ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Αγαπάμε Καμίτσιανη Τσαμαντά

Τα χρόνια στα δημοτικά σχολεία της Θεσπρωτίας, τη δεκαετία του ’50 και του ’60, ήταν χρόνια δύσκολα.Η φτώχεια συνόδευε κάθε βήμα των μαθητών και η καθημερινότητα ήταν ένας αδιάκοπος αγώνας για την επιβίωση.Τα περισσότερα αγόρια φορούσαν το ίδιο κοντό παντελόνι χειμώνα και καλοκαίρι καθότι ήταν το μοναδικό που είχαν.Τα βιβλία και τα τετράδια ήταν λιγοστά και γι’ αυτό τα πρόσεχαν σαν θησαυρό.
Στο σχολείο μοίραζαν γάλα σε σκόνη και το γνωστό αμερικάνικο κίτρινο τυρί.Για πολλά παιδιά όμως δεν ήταν απλώς ένα σχολικό κολατσιό.Το τύλιγαν προσεκτικά και το έπαιρναν μαζί τους στο σπίτι για να το μοιραστούν με τα μικρότερα αδέλφια τους.Κι όταν η μάνα κατάφερνε να βρει ένα-δυο αυγά από τις κότες, έφτιαχνε μια μικρή ομελέτα με εκείνο το τυρί.Ήταν ένα λιτό φαγητό, μα στο παιδικό τους μυαλό έμοιαζε με γιορτή.
Οι δάσκαλοι εκείνης της εποχής ήταν αυστηροί.Πολυ αυστηροί !Η βίτσα αποτελούσε, δυστυχώς, συνηθισμένο μέσο πειθαρχίας και τα παιδιά δεν τολμούσαν να φέρουν αντίρρηση.Στο δημοτικό σχολείο της Καμιτσιανης έμεινε χαραγμένο στη μνήμη όσων το έζησαν ένα περιστατικό που δεν ξεχάστηκε ποτέ.Ένας δάσκαλος, θέλοντας να τιμωρήσει τους μαθητές, τους κλείδωσε σε μια σκοτεινή αποθήκη κάτω από το σχολείο ,χωρίς παράθυρο και χωρίς ίχνος φωτός.Ο φόβος εκείνων των στιγμών ρίζωσε στις παιδικές ψυχές και τους συντρόφευε για πολλά χρόνια αργότερα.
Η σχολική μέρα δεν άρχιζε με το χτύπημα του κουδουνιού.Ξεκινούσε από τα χαράματα, με τις δουλειές του σπιτιού και του χωραφιού.Η ανάγκη της οικογένειας ερχόταν πάντα πριν από το διάβασμα. Τον χειμώνα, για να ζεσταθεί η σχολική αίθουσα, κάθε παιδί έφερνε από το σπίτι του ένα μικρό κούτσουρο για τη σόμπα. Ήταν η δική του μικρή συνεισφορά, ώστε το σχολείο να γίνει λίγο πιο ζεστό.
Μέσα από αυτές τις στερήσεις γεννήθηκε μια γενιά ανθρώπων τίμιων, εργατικών και αξιοπρεπών.Έμαθαν να μοιράζονται το λίγο, να σέβονται τον κόπο και να εκτιμούν οσα εχουν.Οι τοίχοι εκείνοι γέρασαν,οι παιδικές φωνές σώπασαν και οι μνήμες μένουν ζωντανές όταν μοιράζονται..
Σχολιάστε