ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ασθμαίνοντας έσερνε τη σκιά του, παραπατώντας, στη συνάντηση κάποιας λακούβας/ δεν ήταν η ζωή αυτή, για τον Οδυσσέα, παλιωμένη εικόνα έστεκε κι η Ιθάκη/ ακόμα κι η επιστροφή στο σπίτι, σκέφτονταν, θυσία μέγιστη στο χρόνο είναι.» Γιάννης Βέλλης

«Πάντα έψαχνα κάποια λέξη να τη δέσω γερά με άλλη, κάνοντας άλλοτε μια αλυσίδα να πηγαίνει ψηλά και άλλοτε μια θηλιά να με περιμένει/ είναι λόγος αυτός για ποιητές; μα οι ποιητές άνθρωποι είναι και άνθρωποι μένουν στην αιωνιότητα/ θα πεις τα ελαττώματα και τα πάθη μας πνίγουν καθημερινά, όμως κι απώλεια τους μια κενότητα/ ας διαλέξουμε θεό να παλέψουμε, μπορεί να νικήσουμε ακόμα και τον εαυτό μας αν πετύχει/ και μη ξεχνάτε τέτοιες συμμαχίες μας παγιδεύουν, αλλά να το ξέρετε όταν φύγουμε θα έχουμε μείνει πίσω για πάντα.» Γιάννης Βέλλης

«Πρέπει να πιστέψουμε -επιτέλους- σε κάτι, τόσα θαύματα χάνονται κάθε μέρα, μακριά ή δίπλα μας.» Γιάννης Βέλλης

«Έχεις φτάσει να σέρνεσαι, μετά δυσκολία ξεχωρίζεις το κορμί σου απ’ τη σκέψη σου, στον ίδιο κατήφορο γερμένα περιμένουν/ ούτε το κρύο ούτε η ζέστη σε συγκινούν ή τρομάζουν, όσο εσύ ζεις παράλληλα ή χάνεσαι/ ευκολόπιστος πάντα, έτρωγες φαγητό όπου σου δίνανε, το ξινό άκουγες με χαρά ότι δεν είναι δηλητήριο/ τοξινώθηκες τόσα χρόνια, απ’ την εμπιστοσύνη σου, ακόμα και το χρώμα σου στο γκρίζο χώθηκε, καλύτερα τσαλακώθηκε/ θέλεις να πετάξεις, αλλά δεν βλέπεις φτερά, δεν νιώθεις τίποτα να σου τρώει τις πλάτες/ μέσα στο πλήθος περνάς αόρατος, δεν προκαλείς, δεν μιλάς, δεν ξεχωρίζεις, ακόμα και στον καθρέπτη σου φαίνεσαι ξένος/ για σύνελθε επιτέλους, άλλαξε σακάκι, γραβάτα, πρόσωπο, χρώμα στα μάτια, φωνή, φτερά και φτάσε ψηλά.» Γιάννης Βέλλης