ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Πόσο άχρηστος ο χρόνος της απουσίας σου, πάντα μέσα μου τριγυρίζεις και στολίζεσαι.» Γιάννης Βέλλης

«……..λίγοι στίχοι, έρχονταν από παλιά, ξεβαμμένοι στο χρόνο και αλώνιζαν ό,τι πονούσε, σε μικρά, ατέλειωτα κομμάτια/ μετά, απόλυτη σιωπή, κρατούσε μόνο η ανάγκη, να νιώσει το πέλαγος……..» Γιάννης Βέλλης

«Το χθες παλεύει να ξεχαστεί, το αύριο να γεννηθεί/ τα χρόνια προσθέτουν αλλαγές, οι αλλαγές συγκινήσεις/ μα εσύ κάπου ενδιάμεσα, περίεργα ξεχνιέσαι/ στην κοινωνία των αντιστάσεων, που αφήνεται στις προθέσεις.» Γιάννης Βέλλης

«Οι διάλογοι περιορίστηκαν, τα πριν και τα μετά, μπερδεύτηκαν στα παρόντα, ξεθώριασαν/ οι συγκυρίες, απίστευτα γρήγορες, μας σταματήσανε, λες και γεννήθηκαν γι’ αυτό/ οι ώρες, φαγώθηκαν στα διαστήματα, οι ημερομηνίες ξεχάστηκαν, οι δηλώσεις, περιορίστηκαν σε σιωπή/ μόνη εικόνα τα μάτια σου, μόνος ήχος η φωνή σου, κάποιο χαμόγελο, που σκάλωσε στον σύρτη και δεν ζητήθηκε πίσω.» Γιάννης Βέλλης

«Της αρκούσαν λίγα κύματα, εδώ και ώρα, απομονωμένη από τις σκέψεις της, ξέπλενε μια αντίθεση, σε μια θάλασσα/ παγιδευμένη από φιλοδοξίες και άρρωστους έρωτες, πιέζονταν, ζητούσε διέξοδο/ όσο χτυπούσε στις πέτρες, ένα κύμα ή ξάπλωνε στην άμμο κάποιο άλλο/ σιγομουρμούριζε ένα τραγούδι, λίγοι στίχοι, έρχονταν από παλιά, ξεβαμμένοι στο χρόνο και αλώνιζαν ό,τι πονούσε σε μικρά, ατέλειωτα κομμάτια/ μετά, απόλυτη σιωπή, κρατούσε μόνο η ανάγκη, να νιώσει το πέλαγος.» Γιάννης Βέλλης

«Έκλεισε τον χώρο, με λίγες λέξεις, έβαλε σε τάξη τα τριαντάφυλλα, όπως πάντα έκανε/ στάθηκε στο πιάνο, ήθελε να παίξει, περισσότερο από ποτέ, μα κρατήθηκε στις σκέψεις του/ χαμογέλασε, ένιωσε ότι ξαναγεννιόταν τώρα, τι κι αν το μέρος ήταν στενό, τι κι αν δεν τον χωρούσε πια.» Γιάννης Βέλλης

«Ανάμεσα σε σιωπές, μοιράζεσαι, όσο το φως, επιμένει να αναλώνεται σε σκόνες/ μαζί κι οι υγρασίες, χειρότερες απ’ τα ανήλιαγα υπόγεια, τόσο βαθιά κρύφτηκε ο ουρανός/ κι εσύ ψάχνεις, ψάχνεις, ρωτάς, δίνεσαι σε ατέλειωτες απαντήσεις/ χωρίς απάντηση αληθινή, σε κανένα ερώτημα, σε καμία ιστορία, τόσο λάθος.» Γιάννης Βέλλης

«Κι όμως θες, να στέκεσαι και να λέγεσαι άνθρωπος/ σταματάς στο δρόμο, όχι από ανάγκη ή κάποια θυσία/ απλά σταματάς, γιατί ψάχνεις, πάντα ψάχνεις, να δεις τι έχασες/ για ένα λεπτό, ένα χρόνο, μια αιωνιότητα, το ίδιο κάνεις και φθείρεσαι/ γιατί οι άνθρωποι, πάντα φθείρονται κι αν βλαστημάς, είναι από συνήθεια αυτής της φθοράς/ δεν κατάφερες ποτέ, να συμβιβαστείς με το αόριστο, ούτε το ήθελες/ είναι στιγμές που σε βαριέμαι, μα ξέρεις να με πιέζεις/ να σε αποδέχομαι, όπως είσαι, ακόμα και να με ταπεινώνεις/ με τα δίκια σου, τα όποια δίκια σου, σ’ ένα ορίζοντα λαθών/ όπου αξία, έχει μια πρωτοβουλία, ένα φτηνό στενό, έστω και αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης