ΟΗΕ: Συναγερμός καθώς πλησιάζει η λήξη της συμφωνίας της Μαύρης Θάλασσας για τα σιτηρά -Ανησυχία Γκουτέρες
https://www.iefimerida.gr/kosmos/oie-gkoyteres-symfonia-mayris-thalassas-gia-sitira
Archive for Ιουλίου, 2023
Καλό ταξίδι στο Σπύρο Κουτούκη…
Τον Ποβλιώτη γιατρό που έφυγε από τη ζωή στα 101 του, αφήνοντας εξαίρετες αναμνήσεις σε όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. (ευχαριστώ τον Παν. Ανυφαντή για τα στοιχεία)
Αδελφός του δικηγόρου των Φιλιατών Ευάγγελου Κουτούκη και βέβαια του Σταύρου, βρέθηκε μετά τον πόλεμο στα Γιάννενα όπου άσκησε το λειτούργημα του γιατρού και έγινε σημείο αναφοράς για τους Μουργκανιώτες και τους Φιλιατιώτες- για την αγάπη και το ενδιαφέρον που τους έδειχνε. Το 1999 που ξεκινήσαμε την εφημερίδα ¨τα ΝΕΑ της Επαρχίας Φιλιατών¨ με είχε πάρει τηλ. και μου ζήτησε να του την στέλνω. Μου είχε κάνει εντύπωση η πρώτη μας επαφή και βέβαια η αγάπη του για τον τόπο μας και οι γνώσεις του γι’ αυτόν και τον κατέταξα στους ξεχωριστούς πατριώτες. Στην μνήμη του αναδημοσιεύω το παρακάτω κείμενο που είχε γράψει για το Νοσοκομείο το 2001. Συλλυπητήρια στους οικείους, στους ομοχώριους, στους Φιλιαταίους και σ’ όλους τους Ηπειρώτες.
ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΦΙΛΙΑΤΩΝ
Γράφει ο κ. Σπύρος Κουτούκης, ιατρός
Κύριε Διευθυντά,
Αφορμή του δημοσιεύματος μου είναι το γενόμενο συλλαλητήριο των κατοίκων της πρωτεύουσας του Νομού Θεσπρωτίας, με επικεφαλής τον Δήμαρχό της, για την ίδρυση Νοσοκομείου στην Ηγουμενίτσα. Θέλω να εκφράσω δια μέσου της εγκρίτου εφημερίδας των ΝΕΩΝ της Επαρχίας Φιλιατών, τις απόψεις μου, που νομίζω στοιχειοθετούν ρεαλιστικές καταστάσεις, που υπάρχουν και πληρούν τις νοσηλευτικές ανάγκες του Νομού Θεσπρωτίας. Το Νοσοκομείο Φιλιατών απέχει από την Ηγουμενίτσα γύρω στα 8-10 χιλιόμετρα, αυτό είναι ένα έργο των κατοίκων εκείθε του Καλαμά, περιοχής Φιλιατών. Σήμερα πληροί σχεδόν όλες τις ανάγκες Ιατρικής και νοσηλευτικής περίθαλψης ικανοποιητικά. Επίσης η απόσταση της Ηγουμενίτσας από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων θα απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα εντός ολίγου, δια μέσου της αυριανής Εγνατίας οδού, ήτοι μισή ώρα από την (πύλη) λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Προς τι λοιπόν αναζητούμε άλλες μακροχρόνιες και δύσκολες λύσεις, όταν υπάρχει ικανοποιητική περίθαλψη των κατοίκων του νομού μας; Ιδιαίτερα θα αναφερθώ στο Νοσοκομείο Φιλιατών το οποίο έχει διαδραματίσει σπουδαία ιατρική αποστολή κατά το χρονικό διάστημα της λειτουργίας του. Σήμερα δε με την συμπλήρωσή του με μερικά κρεβάτια εντατικής νοσηλείας, εμφανίζεται να πληροί τις απαραίτητες νοσηλευτικές ανάγκες της ευρύτερης περιοχής. Επίσης μπορεί να γίνει γύρω από το Νοσοκομείο ένας χώρος στάθμευσης ελικοπτέρου για τα αναγκαία περιστατικά που απαιτούν άμεση μεταφορά στα κεντρικά νοσοκομεία της Αθήνας. Η Ηγουμενίτσα είναι δυνατόν να καλύψει τις ανάγκες της με ένα κέντρο Υγείας Αστικού τύπου με λειτουργικότητα όλο το εικοσιτετράωρο. Σημειώνεται ότι η Ελλάδα σήμερα με τα νοσοκομεία της καλύπτει όλες της ανάγκες της. Χρειάζεται περισσότερο διοικητική και ιατρική λειτουργικότητα με σύγχρονες ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Ελπίζουμε πως σύντομα θα διορθωθούν. Ο οραματιστής και ιδεαλιστής ιατρός- γερουσιαστής Πέτρος Μπέμπης είχε ζήσει από κοντά της ιατρικές ανάγκες του τόπου μας. Το ακουστικό του και το θερμόμετρο δεν ήταν δυνατόν να θεραπεύσουν τις αρρώστιες του νομού μας, την ελονοσία, τον τύφο, τον μελιταίο και άλλα λοιμώδη νοσήματα, χρειάζονταν νοσοκομείο. Ξεκίνησε ακούραστος κι ακαταμάχητος στην υλοποίηση αυτού του τεράστιου έργου, την ίδρυση και ανέγερση του νοσοκομείου Φιλιατών, συντασσόμενος με τον διακεκριμένο αείμνηστο δικηγόρο- υπουργό Χρήστο Παπασταύρου και επίσης με τον τότε Έπαρχο Φιλιατών Στράτη Αθανασάκο. Ο ιατρός Πέτρος Μπέμπης συμπατριώτης μας, ταξίδευσε δια έρανο, αναζητώντας την οικονομική ενίσχυση του σκοπού του και επέτυχε. Οι απόδημοι συμπατριώτες της επαρχίας Φιλιατών της Αμερικής, του Καναδά, της Αιγύπτου και μέχρι το καλύβι του γανωτή, έδωσαν, ενίσχυσαν την προσπάθεια αυτού, συγκεντρώνοντας αρκετά χρήματα και πραγματοποίησαν την ανέγερση του νοσοκομείου Φιλιατών Το νοσοκομείο άρχισε να λειτουργεί το 1947 με σημαντική προσφορά τότε στον εμφύλιο πόλεμο, νοσηλεύοντας στρατιώτες τραυματίες. Το 1951 αρχάς, έζησα στο Φιλιάτι ασκώντας για λίγο την γενική ιατρική. Διατηρώ μέχρι και σήμερα αναμνήσεις της προσφοράς του νοσοκομείου προς τους ασθενείς της περιοχής μας. Με χειρούργο τότε τον Χρυσοχόου και παθολόγους τον κ. Δουκέτη και αξιόλογο συμπατριώτη μου παθολόγο Βασίλειο Διαμάντη, ο οποίος εγκατέλειψε το νοσοκομείο Κων/πόλεως για να εργασθεί στο νοσοκομείο Φιλιατών προσφέροντας τις ιατρικές του γνώσεις με πλήρη επιτυχία, μέχρι και σήμερα. Η φήμη του νοσοκομείου έφθανε σε όλη την Ήπειρο και πολλοί ασθενείς από όλη την περιοχή γέμιζαν το νοσοκομείο Ο μετριόφρων γιατρός Πέτρο Μπέμπης έλεγε ότι η ανέγερση του νοσοκομείου δεν ανήκει σε εμένα, αλλά σε εκείνους που έδωσαν πλουσιοπάροχα χρήματα για να ανεγερθεί, να επανδρωθεί επιστημονικώς και να εμπλουτισθεί δι’όλων των εφοδίων δια πλήρη λειτουργία και συντήρηση αυτού του ιδρύματος, στο απόμερο τμήμα της ακριτικής περιοχής Φιλιατών. «Προσωπικός υπήρξα ένας ταπεινός ιατρός ιεραπόστολος». Οι κάτοικοι του νομού Θεσπρωτίας ενθυμούνται και ευγνωμονούν το ιατρό Πέτρο Μπέμπη, που σήμερα η λειτουργία του νοσοκομείου και η προσφορά στους ασθενείς της περιοχής μας βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Η ύπαρξη επίσης του αδελφάτου του νοσοκομείου με πρόεδρο τον Ευάγγελο Κουτούκη δικηγόρο, συγκέντρωνε χρήματα από δωρεές και εράνους με σκοπό την επιπλέον αμοιβή των ιατρών που υπηρετούσαν στο λαμπρό αυτό ίδρυμα, το νοσοκομείο Φιλιατών. Η πορεία του είναι λαμπρά, το όραμα του μεγάλου ιατρού Πέτρου Μπέμπη δια μέσου των πενήντα χρόνων που λειτουργεί, φαίνεται ολοκάθαρη και οι ιατρικές προσφορές προς τους κατοίκους είναι μεγάλες. Οι σημερινές εργασίες εκσυγχρονισμού που υλοποιούνται είναι αναγκαίες και απαιτείται μελλοντική στήριξη και πολιτική την οποία φαίνεται ότι έχουμε… Τα λίγα αυτά γραφόμενά μου είναι μια υπέρτατη υποχρέωση στην ιστορική αυτή ανάμνηση προς τους συμπατριώτες μου και μεγίστη τιμή προς τον αείμνηστο συνάδελφό μου ιατρό Πέτρο Μπέμπη Ιωάννινα 17-10- 2001
ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΝΑ ’ΝΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
(μια δημοσίευση στην εφημερίδα ΝΕΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΑΤΩΝ, πριν πολλά χρόνια αλλά επίκαιρη)
Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μικρή πόλη, εκεί κοντά στα σύνορα, ζούσαν αρκετοί άνθρωποι.
Πρόθυμοι, ευγενικοί, φιλήσυχοι, εργατικοί, χαρούμενοι, ελάχιστα απαιτητικοί, πολύ υπομονετικοί, με χιούμορ, θυμόσοφοι σκεπτόμενοι και άλλα πολλά χαρίσματα.
Όμορφη πόλη, χτισμένη σε τρεις λόφους και γύρω- γύρω όμορφα χωριά. Η καθημερινότητα της ζωής των κατοίκων της ελκυστική. Ρυθμοί χαλαροί, οι άνθρωποι της μπορούν να συναντηθούν όλοι σε λίγες ώρες μόνο, αν το θέλουν, γνωστοί μεταξύ τους με τα μικρά τους ονόματα. Δηλαδή, ένα ιδανικό περιβάλλον ανθρώπινης συνύπαρξης.
Η μικρή αυτή πόλη έχει τέσσερα φαρμακεία, έξι κρεοπωλεία, πέντε φούρνους, οκτώ καταστήματα τροφίμων και ένα σούπερ μάρκετ της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών. Δυο γαλακτοπωλεία, τρία ζαχαροπλαστεία αμιγή και τέσσερα άλλα μεικτά. Εμπορικά καταστήματα ρουχισμού δέκα, παπουτσιών δυο και γενικού εμπορίου έξι. Καφενεία ή καφετερίες δεκαπέντε. Ταβέρνες ή χώροι εστίασης δώδεκα και κουρεία- κομμωτήρια έξι. Ξυλουργεία τέσσερα. Αλουμινοσιδεράδικα πέντε. Δυο βιβλιοπωλεία, δυο ραφτάδικα. Τέσσερα ξενόγλωσσα ινστιτούτα και άλλα τέσσερα οργανωμένα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης. Βενζινάδικα τρία, μαρμαράδικα δυο και τέσσερα περίπτερα.
Αυτά μαζί με την σχετική γεωργία την κτηνοτροφία στη γύρω περιοχή, την οικοδομική δραστηριότητα και το παζάρι της Πέμπτης, αποτελούν τον βασικό εμπορικό και οικονομικό ιστό της όμορφης πόλης. Έχει ακόμα δυο Δημοτικά Σχολεία, τρία Νηπιαγωγεία, δυο Παιδικούς Σταθμούς, Γυμνάσιο, Γενικό και Επαγγελματικό Λύκειο. Οικοτροφείο, Μαθητική Εστία. Δυο Τράπεζες, Ταχυδρομείο, ΙΚΑ, Εφορεία, τσόντα από ΟΤΕ, τρεις Συμβολαιογράφους, τρεις δικηγόρους, Ειρηνοδικείο, Υποθηκοφυλακείο, Γηροκομείο, ΚΑΠΗ και Νοσοκομείο. Δημαρχείο, Δασαρχείο, Στρατιωτική μονάδα, Συνοριοφύλακες και Πυροσβεστική. Συνοπτικά δηλαδή μια συγκροτημένη αγορά και μια κοινωνία ευκολοδιαχείριστη, όσον αφορά την κρατική φροντίδα και την αυτοδιοικητική λειτουργία. Εφόσον βέβαια υπάρχει έντιμη διαχείριση και καλή συνεργασία μεταξύ Πολιτείας και Τοπικής αυτοδιοίκησης.
Για τους παραπάνω λόγους θεωρώ και εύκολο τον ρόλο ενός Δημάρχου, ο οποίος αν κινηθεί στα αυτονόητα πλαίσια της λογικής, σεβόμενος τα καθήκοντα του και τους πολίτες, θα είναι δύσκολο να αποτύχει. Και να πως φαντάζομαι κάποιες κινήσεις που πρέπει να ακολουθεί:
Κάθε πρωί λοιπόν θα σηκώνονταν νωρίς, θα έπινε τον καφέ του, θα φόραγε- αν ήθελε- την γραβάτα του και- ήθελε δεν ήθελε- το πλατύ χαμόγελο του και θα διέσχιζε τη πόλη. Έναν κεντρικό δρόμο έχει βλέπετε η πόλη και ορισμένα παρακλάδια.
«Καλημέρα κυρ- Παναγιώτη¨, ¨Καλημέρα Δήμαρχε¨. ¨Τι κάνεις, πως πάνε οι δουλειές;¨. ¨Δεν βαριέσαι ας λέμε καλά, θα τα καταφέρουμε¨. Έτσι ή κάπως έτσι, σε δυο πρωινά θα περιδιάβαινε σχεδόν όλη την πόλη, θα συνομιλούσε με καταστηματάρχες, υπαλλήλους, εργάτες, πολίτες, επισκέπτες από τα χωριά, περαστικούς και θα μάθαινε από πρώτο χέρι για τα προβλήματα της πόλης του και τις απόψεις των πολιτών της. Θα πήγαινε στη συνέχεια στο γραφείο του έχοντας προσωπική άποψη για πολλά θέματα. Η διαδρομή με τα πόδια φυσικά, για να δει από πρώτο χέρι που υπάρχουν λακκούβες και χαλασμένος δρόμος. Στο γραφείο του θα συναντούσε τους άλλους Δημοτικούς άρχοντες, αντιδημάρχους κλπ τεχνικά και διοικητικά στελέχη του Δήμου. Με τον ¨πρωινό καφέ¨ θα ξεκινούσε τη συζήτηση- ενημέρωση. Θα τους ρωτούσε για τα τρέχοντα θέματα, θα έδινε κατευθύνσεις και λύσεις και γενικά θα έβαζε μπροστά τη μηχανή του Δήμου. Ανακουφισμένος που έβαλε μπροστά τη μηχανή θα έμπαινε τότε και στα βαθιά. Θα περνούσε από τα γραφεία του προσωπικού, θα επικοινωνούσε με τους εργαζόμενους, για να έχει άμεση επαφή με την εξέλιξη των θεμάτων που διαχειρίζονταν ο καθένας, αλλά και για τα δικά τους προβλήματα, προσωπικά και υπηρεσιακά και θα δρομολογούσε λύσεις.
Μέσα στο μήνα θα πραγματοποιούσε εξόδους προγραμματισμένες και επισκέψεις. Θα επισκέπτονταν τον Εμπορικό Σύλλογο της πόλης, για ενημέρωση στα προβλήματα της αγοράς, την κίνηση την εμπορική. Θα πούμε ότι είχε εξασφαλίσει την καλή σχέση με όλους ανεξαιρέτως τους εμπόρους, αφού οι προμήθειες του Δήμου γινόταν εκ περιτροπής, χωρίς κομματικά ή ψηφοθηρικά κριτήρια. Επίσης κάθε μήνα ο Δήμαρχος θα περνούσε από το Νοσοκομείο της πόλης. Τον οικονομικό πνεύμονα της περιοχής και της ζωής των κατοίκων το στήριγμα. Θα ενδιαφέρονταν για την λειτουργία του, για τις υπηρεσίες του, αν το προσωπικό ιατρικό και νοσηλευτικό είναι επαρκές, θα συνεργάζονταν με τον διοικητή και φεύγοντας, κοιτώντας τους στα μάτια, θα τους έλεγε. Αν πειράξει κανείς το Νοσοκομείο, αν το υποβαθμίσει κλπ ¨Εγώ είμαι εδώ¨. Μπροστά εγώ και πίσω εσείς, θα βγούμε στους δρόμους, στην Νομαρχία, στα Υπουργεία θα κάνουμε καταλήψεις, απεργίες, συγκεντρώσεις, πορείες, παραστάσεις. Δεν θα αφήσω κανέναν σε χλωρό κλαρί. Φίδι που την έφαγε την εξουσία¨. Μια φορά το μήνα ο Δήμαρχος θα περνούσε από τα σχολεία, (μικρός ο αριθμός βλέπεις). Θα συνεργάζονταν με τους Δ/ντες, το προσωπικό, θα συζητούσε με μαθητές και γονείς και θα προσπαθούσε την επίλυση των προβλημάτων τους.
Θα επισκέπτονταν συχνά ο Δήμαρχος αυτός και τα χωριά της δικαιοδοσίας του. Όχι βέβαια μόνο στα πανηγύρια και τους χορούς. Έτσι ξαφνικά. Θα έβρισκε το πρόεδρο και τα μέλη των τοπικών συμβουλίων, θα συνεργαζόταν μαζί τους, θα συζητούσε με τους κατοίκους. Θα μπορούσε ο Δήμαρχος αυτός να κάνει και μια πρωτοτυπία. Στην αρχή κάθε έτους να καλεί όλους τους εργολάβους (δεκαπέντε περίπου νομίζω ότι είναι) στο Γραφείο του. Μπλε, πράσινους, κόκκινους, ψηλούς, κοντούς, ξανθούς κλπ. Θα τους καλωσόριζε, θα τους μιλούσε για λίγο και θα τους έδινε στο χέρι από μια φωτοτυπία με τα έργα που προγραμμάτισε ο Δήμος για το τρέχον έτος. Εκτός απ’ αυτά που χρειάζονται δημοπρασία και τα έκτακτα και θα τους έλεγε: ¨Πάρτε τα, διαβάστε τα, δείτε τι μπορεί, ο καθένας να αναλάβει, αλλά να το κάνει σωστά και στην ώρα του. Θέλω καλές κατασκευές και θα γίνεται η παραλαβή και η πληρωμή μετά από σωστό έλεγχο¨. Έτσι λοιπόν δεν θα έχει κανείς παράπονα, τα έργα θα είναι μοιρασμένα, και δεν θα είχαμε καμιά διαπλοκή, κανέναν συμβιβασμό.
Μια άλλη φροντίδα και καθήκον του Δημάρχου θα ήταν να είναι πάνω από το κεφάλι, όσων έχουν την ευθύνη της οικονομικής διαχείρισης του Δήμου. Καμιά παρατυπία δεν θα συγχωρούσε, κανένα παραστατικό δεν θα έλειπε, κανένα τιμολόγιο με μολύβι, για να μην επιβληθεί κανένα πρόστιμο και καμία τιμωρία, για να μη φορτωθεί κανένα αρχείο για έλεγχο.
Θα τοποθετούσε ¨κυτία παραπόνων¨ σε όλες τις υπηρεσίες του Δήμου και θα τα άνοιγε κάθε μέρα.
Μια άλλη ενέργεια ενός καλού Δήμαρχου θα ήταν η καλή συνεργασία του με την αντιπολίτευση. Θα ζητούσε τη γνώμη της, θα άκουγε τις προτάσεις της, τις ιδέες της και τους προβληματισμούς της. Στις επιτροπές πρόσληψης θα υπήρχε αντιπρόσωπος της σαν εγγύηση για την διαφάνεια και την αμεροληψία. Εννοείτε, ότι, θα παραχωρούσε πλήρη ελευθερία στους Δημοτικούς Σύμβουλους της πλειοψηφίας του, να σκέφτονται δηλαδή ελεύθερα να ψηφίζουν ελεύθερα και κατά συνείδηση.
Θα μπορούσα να προσθέσω πολλά ακόμη, απ’ όσα μπορεί να κάνει ένας Δήμαρχος που σέβεται το ρόλο και τους δημότες του. Πράγματα εύκολα και απλά που δυστυχώς καθιερώθηκε να τα βλέπομε σαν παραμύθια. Κάποιος άλλος ίσως έχει να προσθέσει περισσότερα. Εγώ θα ήθελα κάποιον να τα πιστεύει όλα αυτά και να μπορεί να κάνει τα ¨παραμύθια¨ πράξη.
Τότε τα βήματα ίσως να είναι τρία μπρος και δυο πίσω.
Με αγάπη
Νίκος Τσέκας
Δημοτικός Σύμβουλος Φιλιατών
ΠΑΛΙΟΙ ΑΓΡΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΜΑΣ
Μια φωτογραφία που μας είχε δώσει ο αεόιμνηστος φίλος Βαγγέλης Κόντης- Αγροφύλακας ο ίδιος απο τη Βρυσελα. Η φωτογραφία βγήκε τις 20 Μαΐου 1964 στην οποία διακρίνονται ο τότε Αγρονόμος Αναστάσιος Πασχίδης περιστοιχισμένος από τους Αγροφύλακες των χωριών: Από δεξιά: Ευάγγελος Κόντης, Γεώργιος Δημόπουλος, Πέτρος Στράτης, Βασίλειος Κούμπουλης, Γιάννης Ζέρβας, Ζήκος Στάθης,, Φώτης Σεραφίγγος καθήμενοι: Ηλίας Γκρέμος, Νικόλαος Στράτης, Σωτήρης Κόσυβας. Πολύ θα θέλαμε να βρούμε και τους δικούς μας, τον Γιώρη και Σπύρο Μέμμο, τον Σταύρο Φράτη, τον Χρήστο Βρακά και άλλους.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Written
on 07/07/2023