ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ 6-14 ΥΓΡΑΣΙΑ 65% ΑΝΕΜΟΙ 2BF ANATOLΙΚΟΙ
Φιλιάτες 14/12/25, ο καιρός
14
12
25
για ¨Καλές γιορτές¨…
13
12
25
Ποιητικά δοκίμια του Γιάννη Βέλλη!
13
12
25
«Περίεργο πράγμα οι ιστορίες, γράφονται ξαναγράφονται, ξεφτίσανε και οι νικητές.» Γιάννης Βέλλης
«Μετά θα μαζέψεις τον ήλιο σ’ ένα αλώνι, έτσι για να ξεγελάσεις τον χρόνο, με σκαρφίσματα δικά σου ή εντυπώσεις/ όσο το καλοκαίρι πλησιάζει, τα στάρια θα ωριμάζουν κι ο ουρανός θα γίνεται πότε γαλανός, πότε άσπρος ξεθωριασμένος/ στα παιχνιδίσματα και στις ανάγκες της γης, αυτής που περνάς απρόσκλητος ή απλά ξεχασμένος». Γιάννης Βέλλης
«Όμορφη η λεμονιά, όμορφος ο φράχτης όμορφα τα μάτια σου, όλα όμορφα.» Γιάννης Βέλλης
«Παγιδευμένη η θάλασσα, γυρίζει στις εικόνες σου, μετά/ τραβάει βαθιά, τσακίζοντας βράχια, καρδιές, εποχές.» Γιάννης Βέλλης
«Τόσος πόνος, στα σκοτωμένα καλοκαίρια, που διχάζονται.» Γιάννης Βέλλης
«Και τι έμαθα, από εσένα; να φοβάμαι το φως όταν έρχονται οι νύχτες και το σκοτάδι στο ηλιοβασίλεμα.» Γιάννης Βέλλης
Λίγο πριν τον πόλεμο
Από αφήγηση του αείμνηστου Γιώργο Ταφέκη στο ΚΙΜΕΘΕ το 1916.
«Την Τετάρτη 23 Οκτώβρη 1940 πέρασε ένα Ιταλικό αεροπλάνο και μάθαμε ότι έριξε δέματα με υλικό προπαγάνδας στη Σπάταρη. Εκεί πρέπει να τα πήρε ο Σάκκο Μπράχος και ο αδερφός του που είχαν μαγαζιά με υφάσματα στο Φιλιάτι- στη σειρά όπου τώρα το ΚΑΦΕΝΕΙΟ του Μιχάλη Ταβαντζή κλπ. Οι Μπραχαίοι αποδείχτηκε ότι έπαιζαν διπλό παιγνίδι. Την άλλη μέρα Πέμπτη 24 Οκτώβρη ήρθε το πρωί στο μαγαζί του πατέρα μου του Λεωνίδα Ταφέκη ο Σπαταρίτης Χατζή Λιατίφης, που αποδείχθηκε ότι ήταν πολύ φιλέλληνας. Ο Χατζής είπε του πατέρα μου ¨κλείσε το μαγαζί και πάμε σπίτι έχω να σου πω¨. Ο πατέρας μου αντέδρασε και του είπε σήμερα έχει παζάρι, πολύ δουλειά πώς να το κλείσω; Ο Χατζής επέμενε κι ο πατέρας το έκλεισε. Πήγαμε σπίτι και είπε ο πατέρας στη μάννα ¨Τσιάντα φτιάξε καφέ¨. Τότε ο Χατζής του είπε του πατέρα μου ¨το και το, οι Ιταλοί μέχρι τέλος του μήνα θα μπουν στην Ελλάδα, ψες έστειλαν υλικό για προπαγάντα- κάνε το κουμάντο σου¨. Ο πατέρας μου είπε του Χατζή να πάει να τα ‘πει αυτά στον διοικητή της χωροφυλακής.
Τον άκουσε ο Χατζής, πάει και τα είπε στον διοικητή τον Γιώργο Ζαμπέτα, και εκείνος ο αθεόφοβος τον έκλεισε στο κρατητήριο. Ήρθε κάποιος σταλμένος από το Χατζή στον πατέρα του είπε τι έγινε και του ζήτησε ρούχα για σκέπασμα. Ο πατέρας μου νευρίασε πολύ και μια και δυο πάει στο Ζαμπέτα και του λέει ¨τι είναι αυτό που έκανες, αν δεν τον αφήσεις αμέσως θα στείλω τηλεγράφημα στη διοίκηση- τους Μπραχαίους που μαναρεύεις να πας να συλλάβεις¨. Ο Ζαμπέτας τα χρειάστηκε, γιατί ο πατέρας μου ο Λεωνίδας Ταφέκης ήταν ένας καθαρός πατριώτης και τον εκτιμούσε ο κόσμος- είχε βαφτίσει 172 παιδιά. Έτσι τα ζύγισε και τον άφησε αμέσως ελεύθερο τον Χατζή. Μετά από αυτά ο κόσμος ήταν ανήσυχος και περίμενε τι θα γίνει και πώς θα αντιδράσουν οι μουσουλμάνοι. Αν και ξέρανε ποιοι από αυτούς είναι φιλοϊταλοί και ποιοι φιλέλληνες υπήρχε μια γενική αναστάτωση. Την Δευτέρα 28η Οκτωβρίου 1940 στις 5 το πρωί ακούγονταν άλογα έξω από το σπίτι μας, στο δρόμο όπου ήταν και το Χάνι του Μικρούλη. Βγήκε ο πατέρας να δει τι γίνεται και είδε τον Γρηγόρη Γραβιώτη που υπηρετούσε ως έφιππος αγγελιοφόρος, με άλογα και του είπε έχω έρθει να πάρω το Λεβή, το γιατρό το στρατιωτικό που έμενε στο Χάνι του Μικρούλη. Κατέβηκε ο γιατρός αλλά δεν ήξερε τίποτε και είπε του πατέρα θα γυρίσω και θα σου πω ό,τι μάθω. Μετά από λίγη ώρα γύρισε και του είπε οι Ιταλοί μας κήρυξαν τον πόλεμο. Αμέσως ο πατέρας ήρθε και μας ξύπνησε και αφού ντυθήκαμε φύγαμε προς την Αγία Τριάδα που είχε το δάσος με δένδρα. Όταν ήμασταν εκεί έπεσε η πρώτη βόμβα που σκότωσε τον δήμαρχο Παναγιώτη Κύρκο και το παιδί του Δημήτρη. Εμείς προχωρήσαμε και κατεβήκαμε στο Καλπάκι και από κει περάσαμε τον Καλαμά. Σε όλη τη διαδρομή πέρναγαν πάνω από τα κεφάλια μας αεροπλάνα κι εμείς κρυβόμασταν στις δενδραμιές. Περάσαμε τον Καλαμά και φύγαμε για την Παραμυθιά…»
Στην έκδοση ενός ποιητικού δοκιμίου προχώρησε ο συμπατριώτης μας Δημήτρης Πούλος με 17 ποιήματα που κινούνται στο χώρο του κοινωνικού προβληματισμού και της αναζήτησης της ερωτικής ολοκλήρωσης, από τις εκδόσεις ΠΗΓΗ και μπορείτε να το παραγγείλετε σε οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο
Ο τίτλος του Δοκιμίου είναι ¨Στοιχειωμένες Αναμνήσεις¨. Και φυσικά όσοι μένους στο Φιλιάτι μπορούν να το προμηθευτούν από τον ίδιο τον συγγραφέα.
Λόγος γλυκός, σπόρος γερός!
13
12
25
Λόγος γλυκός σαν ειπωθεί,
είναι Θεού ευλογία,
που μαλακώνει τις καρδιές,
τα μίση διαλύει!
Σαν πέφτει ο λόγος ο γλυκός,
σαν σπόρος μες στο χώμα,
τότε φυτρώνει αμόλυντο
το δέντρο της αγάπης!
Και βγάζει δέντρα και κλαδιά
που φτάνουν στα ουράνια.
Πουλάκια τότε κατοικούν
και γλυκοκελαηδούνε!
Βγάζει και άνθη ζηλευτά,
που όταν μοσχοβολούνε,
με τ’ άρωμα τους το γλυκό
τον κόσμο όλο μυρώνουν!
15 – 11 – 2025
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
Κάθε Εικόνα Και Μια Ιστορία · Evstratios Chalikis ·2 ημ. ·
Γνωρίζατε ότι στην Ιλιάδα υπάρχει μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές ολόκληρης της λογοτεχνίας; Ναι, και αυτές τις μέρες το χρειαζόμαστε!
Λοιπόν, ο Έκτορας μόλις έχει πεθάνει.
Τότε ο Πρίαμος μεταμφιέζεται σε ζητιάνο και προχωρά μέσα στη νύχτα για να φτάσει στη σκηνή του Αχιλλέα.
Και τι συμβαίνει;
Γονατίζει μπροστά στον δολοφόνο του γιου του! Αυτή είναι μια από τις πιο έντονες στιγμές ολόκληρης της Ιλιάδας: ο Πρίαμος, ένας άντρας που είναι βασιλιάς στη γη του, γονατίζει και φιλά αυτά τα «τρομερά χέρια».
Φιλά το χέρι αυτού που σκότωσε τον γιο του! Και αυτή η χειρονομία είναι πιο ισχυρή από χίλιες λέξεις, σε αυτή τη χειρονομία υπάρχει το παν: ταπεινοφροσύνη, θάρρος, ανιδιοτελής αγάπη. Και εκείνη τη στιγμή ο πόλεμος δεν είναι πλέον ένδοξος, δεν είναι πλέον ηρωικός, υπάρχει μόνο ο πόνος αυτού του πατέρα που ζητά να του επιστραφεί το σώμα του γιου του.
Και μετά ο Πρίαμος κάνει κάτι εξίσου συγκλονιστικό: μιλάει, αποκαλύπτοντας την καρδιά του. «Σπλαχνίσου με», λέει στον Αχιλλέα, «υπέφερα αυτό που κανένας άλλος θνητός δεν έχει υποφέρει: να φέρω στο στόμα μου το χέρι του δολοφόνου του γιου μου».
Και τι συμβαίνει; Ο Αχιλλέας, ο ανίκητος, ο ακλόνητος, απομακρύνει τον Πρίαμο από τα γόνατά του και τον αγκαλιάζει. Και οι δύο κλαίνε μαζί. Έτσι τελειώνει η Ιλιάδα, με αυτή τη σκηνή.
Τι σας λέει ο Όμηρος; Ότι η αληθινή «δύναμη» δεν βρίσκεται στους μυς, στον πλούτο ή στην εξουσία ενός ανθρώπου.
Ο Πρίαμος έχει και τα δύο κι όμως γονατίζει,
ο Αχιλλέας δεν φοβάται κανέναν κι όμως κλαίει.
Η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται σε αυτό για το οποίο μάχεσαι, αλλά για αυτό για το οποίο γονατίζεις.
Βρίσκεται στη λέξη που ενώνει τις καρδιές ή τις απομακρύνει, και βρίσκεται στην ταπεινοφροσύνη, γιατί το να αγαπάς και να είσαι ταπεινός είναι το ίδιο πράγμα. Και πάνω απ’ όλα μας θυμίζει ότι στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές ή ηττημένοι, αλλά μόνο ραγισμένες καρδιές. Πρέπει να το θυμόμαστε, έτσι δεν είναι;
——–
Γκουεντολίνα Μιντέι || Via-Να σου πω μια ιστορία | http://www.fractalart.gr || Επιμ:Δ.Ντζαδήμα
Fractal
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Written
on 13/12/2025