«Πολλά τα αδιέξοδα των ανθρώπων, έρχονται, δένονται μαζί τους, γιγαντώνονται, λες και γεννήθηκαν μόνο γι’ αυτό/ ακατανόητο πως πλησιάζουν, αγνώριστα κάθε φορά, μετά τρώνε τη σάρκα των ονείρων για καλύτερο αύριο, στο τέλος κάθονται/ με τέτοια ηρεμία, άλλωστε τέλειωσαν το έργο τους επιτυχώς, όσο η αγωνία χαράζει τα πρόσωπα, διαλύει τις ψυχές, μαραζώνει τα λουλούδια, ό,τι καλό υπάρχει ελεύθερο/ και τι μένει; κάποιο παράθυρο ανοιχτό, ξεχασμένο, για λίγο ήλιο, ή ένα πέρασμα του ανέμου σαν χτύπημα, να θυμίζει ότι κάτι κινείται, αισιόδοξο; ίσως, μπορεί και παντελώς αδιάφορο για τη συνέχεια.» Γιάννης Βέλλης
«Όσο τα λεπτά διαβαίνουν, οι ώρες χάνονται, ίσως και να κρύβονται γιατί δεν έχουν να πουν κάτι/ είναι και τα χρόνια περίεργα, εκεί που νομίζεις πως τα ξέρεις, δηλώνουν απουσία». Γιάννης Βέλλης
«Και τι έμεινε πια, η σκάλα, ο βασιλικός, οι σκουριές ανάκατες με τα ασβεστώματα, ο ήχος της βροχής, δύο σκιές αγκαλιασμένες, ποτισμένες στην αγάπη που ξεχάστηκαν και μετά ατέλειωτη σιωπή.» Γιάννης Βέλλης
«Αφυδάτωση απλώνεται, σε κάθε σκέψη, σε κάθε στιγμή, είναι και το φθινόπωρο τελευταία στεγνό από αγάπη/ σκοτεινιάζει, πνίγεται, η λάσπη γεμίζει τα στενά, ο ήλιος έρχεται, περιεργάζεται μα αδιαφορεί/ κανένα συναίσθημα, ζωντανό; συνεχίζεις να σιωπείς, συνεχίζεις να μην ακούγεσαι κι ας φωνάζεις για τα πάντα μέσα σου/ θα εκραγείς, να το θυμάσαι αυτό φίλε, κανείς δεν χωράει τέτοια τρικυμία, κανείς!» Γιάννης Βέλλης
«Δένανε οι ιστορίες, σφικτά, η πόλη μεγάλωνε τις πληγές της, τα σκοτωμένα όνειρα, τις παρατημένες εποχές/ μόνη φωνή που ξεχώριζε, του τρελού, του άστεγου, του χαμένου στις εξελίξεις/ κάπου βαθιά, ξεψυχούσε μια αγωνία για καλύτερο κόσμο, εκεί φώτιζε κι ο ουρανός, άτυχα χρόνια.» Γιάννης Βέλλης
Σε γυρεύω στις σκιές μου, στο βάθος ενός χαμόγελου, στο χρώμα της θάλασσας.» Γιάννης Βέλλης
«Το ταξίδι, αναγκαίο πια, μέχρι εκεί μέσα βαθιά, που χάθηκες κι ακόμη βαθύτερα/ φορτωμένος όνειρα, στιγμές, εικόνες, χαμόγελα, άλλοτε να τρέχεις, άλλοτε να προχωράς, κουρασμένος/ σα να φοβάσαι, μη σε κλέψουν, μη σου πέσει κάτι και χαθεί, απ’ ότι αγάπησες ή έκλαψες.» Γιάννης Βέλλης
«Ακόμα κι ο κρύος βοριάς αναστέναζε σε αυτή την πόλη, την αδικοχαμένη/ μόνο νεκρά συναισθήματα ακούγαμε τακτικά να περνάνε και φωνές δακρύων/ για ό,τι δεν γεννήθηκε ποτέ κι ό,τι χάθηκε φτηνά επιπόλαια σε μια συγκυρία.» Γιάννης Βέλλης
«Ανάμεσα σε σιωπές, μοιράζεσαι, όσο το φως, επιμένει να αναλώνεται σε σκόνες/ μαζί κι οι υγρασίες, χειρότερες απ’ τα ανήλιαγα υπόγεια, τόσο βαθιά κρύφτηκε ο ουρανός/ κι εσύ ψάχνεις, ψάχνεις, ρωτάς, δίνεσαι σε ατέλειωτες απαντήσεις/ χωρίς απάντηση αληθινή, σε κανένα ερώτημα, σε καμία ιστορία, τόσο λάθος.» Γιάννης Βέλλης
Σχολιάστε