ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ 6-13 ΥΓΡΑΣΙΑ 81% ΑΝΕΜΟΙ 2BF ΝΔΥΤΙΚΟΙ

Φιλιατιώτικη παρέα τα χρόνια τα ωραία, στη γειτονιά Τζαμόπλου- όπου σήμερα ο μεγάλος πλάτανος. Μια όμορφη, ανθρώπινη συνύπαρξη κάποιων χριστιανών και των τελευταίων μουσουλμάνων των Φιλιατών- οι της φωτογραφίας έφυγαν μετά από λίγα χρόνια. Η οικογένεια Χακή Ντέμη για Αυστραλία, η οικογένεια Λιατίφη άγνωστο για πού και η οικογένεια Μιχάλη Λιανού για Γιάννενα- από το αρχείο του Στέφανου Μιχ. Λιανού είναι η φωτογραφία!

«Κάθε ξύπνημα, ένα φωτεινό πρωινό, ανάμεσα από σύννεφα και λάσπες αντιστεκόμαστε/ πόλεμος στη μετριότητα και στις τόσες μικρότητες, τις ευκόλως μαζεμένες, σε ένα μικροσύμπαν/ ασύμβατη σχέση, με την φαγωμένη πραγματικότητα, κράτημα ψηλά/ η αλήθεια είναι ότι κουραζόμαστε, κατά διαστήματα, όμως επιμένουμε να νικάμε την αθλιότητα». Γιάννης Βέλλης

«Θα χτυπήσω την πόρτα, όπως τότε κάναμε ως παιδιά, γελάγαμε και μετά τρέχαμε/ ξέρω, δεν θα ανοίξεις, δεν θα σταθείς από περιέργεια να δεις, αν είναι κάποιος γνωστός ή άγνωστος/ αλλά δεν θα το πω σε κανένα πως πέρασα, αφού γνωρίζω την αλήθεια, πάντα λείπεις.» Γιάννης Βέλλης

«Οι αναστάσεις, μείνανε στα λόγια, ανεκπλήρωτες κι εμείς, απροετοίμαστοι, κοροϊδευόμαστε.» Γιάννης Βέλλης

«Καθισμένος, κρατούσε την συνείδησή του σε αγωνία/ έφταιγε; ίσως όχι, μα αδυνατούσε να δεχθεί την ήττα/ πάντα ξεκινούσε από ψηλά και έδινε ό,τι μπορούσε/ ήταν φθορά να φτάνεις κάπου και να μη μπορείς να δώσεις τίποτα/ έκανε βόλτες χρόνια τώρα, να το συνηθίσει/ όμως οι βόλτες δεν φέρναν ανάταση, ούτε ειρήνη/ σκέψεις βάζαν για κάτι χειρότερο, ελεεινό ίσως για ήρωα/ όμως η ώρα πάντα έφτανε στη δειλία, μια ενσωμάτωση/ έτσι χαμένος ξεκίνησε και σήμερα, είπαν δεν ξαναγύρισε/ ταξίδεψε μακριά; κανείς δεν ξέρει, τα ίχνη χάθηκαν/ ίσως δραπέτευσε απ’ ότι φοβόταν, άλλωστε ακόμα πηδούσε τους φράχτες όπως παιδί/ ίσως ολοκληρωτικά δόθηκε σε μια ανάγκη, σαν κάθαρση.» Γιάννης Βέλλης

3.8.  Σχολεία & ιδρύματα προπολεμικά

  Για την λειτουργία νηπιοτροφείου προπολεμικά δεν έχουμε στοιχεία. Δημοτικό σχολείο λειτουργούσε σε χώρο ιδιοκτησίας του Μοναστηρίου (στο Χάνι), όπου σήμερα το σπίτι του Αλκίνοου Κοτσώνη. Στο Φιλιάτι έδρευε η επιθεώρηση Φιλιατών έχοντας την ευθύνη 81 σχολείων και σε χωριά της Ηγουμενίτσας και των Ιωαννίνων.

*Τα 81 σχολεία της επιθεώρησης Φιλιατών είναι: Αγ. Πάντες, Τσαμαντάς, Γηρομέρι, Λεπτοκαρυά, Βαβούρι, Άγιος Νικόλαος, Αράχωβα, Αχούρια Βαβουρίου, Ασπροκκλήσι (Λιντίσδα), Αετός, Αχλαδιά, Άνω Ξέχωρο, Άνω Παληοκκλήσι, Αετόπετρα, Βαβούρι, Βορτόπια, Βρυσέλλα, Βρυσούλα, Βασιλόπουλον, Βοτσαρά, Γαρδίκι, Γηρομέρι, Γλούστα, Γολά, Γλύζιανη, Γρανιτσοπούλα, Γρίμπιανη ,Γρίμποβο, Δεσποτικόν, Δελβινακόπουλο, Ελαία, Εκκλησοχώρι, Ιερομνήμη, Αχούρια Μαλουνίου, Κάτω Ξέχωρο, Κεραμίτσα, Κοκκινιά, Κοκκινολιθάρι, Κωστάνα, Καμίτσανη, Κουρεμάδι, Κοχλιοί, Κουρέντα, Κώτσικα, Λαμποβίστρα, Λεπτοκαρυά, Λειά, Λίμποβο, Λιόπεσι, Λύκου, Λίστα, Μαζαράκι, Μαλούνι, Μαντζάρι, Μύλοι, Νεοχώρι, Ντόλιανη, Παλαμπάς, Παληοχώρι, Πηγαδούλια, Πλαίσιο, Πόβλα, Ραβενή, Ράικο, Ριζό, Σαγιάδα, Σίδερη, Σκουπίτσα, Σπάταρη, Σολοπιά, Σμέρτον, Τσαρακλιμάνι, Τσαμαντάς, Φοινίκι, Φανερωμένη, Φατήρι, Φωτεινό, Χίνκα, Φιλιάτες, Ηγουμενίτσα, Αγίος Βλάσιος, Καστρί και λίγα ακόμη που μας διαφεύγουν.

-Τον Φεβρουάριο του 1932 αποφασίσθηκε η ανέγερση διδακτηρίου Φιλιατών στο χώρο του Σεραγιού του Τζαφέρ Πασά- το οποίο αγοράστηκε με 125.000 δρχ.

-Την Τετάρτη 19/7/1933 έγινε η τελετή θεμελίωσης του 6ταξιου δημοτικού σχολείου Φιλιατών- τις εργασίες ανέλαβε ο εργολάβος Παν. Σκουρλέτης- πολ. μηχανικός.

-Στις στις 30 Σεπτέμβρη 1937 έγιναν τα εγκαίνια του μεγαλόπρεπου πέτρινου διδακτηρίου.

                        Ημιγυμνάσιο Φιλιατών

Αυτό το σημαντικό σχολείο πρέπει να ιδρύθηκε το 1926 και λειτούργησε έως το 1939. Στεγάσθηκε σε παλιό οίκημα ανατολικά της πλατείας Ηγουμένου Παρθενίου, δίπλα στο τότε δημοτικό-  εκεί περίπου όπου το κτίριο Ρούμπη σήμερα. Ονόματα καθηγητών που διασώθηκαν: Γαγάτσος- φιλόλογος, διευθυντής, Γιάννης Καμπαλώνης- Θεολόγος. Ι. Χέλμης, Ηλ. Τζαμαλούκας- μαθηματικός, Νιάρο- μαθηματικός, Βασίλης Φωτίου- φυσικός, Π. Ακτσελής και Αρμένης και Φώτης Λιακόπουλος- γυμναστής.

Μια και μοναδική φωτογραφία του ημιγυμνασίου

Από τους εικονιζόμενους αναγνώρισε αρκετούς ο Παναγιώτης Πέτρου- από το Φοινίκι: διακρίνονται ο καθηγητής Γαγάτσιος- με το μουστάκι, από αριστερά: η Λίνα Κέκκα, η Φωτούλα Φραγκίσκου, ο Γιάννης Θεολογής (Γιάννη Ζώης- χωρίς καπέλο), ο Κώστας Τσέτσιος- από τη Σίδερη, ο Γρηγόρης Οικονόμου, πιθανόν ο Τάκης Κοντογιάννης και ο Λάλος- από Γηρομέρι και ένας Μπουρδούκης. (από το αρχείο Φραγκίσκου).

Διάφορα στοιχεία από το ημιγυμνάσιο
*Τα σχολεία ημιγυμνάσιο και διδασκαλείο Φιλιατών, ενημερώνουν ότι στις 28 Μαΐου 1933 και ώρα 6μμ θα γίνουν οι ετήσιες γυμναστικές επιδείξεις στο γυμναστήριο. Σημ. Ελλείψει επαρκών καθισμάτων παρακαλείστε θερμά να προμηθευτείτε τα ανάλογα.

        Οι Διευθυντές των σχολείων:

Άννα Ζαμπίρα, Ιωάννης Καμπαλώνης

*Επιδόσεις ημιγυμνασίου:  *Το 1932 προβιβάσθηκαν από την Α΄τάξη: Γατόπουλος, Νταής, Κέντρος, Θεοδώρου, Λέντζαρης, Οικονομίδης, Παπασάββας, Παπαδοπούλου, Στύλος, Στεφάνου, Στολάκης, Σούλης, Σάρρας, Τσόγγας, Αλ. Τσιδώνης. Επανεξεταστέοι οι Ζένος, Τσάτσης, Σαρτζεδάκης. Οι λοιποί απερρίφθησαν. Απελύθησαν κατά σειρά επιτυχίας οι Λάλος, Ηλίας Μπουρδούκης, Γεωρ. Μάτσας, Αβ. Κατζόπουλος, Ηρ. Κουφάλας, Ελ. Καίσαρης, Αλέξ. Τσότσης, Βασ. Οικονόμου, Γεωρ. Σταύρου, Στ. Φωτεινού Μαρ. Επανεξεταστέοι οι Γκίκας Βασ. Λύρας Φώτιος. Οι λοιποί απερρίφθησαν.

*Το 1932 ο Αβραάμ Μάτσας ευχαριστεί δημόσια τον καθηγητή Ι. Καμπαλώνη για το ενδιαφέρον που έδειξε κατά τη διάρκεια της φοίτησης του ίδιου και όλων των μαθητών.

 *Το 1933 προβιβάσθηκαν από την Α΄τάξη: Τσιλάρης Απόστολος, Σιάφκος Νικόλαος, Αρώνης Μάριος, Αθανασάκος Ηλίας, Λευθεριώτης Κων/νος, Μήτσης Παναγιώτης, Οικονόμος Αριστείδης, Πάνου Ευάγγελος, Τρουμπάτα Ευφροσύνη, Φραγκόπουλος Νικόλαος, Τσουμάνης Αντών. Οι λοιποί παραπέμφθηκαν για το Σεπτέμβριο. Από την Β Τάξη απολύθηκαν:Ζένος Σπυρίδων, Θεοδώρου Αναστάσιος, Κέντρος Ελευθέριος, Λέντζαρης Δημήτριος, Οικονομίδης Ελευθέριος, Στεφάνου Γεώργιος, Στύλος Μιχαήλ, Σιούλης Σταύρος, Σαρτζετάκης Ιωάννης, Τσιδάκης Αλέξανδρος, Τσάτσες Ηλίας, Τσόγκας Βασίλειος. Οι λοιποί παραπέμφθηκαν για Σεπτέμβριο.

*Το 1934 απολύθηκαν από τη β΄τάξη: Τσιλάρης Απόστολος, Σιάφκος Νικόλαος, Αρώνης Μάριος, Μήτσης Παναγιώτης, Αθανασάκος Ηλίας, Τρουμπάτα Δημητρούλα, Τσουμάνης Αντώνιος, Τσότσης Θωμάς, Περιστέρης Μάρκος, Οικονόμου Αριστείδης, Μούλιος Παναγιώτης. Απερρίφθη ο Λευτεριώτης Κωνσταντίνος. Προήχθησαν από την 1^η τάξη στη 2^η οι Ρισβάνης Δημήτριος, Πασχοπούλου Ουρανία, Κύρκου Κυριακούλα, Τσάτσας Παντελής, Βασιάδου Μαγδαληνή, Μαλάμης Μιχαήλ, Κύρκος Κλεάνθης, Μάλλιου Ιφιγένεια και Μαλάμης Ιωάννης. Απερρίφθησαν οι Γκάνιας Γεώργιος και Λάππας Γρηγόριος. Επανεξεταστέοι οι: Κοτσώνης Αλκίνοος.

ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Χανιά Παρών

Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα δεν χρειάζεται σχολιαστή· αυτοσαρκάζεται μόνη της. Μια τέτοια στιγμή ήταν η πρόσφατη εμφάνιση του Πάνου Ρούτσι σε νυχτερινό κέντρο, με φώτα, κάμερες, δηλώσεις και μια Άντζελα Δημητρίου να μιλά από σκηνής για «στήριξη». Ο άνθρωπος που μέχρι πριν λίγες εβδομάδες δήλωνε ότι δεν αντέχει ούτε να σταθεί όρθιος από τον πόνο, εμφανίστηκε τώρα χαμογελαστός, με ποτάκι στο χέρι και με τις κάμερες να τον κυνηγούν σαν να ήταν καλλιτέχνης της πίστας. Το πρόβλημα δεν είναι ότι βγήκε· κανείς δεν έχει δικαίωμα να φυλακίσει έναν άνθρωπο στο πένθος του. Το πρόβλημα είναι το περιβάλλον που επέλεξε — ένας χώρος έκθεσης, θεάματος, λάμψης, εκεί όπου η ανθρώπινη τραγωδία χάνεται κάτω από τα προβολέα.

Ο ίδιος, βέβαια, απάντησε με το γνωστό ύφος: «Δεν έχει δικαίωμα ο χαροκαμένος πατέρας να πιει ένα ποτό;» Φυσικά και έχει. Αλλά η συζήτηση δεν είναι για το ποτό. Είναι για την εικόνα. Για το πόσο συμβαδίζει η δημόσια στάση που ο ίδιος επέλεξε με τις πράξεις του. Είναι άλλο να βγαίνεις για να ανασάνεις, και άλλο να εκτίθεσαι στο πιο φωτογραφημένο περιβάλλον της πόλης, την ώρα που η εκταφή του παιδιού σου —με δικές σου δηλώσεις— παραμένει σε εκκρεμότητα.

Και εδώ υπάρχει κάτι που, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Η Άντζελα Δημητρίου, από την πίστα των προβολέων, είπε ότι «στενοχωριέται όταν βλέπει έναν νέο πατέρα που έχασε παιδί». Μόνο που… δεν τον «είδε». Σε τέτοιους χώρους, με τα φώτα κατάματα, δεν βλέπεις ούτε το πρώτο τραπέζι, πόσο μάλλον ποιος κάθεται από κάτω. Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: κάποιος την ενημέρωσε ότι ο Ρούτσι ήταν εκεί. Κανείς τραγουδιστής δεν έχει υπερφυσική όραση στις πίστες. Άρα, η παρουσία του δεν ήταν μια απλή, ήσυχη έξοδος. Ήταν μια δημόσια εμφάνιση που κατασκευάστηκε εκείνη τη στιγμή γύρω του, με συμμετοχή και της σκηνής. Και αυτό λέει πολλά.

Την ίδια ώρα, ο ίδιος παραδέχεται: «Καταθέσαμε αίτηση εκταφής και περιμένουμε από τον εισαγγελέα να ορίσει ημερομηνία. Έχουμε ορίσει δικό μας πραγματογνώμονα». Με άλλα λόγια: μετά από εβδομάδες δραματοποίησης και αντιπαραθέσεων, τίποτα δεν έχει συμβεί ακόμη. Μόνο φωνές — και τώρα και φωτορυθμικά.

Και εδώ φτάνουμε στην ουσία. Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι προσωπικό αφήγημα κανενός. Δεν είναι μικροφιλόδοξη πλατφόρμα, ούτε πεδίο ατομικής προβολής. Είναι εθνικό τραύμα. Είναι 57 νεκροί. Είναι οικογένειες που δεν έβγαλαν ούτε μία φωτογραφία, που δεν εμφανίστηκαν ποτέ σε κάμερες, που παλεύουν στη σιωπή — με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως η Μαρία Καρυστιανού και ο Παύλος Ασλανίδης, που επέλεξαν την οδό της δημοσιότητας. Όλοι οι υπόλοιποι παραμένουν αθέατοι, κουβαλώντας τον πόνο τους χωρίς μικρόφωνα, χωρίς προβολείς, χωρίς σκηνές και νυχτερινές πίστες. Κι αυτό κάνει ακόμη πιο δυσάρεστη την εικόνα ενός ανθρώπου που μιλά για «πόνο» μπροστά στις κάμερες και λίγες ώρες μετά βρίσκεται κάτω από τα φώτα ενός κέντρου διασκέδασης.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόνος του είναι ψεύτικος. Σημαίνει κάτι πιο απλό και πιο σκληρό: ότι όταν επιλέγεις να γίνεις δημόσιο πρόσωπο —για τον οποιονδήποτε λόγο— η δημόσια εικόνα σου κρίνεται ως τέτοια. Όχι ως ιδιώτη που θέλει ένα ποτό, αλλά ως σύμβολο μιας υπόθεσης που ξεπερνά κατά πολύ το άτομό σου. Κι όταν η υπόθεση είναι τα Τέμπη, η ευθύνη είναι μεγαλύτερη από ένα τραπέζι πρώτης σειράς και ένα χαμόγελο στις κάμερες.

Η κοινωνία δεν ζητά από κανέναν να σταματήσει να ζει. Ζητά μόνο ένα πράγμα: συνέπεια. Και η συνέπεια δεν βρίσκεται στα σκυλάδικα. Βρίσκεται στην αξιοπρέπεια, στη σοβαρότητα και στον σιωπηλό σεβασμό που απαιτούν οι νεκροί.

https://www.epiruspost.gr/semertzidoy-ta-voskotopia-kai-ta-akin/