ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Τον Ποβλιώτη γιατρό που έφυγε από τη ζωή στα 101 του, αφήνοντας εξαίρετες αναμνήσεις σε όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. (ευχαριστώ τον Παν. Ανυφαντή για τα στοιχεία)

Αδελφός του δικηγόρου των Φιλιατών Ευάγγελου Κουτούκη και βέβαια του Σταύρου, βρέθηκε μετά τον πόλεμο στα Γιάννενα όπου άσκησε το λειτούργημα του γιατρού και έγινε σημείο αναφοράς για τους Μουργκανιώτες και τους Φιλιατιώτες- για την αγάπη και το ενδιαφέρον που τους έδειχνε. Το 1999 που ξεκινήσαμε την εφημερίδα ¨τα ΝΕΑ της Επαρχίας Φιλιατών¨ με είχε πάρει τηλ. και μου ζήτησε να του την στέλνω. Μου είχε κάνει εντύπωση η πρώτη μας επαφή και βέβαια η αγάπη του για τον τόπο μας και οι γνώσεις του γι’ αυτόν και τον κατέταξα στους ξεχωριστούς πατριώτες. Στην μνήμη του  αναδημοσιεύω το παρακάτω κείμενο που είχε γράψει για το Νοσοκομείο το 2001. Συλλυπητήρια στους οικείους, στους ομοχώριους, στους Φιλιαταίους και σ’ όλους τους Ηπειρώτες.

        ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΦΙΛΙΑΤΩΝ

 Γράφει ο κ. Σπύρος Κουτούκης, ιατρός

Κύριε Διευθυντά,

Αφορμή του δημοσιεύματος μου είναι το γενόμενο συλλαλητήριο των κατοίκων της πρωτεύουσας του Νομού Θεσπρωτίας, με επικεφαλής τον Δήμαρχό της, για την ίδρυση Νοσοκομείου στην Ηγουμενίτσα. Θέλω να εκφράσω δια μέσου της εγκρίτου εφημερίδας των ΝΕΩΝ της Επαρχίας Φιλιατών, τις απόψεις μου, που νομίζω στοιχειοθετούν ρεαλιστικές καταστάσεις, που υπάρχουν και πληρούν τις νοσηλευτικές ανάγκες του Νομού Θεσπρωτίας. Το Νοσοκομείο Φιλιατών απέχει από την Ηγουμενίτσα γύρω στα 8-10 χιλιόμετρα, αυτό είναι ένα έργο των κατοίκων εκείθε του Καλαμά, περιοχής Φιλιατών. Σήμερα πληροί σχεδόν όλες τις ανάγκες Ιατρικής και νοσηλευτικής περίθαλψης  ικανοποιητικά. Επίσης η απόσταση της Ηγουμενίτσας από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων θα απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα εντός ολίγου, δια μέσου της αυριανής Εγνατίας οδού, ήτοι μισή ώρα από την (πύλη) λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Προς τι λοιπόν αναζητούμε άλλες μακροχρόνιες και δύσκολες λύσεις, όταν υπάρχει ικανοποιητική περίθαλψη των κατοίκων του νομού μας; Ιδιαίτερα θα αναφερθώ στο Νοσοκομείο Φιλιατών το οποίο έχει διαδραματίσει σπουδαία ιατρική αποστολή κατά το χρονικό διάστημα της λειτουργίας του. Σήμερα δε με την συμπλήρωσή του με μερικά κρεβάτια εντατικής νοσηλείας, εμφανίζεται να πληροί τις απαραίτητες νοσηλευτικές ανάγκες της ευρύτερης περιοχής. Επίσης μπορεί να γίνει γύρω από το Νοσοκομείο ένας χώρος στάθμευσης ελικοπτέρου για τα αναγκαία περιστατικά που απαιτούν άμεση μεταφορά στα κεντρικά νοσοκομεία της Αθήνας. Η Ηγουμενίτσα είναι δυνατόν να καλύψει τις ανάγκες της με ένα κέντρο Υγείας Αστικού τύπου με λειτουργικότητα όλο το εικοσιτετράωρο. Σημειώνεται ότι η Ελλάδα σήμερα με τα νοσοκομεία της καλύπτει όλες της ανάγκες της. Χρειάζεται περισσότερο διοικητική και ιατρική λειτουργικότητα με σύγχρονες ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Ελπίζουμε πως σύντομα θα διορθωθούν. Ο οραματιστής και ιδεαλιστής ιατρός- γερουσιαστής Πέτρος Μπέμπης είχε ζήσει από κοντά της ιατρικές ανάγκες του τόπου μας. Το ακουστικό του και το θερμόμετρο δεν ήταν δυνατόν να θεραπεύσουν τις αρρώστιες του νομού μας, την ελονοσία, τον τύφο, τον μελιταίο και άλλα λοιμώδη νοσήματα, χρειάζονταν νοσοκομείο. Ξεκίνησε ακούραστος κι ακαταμάχητος στην υλοποίηση αυτού του τεράστιου έργου, την ίδρυση και ανέγερση του νοσοκομείου Φιλιατών, συντασσόμενος με τον διακεκριμένο αείμνηστο δικηγόρο- υπουργό Χρήστο Παπασταύρου και επίσης με τον τότε Έπαρχο Φιλιατών Στράτη Αθανασάκο. Ο ιατρός Πέτρος Μπέμπης συμπατριώτης μας, ταξίδευσε δια έρανο, αναζητώντας την οικονομική ενίσχυση του σκοπού του και επέτυχε. Οι απόδημοι συμπατριώτες της επαρχίας Φιλιατών της Αμερικής, του Καναδά, της Αιγύπτου και μέχρι το καλύβι του γανωτή, έδωσαν, ενίσχυσαν την προσπάθεια αυτού, συγκεντρώνοντας αρκετά χρήματα και πραγματοποίησαν την ανέγερση του νοσοκομείου Φιλιατών Το νοσοκομείο άρχισε να λειτουργεί το 1947 με σημαντική προσφορά τότε στον εμφύλιο πόλεμο, νοσηλεύοντας στρατιώτες τραυματίες. Το 1951 αρχάς, έζησα στο Φιλιάτι ασκώντας για λίγο την γενική ιατρική. Διατηρώ μέχρι και σήμερα αναμνήσεις της προσφοράς του νοσοκομείου προς τους ασθενείς της περιοχής μας. Με χειρούργο τότε τον Χρυσοχόου και παθολόγους τον κ. Δουκέτη και αξιόλογο συμπατριώτη μου παθολόγο Βασίλειο Διαμάντη, ο οποίος εγκατέλειψε το νοσοκομείο Κων/πόλεως για να εργασθεί στο νοσοκομείο Φιλιατών προσφέροντας τις ιατρικές του γνώσεις με πλήρη επιτυχία, μέχρι και σήμερα. Η φήμη του νοσοκομείου έφθανε σε όλη την Ήπειρο και πολλοί ασθενείς από όλη την περιοχή γέμιζαν το νοσοκομείο Ο μετριόφρων γιατρός Πέτρο Μπέμπης έλεγε ότι η ανέγερση του νοσοκομείου δεν ανήκει σε εμένα, αλλά σε εκείνους που έδωσαν πλουσιοπάροχα χρήματα για να ανεγερθεί, να επανδρωθεί επιστημονικώς και να εμπλουτισθεί δι’όλων των εφοδίων δια πλήρη λειτουργία και συντήρηση αυτού του ιδρύματος, στο απόμερο τμήμα της ακριτικής περιοχής Φιλιατών. «Προσωπικός υπήρξα ένας ταπεινός ιατρός ιεραπόστολος». Οι κάτοικοι του νομού Θεσπρωτίας ενθυμούνται και ευγνωμονούν το ιατρό Πέτρο Μπέμπη, που σήμερα η λειτουργία του νοσοκομείου και η προσφορά στους ασθενείς της περιοχής μας βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Η ύπαρξη επίσης του αδελφάτου του νοσοκομείου με πρόεδρο τον Ευάγγελο Κουτούκη δικηγόρο,  συγκέντρωνε χρήματα από δωρεές και εράνους με σκοπό την επιπλέον αμοιβή των ιατρών που υπηρετούσαν στο λαμπρό αυτό ίδρυμα, το νοσοκομείο Φιλιατών. Η πορεία του είναι λαμπρά, το όραμα του μεγάλου ιατρού Πέτρου Μπέμπη δια μέσου των πενήντα χρόνων που λειτουργεί, φαίνεται ολοκάθαρη και οι ιατρικές προσφορές προς τους κατοίκους είναι μεγάλες. Οι σημερινές εργασίες εκσυγχρονισμού που υλοποιούνται είναι αναγκαίες και απαιτείται μελλοντική στήριξη και πολιτική την οποία φαίνεται ότι έχουμε…   Τα λίγα αυτά γραφόμενά μου είναι μια υπέρτατη υποχρέωση στην ιστορική αυτή ανάμνηση προς τους συμπατριώτες μου και μεγίστη τιμή προς τον αείμνηστο συνάδελφό μου ιατρό Πέτρο Μπέμπη                      Ιωάννινα 17-10- 2001