ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

(απο τα Νεα των Φιλιατών, αρχές του 2000)

          Ήταν Ιούνιος του 1964. Μια μεγάλη ομάδα παιδιών πήραμε τον κατήφορο, στου Σκάρλου το περίπτερο προς τα κάτω, να πάμε στο Γυμνάσιο (σημερινό ΟΤΕ) τα αποτελέσματα να δούμε που βγήκανε πρωϊ.

   Ογδόη Γυμνασίου και τέρμα το Φιλιάτι. Έπρεπε τώρα να φύγουμε από τον τόπο, επάγγελμα να βρούμε και να αποκατασταθούμε. Τη χαρά, γιατί περάσαμε, τη διαδέχτηκε η αγωνία. Άρχιζαν βλέπεις τα δύσκολα. Τι θα κάνεις Μάκη; Εγώ θα πάω για γιατρός. Εσύ Μαρίκα; Γιατρίνα θέλω κι εγώ ακούστηκε να λέει. Μαίρη; Δασκάλα μου αρέσει. Λάζαρε; Κα- θη- γη- της. Αλέκο; Μάλλον θα πάω για Φαρμακοποιός στη Ιταλία. Εσύ Θωμά; Πιλότος, βροντοφώναξε και ρώτησε κι εμένα. Εσύ ψηλέ τι θα γενείς; Θα δώσω στην Υπενοματαρχών απάντησα με μιας. ¨Θα πάω για καριέρα. Μ΄αρέσει η ασφάλεια, ο νόμος και το δίκιο¨. Και τότε ξεκαρδίστηκαν και γέλασαν κι πέτρες. Και με συμπάθεια πολύ με κοίταξαν και είπαν: ¨Να ένας πρώιμος άνεργος με όνειραναμένα¨ Μα πως θα γίνει αυτό; Με ρώτησαν αμέσως. Αφού εκεί δεν παίρνουνε παιδιά, από γονείς αμίτες (Ε.Α.Μ.). Θέλεις πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων Π.Κ.Φ. εσύ δεν έχεις φρόνημα καλό. Μάταια με απέτρεπαν μη χάσω τον καιρό μου.

   Μόνο ο Βαγγέλης ο Ζώης απ’ το Ξέχωρο με ζύγωσε και μου είπε. Και εγώ εκεί θα δώσω, μην τους ακούς και πάμε. Μου έδωσε θάρρος και ψυχή. Κι ας είχε χάσει πρόσφατα τη μάνα του και ερχόταν από τη Σπάταρη με τα πόδια, γράμματα για να μάθει. Κάθε μέρα. Υποστράτηγο τον βρήκα το Βαγγέλη όταν τον επισκέφθηκα στη Γ.Α.Δ.Α, στον έκτο όροφο, λίγο πριν πάρει σύνταξη.

   Ετοιμάσαμε τα δικαιολογητικά μας λοιπόν. Αίτηση, πιστοποιητικό γέννησης, απολυτήριο, Ποινικό Μητρώο και … αριθ. Πρωτοκατάθεσης αίτησης για το Π.Κ.Φ. Αυτό θα πήγαινε υπηρεσιακά και βλέπεις ήταν απόρρητο.

   ¨Γιατί παιδί μου θέλεις να μπείς στη Αστυνομία¨με ρώτησε ένας αξιωματικός από την Ανωτέρα Διοίκηση Χωροφυλακής της Ηπείρου, όταν μου πήρε κάτι σαν συνέντευξη μετά από δέκα μέρες, στο Σταθμό Χωροφυλακής Κεραμίτσας, πού ήρθε για το σκοπό αυτό.

   Μ’ αρέσει η νομιμότητα, η πειθαρχία και η τάξη, ψιθύρισα. ¨Και τι βιβλία διαβάζεις εκτός από τα σχολικά¨, με ρώτησε με στόμφο. Έψαχνε για την εγκυκλοπαιδική μου μόρφωση; Δεν το νομίζω. Λαβράκι ήθελε να βγάλει και το ‘βγαλε. Την ¨Ανάσταση¨του Τολστόϊ, τον ¨Παίχτη¨και το ¨΄Εγκλημα και τιμωρία¨του Ντοστογιέφσκι, Τσέχωφ, Κρόνιν και δώστου Ρώσους συγγραφείς αράδιαζα εγώ, αφού της μόδας ήτανε πολύ. Έτρωγα το κεφάλι μου χωρίς να το μαντεύω. Μπράβο!! Μπράβο!! Ακούστηκε να λέει. Τέτοιους θέλουμε, μορφωμένους, ανοιχτά μυαλά…

   Στην έκθεση που έφτιαξε κομμάτια με είχε κάνει. Μου το είπε μετά από καιρό, ο Χριστόφορος, ένα ωραίο παλληκάρι από το χωριό μου, που ήτανε στην Ανωτέρα, Αξιωματικός.

   Νοικιάσαμε με το Βαγγέλη μαζί ένα δωμάτιο στην Ναπολέοντος Ζέρβα, το μόνο που θυμάμαι και κάναμε φροντιστήριο για έναν περίπου μήνα… Ανέχεια και πείνα. Όταν είχαμε λεφτά, μια σκέτη από γιουβέτσι η μια πλατάρια (φτερά κοτόπουλου) εκεί στο εστιατόριο ¨Μιμόζα¨, στο βάθος κήπος με μπόλικο νερό.

 Έφτασαν επιτέλους και οι εξετάσεις. Πρώτη φάση: Αγωνίσματα (άλμα εις ύψος, τριπλούν και δρόμος 100 μέτρων). Δεύτερη φάση: Τέστ νοημοσύνης. Τρίτη φάση: Γραπτή εξέταση, στην Έκθεση, στην Αριθμητική, Γεωγραφία και Ιστορία.

Πέρασα τα αγωνίσματα άνετα και την άλλη μέρα συγκεντρωθήκαμε όλοι πρωϊ- πρωί στο προαύλιο της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας για το τεστ νοημοσύνης.

  Ένα ένας μπαίναμε στο κτίριο και στεκόμαστε όρθιοι μπροστά από μια επιτροπή σε στάση προσοχής. Ακολουθούσε μια και μοναδική ερώτηση στον καθένα και η απάντηση δινόταν προφορικά. ¨Έχει η γάτα πάντοτε τρίχες, γατάκια και γάλα¨, με ρώτησε ένας αξιωματικός. ¨Τρίχες ναι λέω, ¨γατάκια και γάλα μόνο όταν γεννήσει¨. Εσείς τι θα απαντούσατε; Αυτό κράτησε ένα λεπτό κι αμέσως βγήκα στην αυλή τα αποτελέσματα να ακούσομε μαζί και με γονείς.

   ¨Όσοι ακούσουν τα ονόματα τους τώρα, να πάνε αριστερά¨. Βρόντηξε στο κεφαλόσκαλο η φωνή ενός αξιωματικού. ¨Οι άλλοι απέναντι¨, στη μια πλευρά εγώ στην άλλη ο Βαγγέλης. ¨Τι γίνετε; Χρήστο¨, ρώτησε ο πατέρας του το τον δικό μου ¨Ποιος πέρασε;¨ Η μεριά που είναι ο δικός μου Διονύση ¨καλή αντάμωση στου Σκορδά το Χάνι¨, είπε. Ο Βαγγελης θα περάσει.

   Πραγματικά εγώ κόπηκα και δεν έδωσα καν γραπτές εξετάσεις. Αν δε με κόβανε στο τέστ και έγραφα καλά, πως θα με απορίπτανε. Έτσι λοιπόν φίλοι μου σωνόταν η Ελλάς και πρόκοβε ο τόπος. Δεν με εμπιστεύτηκε το έθνος τους κλέφτες για να πιάνω. Και τότε εγώ επείσμωσα και το λεωφορείο επήρα αμέσως για Αθήνα. Δίνω εξετάσεις μονομιάς και δάσκαλος εβγήκα. Τριάντα επτά χρόνια, χιλιάδες γονείς μου εμπιστεύτηκαν χιλιάδες παιδιά, γράμματα να τους μάθω. Κι ας είχα κοπεί στα τεστ του νου. Κι ας ήμουν βλάκας.

   Μήπως όμως σήμερα μπορεί να μου απαντήσει κανείς, αν η γάτα έχει πάντοτε τρίχες, γατάκια και γάλα; Και τελικά ποιος έκανε το τέστ; Αυτοί σε μένα ή εγώ σ’ αυτούς;

                                  Καληνύχτα σας

                                     Με αγάπη

                                  Νίκος Τσέκας