Ποιητικά δοκίμια του Γιάννη Βέλλη!
«………ίσως φτάσουμε κάποτε αυτόν τον παράδεισο, χωρίς χιλιόμετρα ή ενοχές, σαν τερματισμός/ θέμα απόστασης θα πούνε και τιμής, μα τι με νοιάζει όταν χαθώ παντοτινά, εκεί κοντά στο άγγιγμα σου……..» Γιάννης Βέλλης
«Είχες ξεχορταριάσει κάθε τι μέσα στις λάσπες, έπειτα κάθισες να δεις τα σύννεφα, όσα ξανάρχονταν απέναντι/ όμως ήσουν ξένος, από τα χώματα και τις καταιγίδες, κρατούσες πάντα την ασφάλεια ως δύναμη/ αυτή η σκιά σε παγίδευε τακτικά, έκλεβε ό,τι μπορούσε περισσότερο από το φως σου, σε σκότωνε/ έτσι αποφάσισες κι έφυγες για μακριά, όσο χρειάζονταν, ταξίδεψες πίσω σαν να γεννήθηκες ξανά/ άρχισες να παίζεις, να φωνάζεις, να μαθαίνεις, να γνωρίζεις τον κόσμο, σωστά πια.» Γιάννης Βέλλης
«Οι ίδιες στάσεις, οι ίδιες αντιδράσεις, μια επανάληψη/ τι να κρατήσεις και τι να θυμηθείς, πληγώνεσαι/ περίεργο, διαφορετικοί οι άνθρωποι.» Γιάννης Βέλλης
«Αυτό το μπέρδεμα με τις αποστάσεις, ξέρεις, εσύ εκεί εγώ εδώ/ μετρήσιμη λες η απόσταση, λάθος, ποτέ κανείς δεν ξέρει την απόσταση/ κάποτε φτάνει η καρδιά ποιο γρήγορα από τη σκέψη, άλλοτε, τις περισσότερες φορές, χάνεται στις σημειώσεις/ είναι κι η αγάπη μια παγίδα, αλλοιώνει ζωές και αποστάσεις, τάζοντας την ξεχασμένη ουτοπία/ κι όμως γεμίζει πληγές, αλλά και χαμόγελα τον κόσμο μας, όσο δεν συμμαζεύεται/ αλλά το θέμα μας είναι οι αποστάσεις, πάλι μετρώ ένα χιλιόμετρο, τακτικά κατανεμημένο/ με διάφορα μέτρα, δικά μου, ξένα, αλληλένδετα, όπως και να το δεις αλλού καταλήγει/ ίσως φτάσουμε κάποτε αυτόν τον παράδεισο, χωρίς χιλιόμετρα ή ενοχές, σαν τερματισμός/ θέμα απόστασης θα πούνε και τιμής, μα τι με νοιάζει όταν χαθώ παντοτινά, εκεί κοντά στο άγγιγμα σου.» Γιάννης Βέλλης»
Η ιστορία σου, μια ατέρμονη συνδιαλλαγή με το χρόνο, τις συγκυρίες, την καρδιά σου, τα ατυχήματα – υπάρχουν κι αυτά.» Γιάννης Βέλλης
«Είχες χαθεί πάλι, στα χαρτιά σου, μόνο το μολύβι ακόνιζες κάθε τόσο/ λες και περίμενες με αυτό να σκοτώσεις κάθε κακοτοπιά/ έρχονταν τακτικά σύννεφα, περνούσαν, σε ξέχναγαν/ όμως επέμενες στο ακατόρθωτο, να νικήσεις τις σκιές, όσο σε τύλιγαν/ δεν ήταν κάστρα, ούτε νερόμυλοι που γύριζαν απειλητικά, στην πορεία σου/ ξέρεις, όσο μεγάλωνες καταλάβαινες ότι δεν ήταν έτσι, η αλήθεια/ ένα παιδί έβλεπες, να παίζει ξυπόλυτο στην αλάνα, μα το παιδί δεν υπάρχει πια/ άσπρισε, μακριά από χωριά και αλάνες κι όμως τώρα γυρίζει πάλι στο ίδιο σημείο/ κυνηγώντας την ουτοπία, αυτή που τον έτρεχε τόσα χρόνια/ αδιάφορος για μηνύματα και εντυπώσεις, μόνο να κλέψει ήθελε κάθε παιδικό, ό,τι χρόνια έχανε.» Γιάννης Βέλλης
Ήταν τα χρόνια, παράξενα, δεν ήταν οι μέρες, που άλλαζαν, ήταν το χρώμα του ουρανού/ αλλού μαύριζε, αλλού το γκρίζο μοιράζονταν, είχαμε χάσει κάθε τι γαλάζιο/ ακόμα και οι συγκυρίες, ανέμους φέρναν και καταιγίδες/ όχι, απελπισία δεν είχαμε, συνηθίσαμε, με τον καιρό, στο γκρίζο και το μαύρο κι εμείς και τα παιδιά μας/ λες και ο κόσμος μας γεννήθηκε, σε έτη ασπρόμαυρα, τίποτα δεν άλλαζε, τις συνθήκες/ είχαν δεθεί σε ένα πρόγραμμα, θεός και λογική, τα ίδια λέγαν, μέσα στην τηλεόραση και τα ραδιόφωνα/ μόνο μακριά ακούγονταν, που και που, ο ήχος μιας σφαίρας, μας έδειχνε ότι κάποιος έφυγε/ σε λάθος δρόμο ή κάτι ανακάλυψε, όμως κράτησε λίγο, ελάχιστο, όσο χρειάζονταν μια δυνατή εισπνοή, από ένα παράδεισο, ξένο παράδεισο και μετά χάθηκε, οριστικά/ έτσι το επέβαλαν, να χάνεται ό,τι κερδίζεται στα πλαίσια, της λεπτής ισορροπίας/ η νιότη έδενε αρμονικά, με τα γηρατειά, σαν ένα ρολόι που όλο γύριζε, σταθερά, μέχρι να χαλάσει και να πεταχτεί στα άχρηστα/ μόνη λεηλασία, ένας επίλογος βαρετός, όπως στο ξεκίνημα, μιας πορείας, άλλωστε όλοι πια το ξέραμε, ήταν τα χρόνια, παράξενα.» Γιάννης Βέλλης
