ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Αγαπούσα τη θάλασσα, μέχρι που ήρθες και μας χώρισες, τόσο γαλάζιο στα μάτια σου, τόσο φως.» Γιάννης Βέλλης

«Με περισσή ευχέρεια, δημιουργούσαμε είδωλα, για προσκύνημα και τα πιστεύαμε πρώτοι, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Είχα μάθει, να πληγώνομαι, όποιος δεν πληγώθηκε, δεν ξέρει/ κι όμως μια πληγή, στάζει ακόμα, κάποιες ανάγκες ευτυχίας/ όσες χάθηκαν, σε μαχαιριά, από εκείνες, που μένουν βαθιά/ και απλώνονται, χωρίς να σκοτώνουν, χωρίς να δίνουν λύσεις/ μα δεν επουλώνονται ποτέ, κρατάνε το χρώμα της αρρώστιας/ και μας παιδεύουν, σε κάθε χειμώνα/ όταν έρχεται βιαστικά, μαζί με μια παρέα σύννεφα/ και κάποιες υγρασίες, αναγκαίες να ξυπνάνε μέσα μας/ μια ανάμνηση, πονεμένη, μια πόρτα, τραβηγμένη, ένα σφραγισμένο παράθυρο/ ένα χαμόγελο, σβησμένο πια, σε μαυροπίνακα/ όλοι κρατάμε ένα μαυροπίνακα και πάντα καθαρίζουμε/ είναι αρχή, η συνέχεια, όπως και τα μαθήματα.» Γιάννης Βέλλης

«Έτρεχε ξανά η θάλασσα, χτυπούσε την άμμο κι ο άνεμος συνεργός, σκόρπιζε τα πάντα/ το γκρίζο, βαρύ έφτανε τα πρώτα κύματα, σφύριζε μέσα τους προκλητικά/ μια βάρκα χάθηκε στο πέλαγος, μόνο θάλασσα έβλεπε και σκοτεινιά/ θα περάσει, λέγανε δυο περαστικοί, πάλι γύρισε χειμώνας/ έτσι γίνονταν στο νησί, η θάλασσα έτρεχε, ο αέρας σκόρπιζε, το γκρίζο κάθονταν και οι βάρκες χάνονταν/ ακόμα κι οι περαστικοί έρχονταν πάντα εκεί, σαν πειστική μαρτυρία, για τη συνέχεια/ τίποτα δεν άλλαζε αλήθεια, επανάληψη ήταν όλα, μιας καλά οργανωμένης δήθεν συγκυρίας.» Γιάννης Βέλλης

«Ψάχνεις ουρανό, εκεί που όλα δίνονται, για λίγη φιλαργυρία/ και πολλά υποσχεσιολόγια, χαμένος πάντα, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Η παρουσία μας, μια μπερδεμένη σχέση με την πραγματικότητα κλέβουμε όνειρα, χαράζουμε εποχές, αντιδρούμε.» Γιάννης Βέλλης