ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΕΣ         Χ Ρ Ο Ν Ο Γ Ρ Α Φ Η Μ Α φυλλο 58

¨ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΠΟΝΑΝΕ¨

     Μαχμουρλής ξύπνησε σήμερα ο Κολιός. Φόρεσε τα καλά του, και τράβηξε για το καφενεδάκι του χωριού. Πέρασε το κατώφλι του, χαιρέτησε στον πληθυντικό τους θαμώνες και κάθισε δίπλα στο παράθυρο, για να αγναντεύει από κει τον απάνω μαχαλά του χωριού- που εκείνη τη στιγμή φάνηκε να ροβολούν σιγά σιγά σαν τα σαλιγκάρια στη βροχή- μερικά βραδυπορούντα γεροντάκια.

  Βασανάκι ο Κολιός. Τα νιάτα του τα πέρασε στο Φιλιάτι, ανταρτόπληκτος. Τώρα τα γεράματα τα περνάει ερημόπληκτος στη Μουργκάνα, στο μικρό του πέτρινο σπιτάκι έχοντας για παρέα τις αναμνήσεις του και τη γατούλα του. Το χορό του Ησαΐα δεν το είχε χορέψει ο Κολιός. Ποτέ δεν είναι αργά. Τώρα μάλιστα που η Ελλάδα γέμισε από εισαγόμενες νυφάδες, και η θάλασσα έγινε μέλι ο Κολιός έχασε το χουλιάρι του. Κι αυτές οι λοιμοπαρμένες έχουν πονηρέψει και παντρεύονται εχούμενους γαμπρούς.Τον Κολιό θα πάρουν που είναι πανί με πανί; Και εκεί που ο Κολιός λογάριαζε να παραγγείλει τον καφέ του, άνοιξε το πουγκί του και μέτραγε και ξαναμέτραγε τα λίγα μπακιρένια δίλεπτα και μονόλεπτα, όταν ακούστηκε μια φωνή. Κατάστημα! Ο καφές του Κολιού είναι από εμάς. Ήταν μια παρέα αποδήμων κυνηγημένοι από τον υδράργυρο της Αττικής απολαμβάνανε αμίλητοι τα τσιπουράκια τους. Κατέφθασε ο καφεδάκι του Κολιού. Ύψωσε το ποτήρι και ευχήθηκε υγεία σε όλους τους αποδήμους της Αττικής, και προπάντων υγεία και δύναμη στην Ομοσπονδία Μουργκάνας, που μόλις χθες πήραμε το γράμμα της και το διαβάσαμε μεγαλοφώνως στο καφενεδάκι του χωριού μας. Το αίμα νερό δεν γίνεται. Έσκασε από το χάλι της η κοπέλα. Σεκλετίζεται πολύ για την ερήμωση της γενέτειρας. Το χινόπωρο λέει στο γράμμα της θα κάνει συνέδριο με θέμα: την ανάπτυξη της Μουργκάνας. Τέτοιο συνέδριο είχαν κάνει και τα ποντίκια την εποχή του Αισώπου, με θέμα: τη γάτα. Ήθελαν να της κρεμάσουν ένα κουδούνι στην ουρά, για να την ακούνε και να κρύβονται, να μην τα κατασπαράξει. Είναι μια ουτοπία να πιστεύει κανείς και να αγωνίζεται για μια θεωρία που ο στόχος αυτής της θεωρίας είναι ανέφικτος. Στην προκειμένη περίπτωση με τι έμψυχο υλικό θα γίνει η ανάπτυξη της Μουργκάνας; Ο ανθρώπινος παράγοντας που θα έκανε την ανάπτυξη της Μουργκάνας έχει δραπετεύσει προ πολλού. Την αρχή την έκανε ο εμφύλιος. Ακολούθησαν οι διαχωριστικές γραμμές, η μετανάστευση κι ολοκληρώθηκε με την αναμόχλευση των παθών που έκανε «μεγάλη της η χάρη» η γιορτή της Μουργκάνας. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Αυτά σας λέω και σας μολογάω με το δολιοκολιό που περβατάει και κουβεντιάζει με τον εαυτό του λέγοντας: «Χωριό στα σύνορα και χωράφι στο ποτάμι θέλουν χέσιμο»!                   -Βασίλης Αγγελόπουλος-