθυνη ορίσθηκε η Ελλάδα, χωρίς να προβάλει καμία αντίρρηση ή ένσταση τότε. (Χάρτες 11 κ 12).
4. Όσον αφορά τις απειλές σου, περί πολέμου εναντίον της Ελλάδος, επειδή εφαρμόζει το κυριαρχικό της δικαίωμα να εξοπλίζει τα νησιά της και να μην τα αφήνει έρμαια στις νεοθωμανικες ορέξεις σου, θα σου απαντήσω με μια παλιά αραβική παροιμία: «Τα σκυλιά γαβγίζουν, αλλά το καραβάνι προχωρά», που αποτυπώνει πλήρως την κατάσταση που διαμορφώνεται σήμερα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. (Εικ. 13, 14 κ 15)
Σχολιάστε