ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

   Μια συνήθεια να μιλώ με παλιούς φιλιαταίους για τον πόλεμο, την κατοχή και ότι άλλο και να τα σημειώνω, μου βγήκε χρήσιμη, με έμαθε πολλά και κάποιες από αυτές τις μνήμες τις παραθέτω παρακάτω:

ΛΑΖΑΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΓΙΑΝΝΗΣ

Μια μαρτυρία των ημερών από τον Λάζαρο Νικολογιάννη:

«Δυο τρεις μέρες πριν του Σταυρού, είδα τον βαθμοφόρο ΕΔΕΣίτη Αχιλλέα Μά- τσακα να φωνάζει και να ρωτάει, από τη ράχη προς το σπίτι του Γιώρη Σιούτη: ¨ω Γιώρη, είναι ακόμα εκεί¨; Σε κάποια σπίτια του Γιώρη Σιούτη έμεναν Γερμανοί:

¨ναι εδώ είναι¨, του απάντησε ο Γιώρη Σιούτης. Θυμάμαι στις 14 Σεπτέμβρη του Σταυρού, εγγλέζικα αεροπλάνα πέρασαν και βομβάρδισαν το Φιλιάτι, για να διώξουν τους Γερμανούς. Πολύς κόσμος τότε είχε πάει στη γράβα, απέναντι από τη στρατώνα,

να προφυλαχτε. Εκεί πήγα κι εγώ με την οικογένειά μου Σ’ εκείνο το βομβαρδισμό τραυματίσθηκε ο Ηλίας, ο αδερφός της δασκάλας της Φανώς. Στις 16 Σεπτέμβρη, μέρα μάλλον Σάββατο, η μάννα μου η Βαρβάρα Νικολογιάννη- Ευθυμιάδου, είχε φύγει από τη γράβα και πήγε σπίτι να φτιάξει ψωμί- το περίμεναν πώς και πώς ο πατέρας μου Βαγγέλης και τα παιδιά του, Ηλίας, Κλεοπάτρα, Λάζαρος, Αριστοτέλης, Θεόδωρος, Αλέκος και Σπύρος. Εκεί που γύρναγε η μάννα και μας έφερνε το ψωμί την πυροβόλησαν και τη σκότωσαν οι Γερμανοί- νόμιζαν ότι πηγαίνει εφόδια στους αντάρτες, στην Κόντριζα. Όταν μάθαμε το κακό βγήκε ο κόσμος απ’ τη γράβα. Οι Γερμανοί κατάλαβαν το λάθος τους, μας ζήτησαν συγνώμη, μετέφεραν τη νεκρή μάνα μου στο σπίτι και τις έκαμαν τιμές».