«Η νύχτα, πλησιάζει την πόρτα σου, μπερδεύει τη σκέψη σου και ψάχνεις/ αλλάζεις εικόνες, προσθέτεις, αφαιρείς, πληγώνεσαι, συνεχίζεις/ θέλεις περισσότερο σκοτάδι, για να κοιτάς το φως, διαφορετικά/ αυτό το λαμπάκι, που παλεύει να καεί στη γωνιά, μόνο, ξεχασμένο.» Γιάννης Βέλλης
«Ο καιρός κρυώνει μέσα μου, εσύ λείπεις, γκριζάρουν βαθιά οι σκέψεις κι απλώνονται, τα μάτια κρύβουν το φως, στέκονται στη νύχτα, αργεί να νυχτώσει κι όμως είσαι εκεί, κάτω από ένα φως, περιμένοντας.» Γιάννης Βέλλης
«Είχες ξεχάσει το καλοκαίρι, πρώτα το φθινόπωρο μετά ο χειμώνας έγδερναν τις σκέψεις σου, σχεδόν τακτικά/ ακόμα κι η θάλασσα ξεσπούσε στα βράχια, για χάρη σου, όσο γκρίζαρε ο ουρανός στην αγκαλιά της/ κρατούσες τις σταγόνες της βροχής πάνω σου, για εξιλέωση, όσο ο άνεμος κυνηγούσε φύλλα κιτρινισμένα στα εξώριζα των δέντρων/ δεν ήταν το κρύο που άρχισε να σε ενοχλεί, ποτέ δεν ήταν αυτό το γνώριζες, όμως έδειχνες δυσκολία/ έβλεπες να σε ξεχνούν οι εποχές, στα χρόνια, εκείνα που σε έκαναν ό,τι ήθελαν/ φώναξες στον σκύλο σου έλα, έτσι απλά χαθήκατε σε ένα στενό, στο πέρασμα της καταιγίδας/ χωρίς απαντήσεις ή ενοχές, άλλωστε πάντα έρχεται το καλοκαίρι, μαζί μας ή μόνο του.» Γιάννης Βέλλης
«Τίποτα δεν έμεινε όρθιο, ο πόλεμος έριξε τα τείχη, καίγονταν μαζί οι ζωές με τις σημαίες μας, στην ίδια ήττα/ χαμένος χρόνος το Βυζάντιο, ακόμα κι οι εχθροί λύση έδιναν, ταπεινωμένο κρατούσε το όνομα, όταν οι άρχοντες κρατούσαν την ευθυμία/ άθλια τρώγλη φιδιών το παλάτι, σεβάσμια κρατούσε πλούτη κι η γη των ασθενών, σαν πατρίδα ηρώων δεν έδειχνε/ αυτός ο κόσμος έπρεπε να πεθάνει, αν έπρεπε να ζήσει ξανά.» Γιάννης Βέλλης
«Η νύχτα απλώνεται και εμείς την αγκαλιάζουμε, όσο το φως προκλητικά χαράζει, αθόρυβα, το καλύτερό μας όνειρο.» Γιάννης Βέλλης
«Σταματάς, ψάχνεις τις σκέψεις σου, τα χρώματα, μετά σαν τυφλός προσπερνάς, έτσι πονάει λιγότερο, είναι κι η νύχτα.» Γιάννης Βέλλης
«Νυχτώνει πάλι, όπως πάντα οι σκιές αφήνουν τη θέση τους μουρμουρίζοντας/ στο φως της λάμπας, που επιμένει να αγκαλιάζεται με την ώχρα των τοίχων.» Γιάννης Βέλλης
«Μου λείπεις, πόσο δενόμαστε
με μερικές λέξεις, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης
«Ερωτευόμαστε, αγαπάμε, μετά σκοτωνόμαστε και πάλι απ’ την αρχή η ίδια ελπίδα, για ένα ουρανό που δεν θα σκοτεινιάσει ξανά.» Γιάννης Βέλλης
Σχολιάστε