ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Της αρκούσαν λίγα κύματα, εδώ και ώρα, απομονωμένη από τις σκέψεις της, ξέπλενε μια αντίθεση, σε μια θάλασσα/ παγιδευμένη από φιλοδοξίες και άρρωστους έρωτες, πιέζονταν, ζητούσε διέξοδο/ όσο χτυπούσε στις πέτρες, ένα κύμα ή ξάπλωνε στην άμμο κάποιο άλλο/ σιγομουρμούριζε ένα τραγούδι, λίγοι στίχοι, έρχονταν από παλιά, ξεβαμμένοι στο χρόνο και αλώνιζαν ό,τι πονούσε σε μικρά, ατέλειωτα κομμάτια/ μετά, απόλυτη σιωπή, κρατούσε μόνο η ανάγκη, να νιώσει το πέλαγος.» Γιάννης Βέλλης

«……..λίγοι στίχοι, έρχονταν από παλιά, ξεβαμμένοι στο χρόνο και αλώνιζαν ό,τι πονούσε, σε μικρά, ατέλειωτα κομμάτια/ μετά, απόλυτη σιωπή, κρατούσε μόνο η ανάγκη, να νιώσει το πέλαγος……..» Γιάννης Βέλλης

«Έκλεισε τον χώρο, με λίγες λέξεις, έβαλε σε τάξη τα τριαντάφυλλα, όπως πάντα έκανε/ στάθηκε στο πιάνο, ήθελε να παίξει, περισσότερο από ποτέ, μα κρατήθηκε στις σκέψεις του/ χαμογέλασε, ένιωσε ότι ξαναγεννιόταν τώρα, τι κι αν το μέρος ήταν στενό, τι κι αν δεν τον χωρούσε πια.» Γιάννης Βέλλης

«Ανάμεσα σε σιωπές, μοιράζεσαι, όσο το φως, επιμένει να αναλώνεται σε σκόνες/ μαζί κι οι υγρασίες, χειρότερες απ’ τα ανήλιαγα υπόγεια, τόσο βαθιά κρύφτηκε ο ουρανός/ κι εσύ ψάχνεις, ψάχνεις, ρωτάς, δίνεσαι σε ατέλειωτες απαντήσεις/ χωρίς απάντηση αληθινή, σε κανένα ερώτημα, σε καμία ιστορία, τόσο λάθος.» Γιάννης Βέλλης