«Σε γυρεύω στις σκιές μου, στο βάθος ενός χαμόγελου, στο χρώμα της θάλασσας.» Γιάννης Βέλλης
«Και τι κρατάμε στο χρόνο; λίγα ψαροπούλια να πετάνε, ένα δέντρο που το τραβάει ο άνεμος στις ορέξεις του/ κάποια μάτια όμορφα φωτεινά, έτσι για να χανόμαστε με την καρδιά μας/ μια ζεστή φωλιά για να βρισκόμαστε, όταν όλα γύρω λένε τέλειωσαν πια/ στιγμές που φαίνονται λίγες, μα ξέρεις κι εσύ ότι αυτά αλήθεια είναι η ζωή μας.» Γιάννης Βέλλης
«Αφυδάτωση, τραβήξαν όλες τις σκέψεις μας, στον κατήφορο και ξεψυχάνε.» Γιάννης Βέλλης
«Επέμενε ο νοτιάς να τρώει τη ζωή μας, σύννεφα, ξεχασμένοι άνεμοι, σκόνη, αδιάφορα στενά, σταγόνες που αρνούνταν να γίνουν βροχή ενώ μας χτύπαγαν/ όμως αντιδρούσαμε, όλο λέγαμε, θα ξεχάσουμε το μέλλον σ’ ένα παγκάκι καπνίζοντας, ίσως και να γελάσουμε, όταν χάσουμε την τελευταία ελπίδα.» Γιάννης Βέλλης
«Σκοτώνουμε τα συναισθήματα, ντύνουμε τα πρόσωπα με ψεύτικα χαμόγελα, μιλάμε για όλα, μετά ξεχνιόμαστε.» Γιάννης Βέλλης
«Και τι κρατάμε στο χρόνο; λίγα ψαροπούλια να πετάνε, ένα δέντρο που το τραβάει ο άνεμος στις ορέξεις του/ κάποια μάτια όμορφα φωτεινά, έτσι για να χανόμαστε με την καρδιά μας/ μια ζεστή φωλιά για να βρισκόμαστε, όταν όλα γύρω λένε τέλειωσαν πια/ στιγμές που φαίνονται λίγες, μα ξέρεις κι εσύ ότι αυτά αλήθεια είναι η ζωή μας.» Γιάννης Βέλλης
«Τελικά η λογική δεσμεύει τα συναισθήματα, ή τα
συναισθήματα τη λογική; όπως και να το δεις, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης
«Εκεί στα ξημερώματα, μαθαίνεις τις απώλειες, θέλεις να παρέμβεις, μα στέκεσαι περισσότερο αδύναμος/ τα χαμένα είναι δεδομένα, όπως κι ο πόνος σου, τι να πεις στις συγκυρίες τις περαστικές/ η σιωπή, διαδέχεται μια κραυγή, από αυτές που φωνάζουν μέσα σου/ πως όμως να καταλάβουν οι άνθρωποι, όταν κρύβεις τις πληγές σου, σ’ ένα χαμόγελο.» Γιάννης Βέλλης
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε