ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Τόσα καλοκαίρια περάσανε, ο Αύγουστος όμως έρχεται πάντα προκλητικός/ και σε σκοτώνει, στα μάτια της μετράει κλειδωμένος.» Γιάννης Βέλλης

«Ένα χαμόγελο κι ένα καφέ στην ημέρα και ξεκίνα, τίποτα δεν θα μας γονατίσει πια, ούτε τα λόγια της φαυλότητας/ ούτε τα σύννεφα ή το χλωμό του ορίζοντα, ούτε η γκρίνια του ανέμου για ό,τι δεν φτάνει/ θα σταθούμε ξανά ψηλά, να γίνουμε φως, δημιουργία, ανάταση, μια ζωή σκέτη ζωντάνια/ και θα νικήσουμε, να το ξέρεις θα κερδίσουμε, από αυτή την αυγή και κάθε αυγή». Γιάννης Βέλλης

«…….κάτι χτυπάει μέσα σου, μα δεν ξέρεις πια, αν είναι μαχαίρι, καρδιά, πληγή παλιά/ έτσι σκοτώνονται οι άνθρωποι, από συναισθήματα, ελεύθερα ή παγιδευμένα σ’ ένα ψεύτικο ουρανό……..» Γιάννης Βέλλης

«Αναγκαία η ταυτοποίηση, για να γνωρίσουμε αυτό που χάσαμε/ τα χρόνια περνάνε δύσκολα, όσο άνθρωποι χάνονται.» Γιάννης Βέλλης

«Οι δυνατοί, στέκονται αδύνατοι στα λάθη τους και παλεύουν ξεχασμένοι, στα οδοφράγματα.» Γιάννης Βέλλης

«Οι δρόμοι ίδιοι, βαρετοί όπως η ιστορία σου, η χτυπημένη χρόνια τώρα με αναμνήσεις/ εκείνη, σαν φως απλώνεται τα βράδια, στη θάλασσα και περιμένει/ κάτι χτυπάει μέσα σου, μα δεν ξέρεις πια, αν είναι μαχαίρι, καρδιά, πληγή παλιά/ έτσι σκοτώνονται οι άνθρωποι, από συναισθήματα, ελεύθερα ή παγιδευμένα σ’ ένα ψεύτικο ουρανό.» Γιάννης Βέλλης

«Πάντα μας σκοτώνανε, μέσα στα χρόνια, επιλεκτικά, προγραμματισμένα, βασανιστικά/ μόνο τελευταία, μας ξεχάσανε ζωντανούς, να αγωνιούμε για τη σκοπιμότητα/ αυτοί είναι πια, οι χειρότεροι εχθροί μας, ξέρουν τις ανάγκες, τις συνήθειες, τους θανάτους μας.» Γιάννης Βέλλης

«Απελπισία, οι σκέψεις που συσσωρεύονται, σε ένα άδειο, ξεχασμένο, περβάζι.» Γιάννης Βέλλης

«Θα σταθώ πάλι σε λέξεις, θα τις στοιχίσω πρόχειρα, μετά θα γελάσω/ είναι τόσο δύσκολο να μαζεύεις λέξεις, σε χρόνο τέμνοντα/ τι περίεργο, όμως θα καταλήξω σχεδόν βιαστικά, σε μια λέξη/ τόσο παλιά, τόσο δοκιμασμένη στις χρονίζουσες εποχές, ποίηση.» Γιάννης Βέλλης

«Κάθε ξύπνημα, ένα φωτεινό πρωινό, ανάμεσα από σύννεφα και λάσπες αντιστεκόμαστε/ πόλεμος στη μετριότητα και στις τόσες μικρότητες, τις ευκόλως μαζεμένες, σε ένα μικροσύμπαν/ ασύμβατη σχέση, με την φαγωμένη πραγματικότητα, κράτημα ψηλά/ η αλήθεια είναι ότι κουραζόμαστε, κατά διαστήματα, όμως επιμένουμε να νικάμε την αθλιότητα.» Γιάννης Βέλλης