ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

https://www.iefimerida.gr/kosmos/pakistan-bombardise-stohoys-afganikes-eparhies?utm_source=rss

ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ 26-36 ΥΓΡΑΣΙΑ 25% ΑΝΕΜΟΙ 2BF ΒΔΥΤΙΚΟΙ

https://www.scribd.com/embeds/1055909444/content?start_page=1&view_mode=scroll&access_key=key-JMFFyynTjrPm8kzXlC5T

Φ. 204 5 Μαιος- Ιουνιος 2016 by Γιώργος Κώτσης

«Θέλω να γράψω για τη θάλασσα μα σταματώ στα μάτια σου.» Γιάννης Βέλλης

«Μόνο η λεμονιά μου έμεινε κι αυτή ζηλιάρα, επιμένει, να κρύβει το πέλαγος.» Γιάννης Βέλλης

«Το σάπιο παράθυρο κλέβει λίγο φως και το μοιράζει απλόχερα στο χώρο, στις στιγμές/ δεν ξέρω αν θα πάρω κομμάτι, δεν ξέρω αν είναι το φως που πάντα περίμενα/ αλήθεια δεν ξέρω και δεν θέλω να κλείσω κάτι, αν ποτέ περάσει και χτυπήσει την πόρτα.» Γιάννης Βέλλης

«Γυρίζαμε, λες και δεν ξέραμε τα μέρη αυτά, ούτε τους ανθρώπους/ μέχρι που κάποιος έκλαψε, ξεχνιούνται ποτέ οι εξορίες;» Γιάννης Βέλλης

«Μετράμε τις απώλειες, σε ανθρώπους, συναισθήματα, ζωές που δεν έζησαν, ατυχήματα χωρίς παρουσίες, αδιέξοδα.» Γιάννης Βέλλης

«….όσο μακριά κι αν δω, μια θάλασσα, μια συννεφιά, επιστρέφουν στοργικά, κλείνει δεκάτη, η τραγωδία, σαν τρικυμία μας τελειώνει/ και τι είμαι πια εγώ; μια Ελένη, ερωτευμένη, κυνηγημένη, για τόσα χρόνια ξεχασμένη στη σκιά……» Γιάννης Βέλλης

«Πάντα ήμουν φιλάσθενος, είχε προβλέψει η φύση τις αδυναμίες μου/ όμως δεν ήταν αυτό καλή δικαιολογία, για να σκοτώνω τις όποιες μέρες μου/ θα υπήρχε ίσως καλύτερη λύση, από λάθη επιπόλαια ή διχασμούς/ ήταν και θέμα τάξης αν όχι ασφάλειας να προσέχω, παράξενα χρόνια/ όσα μυστικά κι αν φέρνεις, έλεγε ο πατέρας μου, να τα πετάς/ μπορεί έτσι να τα ξαναβρείς ή να τα κερδίσουν άλλοι, αλήθειες/ ό,τι κρατάς βαθιά σου σε σκοτώνει και χάνεται, αδυναμία/ μόνο μια πληγή κρατούσα ανοικτή, όσο δεν σκότωνε ούτε ζητούσε/ ήταν αναγκαίος ο πόνος για να ταπεινώνουμε, με νάρκωση τον ναρκισσισμό μας/ όλοι είχαμε κερδίσει κάτι τέτοιο στις απαρχές, ήταν μια λύση στα προβλήματα/ να τα στολίζουμε με όμορφα κουτιά και φιόγκους, παρηγοριά στα αδιέξοδα/ όταν ξεκινήσω κάτι, επέμενα, θα φτάσει μέχρι το τέλος/ έτσι πέρασαν τα χρόνια, άσπρισαν, φιλάσθενα με κάποια φλόγα αξιοπρέπεια.» Γιάννης Βέλλης

«Τις μικρές παρενθέσεις κυνηγούσαμε, απελπισμένα πια/ λες και ξέραμε πόσες φυλακές μοίραζε, η καθημερινότητα/ μαζί με τις συνήθειες μας, στις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης

Γυμναστικές επιδείξεις του 1971 απο το αρχείο του Σταύρου Χασιώτη

ο Σταύρος Χασιώτης, ο Τάκης ο Αντωνίου και το κύπελο…

Από κάποιες Γυμναστικές επιδείξεις του 1969; Το 1 η Γυμνάστρια Παγώνα Αθανασίου, 2Μπούντρης,3 από την Αρτα, 4 Τάσιος Ιδαρης, 5.Τζόν Μπαραμπούτης- Αγγλικός, 6Λευτέρης Πατσούρας,7Γρηγόρης Βασιλείου,,8Δημήτρης Κώτσης-αδελφός, 9Νίκος Τσώνης,10Ροβηθης;-Λυκειάρχης,11Ελένη Σιώζιου,12Γιώτα Δήμα,13Φόρης Θεοδώρου 14Πέτρος Τζάος 15Πέτρος Σορομάνης,16Δεν θυμάμαι,17Τάκης Αντωνίου 18Κώνστας,19Μιλτιάδης Ντουμάζιος,20 Παύλος Τσάνης

Κι ένας μοναχικός καβαλάρης- πήρε το κύπελλο του και παρακάλεσε τον Σούφλα τον θειό του να του βγάλει μια μόνος κι ωραίος. Ποιος είναι;

Του Αντώνη Μπέζα (*)

Κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται σχεδόν το ίδιο σκηνικό. Στην Κονίσπολη, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα, πραγματοποιούνται εκδηλώσεις για τους μουσουλμάνους Τσάμηδες που εγκατέλειψαν τη Θεσπρωτία το 1944. Οι εκδηλώσεις συνοδεύονται από τις γνωστές αναφορές περί «γενοκτονίας», «δικαιώματος επιστροφής», «περιουσιακών αξιώσεων» και «ιστορικής δικαίωσης». Και σήμερα, 27 Ιουνίου, με την κορύφωση της «Τσάμικης Εβδομάδας», οι ίδιες διεκδικήσεις θα ακουστούν ξανά.

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι τι θα ειπωθεί στην Κονίσπολη. Το ερώτημα είναι γιατί η Ελλάδα εξακολουθεί να απαντά κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο.

Οι ετήσιες εκδηλώσεις για το λεγόμενο Τσάμικο ζήτημα δεν αποτελούν τελετές μνήμης κάποιων ιδιωτικών συλλόγων ούτε εμμονή ορισμένων περιθωριακών κύκλων. Τα πρόσφατα γεγονότα στην Αλβανική Βουλή το επιβεβαιώνουν. Η συνεδρίαση που οργανώθηκε με αφορμή την επέτειο των 82 ετών από τη «γενοκτονία των Τσάμηδων», με πρωταγωνιστές στελέχη του PDIU, δεν περιορίστηκε σε συναισθηματικές αναφορές. Περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, αιτήματα για «δημόσια συγγνώμη» της Ελλάδας και σύνδεση του ζητήματος με την «άρση του εμπολέμου».

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία. Όταν τέτοιες θέσεις διατυπώνονται μέσα στο Κοινοβούλιο μιας υποψήφιας προς ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση χώρας, δεν μπορούμε να μιλάμε απλώς για γραφικότητες. Μπορεί να μη συνιστούν στο σύνολό τους επίσημη κυβερνητική γραμμή, αποτελούν όμως τμήμα του δημόσιου πολιτικού λόγου της Αλβανίας και χρησιμοποιούνται ως εργαλείο πίεσης στις σχέσεις με την Ελλάδα.

Η λειτουργία της συγκεκριμένης ρητορικής είναι διττή:

Στο εσωτερικό της Αλβανίας, το Τσάμικο χρησιμοποιείται ως μέσο εθνικής συσπείρωσης και πολιτικής κατανάλωσης.

Στο διμερές πεδίο, λειτουργεί ως αντιπερισπασμός απέναντι στα ζητήματα που θέτει η Ελλάδα για τα δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας.

Επιχειρείται, δηλαδή, να δημιουργηθεί μια τεχνητή συμμετρία. Aπό τη μία η Ελληνική Μειονότητα, από την άλλη οι αξιώσεις των απογόνων μιας ομάδας, σημαντικό τμήμα της οποίας συνεργάστηκε με τις δυνάμεις κατοχής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η εξίσωση είναι ιστορικά αβάσιμη και πολιτικά παραπλανητική.

Η Ελληνική Εθνική Μειονότητα στην Αλβανία αποτελεί ζωντανή, αναγνωρισμένη κοινότητα, με δικαιώματα που απορρέουν από διεθνείς υποχρεώσεις της Αλβανίας, από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και από την ίδια την ενταξιακή της πορεία. Το Τσάμικο, αντίθετα, είναι μια υπόθεση που συνδέεται με τα γεγονότα της Κατοχής και με εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος του ελληνικού πληθυσμού της Θεσπρωτίας και της Πρέβεζας.

Αρκεί να θυμηθεί κανείς την εκτέλεση των 49 προκρίτων της Παραμυθιάς τον Σεπτέμβριο του 1943, μία από τις πιο τραγικές στιγμές της κατοχικής περιόδου στην Ήπειρο. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τις επιθέσεις, τις λεηλασίες, τις καταστροφές χωριών και τις δολοφονίες αμάχων από ένοπλες ομάδες μουσουλμάνων Τσάμηδων που συνεργάζονταν με τις ιταλικές και ναζιστικές αρχές.

Αυτές οι «μαύρες» σελίδες σπανίως εμφανίζονται στο αφήγημα που προβάλλεται κάθε Ιούνιο από την Αλβανία αφού η συγκεκριμένη εκδοχή της ιστορίας αρχίζει βολικά από το 1944 και αποσιωπά όσα είχαν προηγηθεί.

Εδώ βρίσκεται η βασική αδυναμία της ελληνικής προσέγγισης.

Η ελληνική επιχειρηματολογία είναι ορθή, αλλά παραμένει κυρίως αμυντική. Υπενθυμίζει, ορθώς, ότι το Τσάμικο δεν υφίσταται ως μειονοτικό ή εδαφικό ζήτημα. Τονίζει, επίσης ορθώς, τη συνεργασία των Τσάμηδων με τις δυνάμεις κατοχής και τις καταδικαστικές αποφάσεις για δοσιλογισμό. Όμως σταματά εκεί.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η προσέγγιση εξακολουθεί να αρκεί.

Εφόσον η αλβανική πλευρά επιλέγει να επαναφέρει γεγονότα ογδόντα ετών ως δήθεν ενεργές πολιτικές και ηθικές αξιώσεις, τότε η ίδια λογική δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά.

Γιατί να μην τεθεί, με την ίδια σαφήνεια, το ζήτημα των Ελλήνων θυμάτων της τσαμικής βίας;

Γιατί να μη ζητηθεί η ηθική αναγνώριση των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν στη Θεσπρωτία και την Πρέβεζα;

Γιατί να μην αναδειχθεί διεθνώς η μνήμη των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν, λεηλατήθηκαν ή εκδιώχθηκαν από τα χωριά τους από συνεργάτες των κατακτητών;

Δεν πρόκειται για διάθεση εκδίκησης ούτε για αναβίωση ιστορικών παθών. Πρόκειται για στοιχειώδη αποκατάσταση της ιστορικής ισορροπίας. Όταν η μία πλευρά εργαλειοποιεί τη μνήμη, η άλλη δεν μπορεί να αποδέχεται τη μισή ιστορία ως βάση συζήτησης. Και όταν κάποιοι μιλούν για αποζημιώσεις και περιουσίες, δεν μπορούν να αγνοούν τα θύματα, τις περιουσίες και τις καταστροφές που προκάλεσαν οι πολιτικοί και βιολογικοί τους πρόγονοι.

Η Ελλάδα προφανώς δεν πρέπει να διολισθήσει σε εθνικιστική ρητορική.

Χρειάζεται, όμως, μια πιο ενεργητική πολιτική ιστορικής τεκμηρίωσης και δημόσιας διπλωματίας.

Χρειάζεται συστηματική ανάδειξη των γεγονότων, μεταφρασμένο αρχειακό υλικό, διεθνείς παρεμβάσεις, επιστημονική τεκμηρίωση και σαφή σύνδεση του ζητήματος με τις αρχές καλής γειτονίας που οφείλει να τηρεί κάθε υποψήφια προς ένταξη χώρα.

Δεν μπορεί η ευρωπαϊκή πορεία μιας υποψήφιας προς ένταξη χώρας όπως η Αλβανία, να συμβαδίζει με την ανοχή σε αναθεωρητικές αφηγήσεις, πολύ περισσότερο όταν αυτές στρέφονται κατά άλλου κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το Τσάμικο δεν αντιμετωπίζεται μόνο με ιστορία.

Αντιμετωπίζεται και με στρατηγική.

Η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να ανοίξει ανύπαρκτα ζητήματα. Έχει, όμως, κάθε λόγο να μην επιτρέπει τη μονοπώληση της μνήμης από όσους αποσιωπούν τον ρόλο των μουσουλμάνων Τσάμηδων κατά την Κατοχή.

Αν η Αλβανία θέλει πραγματικά να βαδίσει προς την Ευρώπη, ο δρόμος δεν περνά μέσα από την ανακύκλωση αλυτρωτικών αφηγημάτων. Περνά μέσα από τον σεβασμό της ιστορικής αλήθειας, την εγκατάλειψη των τεχνητών αντιπερισπασμών και την πλήρη προστασία των δικαιωμάτων της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας.

Και όσο η αλβανική πλευρά επιμένει να επαναφέρει κάθε Ιούνιο μια μονομερή ανάγνωση του παρελθόντος, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να περιορίζεται σε προβλέψιμες διαψεύσεις.

Χρειάζεται μια «επιθετική» στρατηγική που θα υπερασπίζεται την ιστορική αλήθεια με την ίδια συνέπεια που υπερασπίζεται τα εθνικά της συμφέροντα.

(*) Ο Αντώνης Μπέζας είναι πρώην υφυπουργός και βουλευτής Θεσπρωτίας

Απο Γιωργος Τσαγκοζης

Η σελίδα GeorgeMapas.gr έκανε ένα top 18 των πόλεων με τους περισσότερους Έλληνες και άτομα ελληνικής καταγωγής, και από τις 18, οι 11 δεν βρίσκονται στην Ελλάδα!

Όπως γράφει η ανάρτηση της σελίδας στο facebook:

Η ελληνική διασπορά (Ομογένεια) αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα δημογραφικά δίκτυα στον κόσμο. Αιώνες μετανάστευσης έχουν δημιουργήσει μεγάλες ελληνικές κοινότητες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Αιγαίο. Το 2026, ο παγκόσμιος ελληνικός πληθυσμός συγκεντρώνεται τόσο στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας όσο και σε ιστορικά κέντρα της ομογένειας, κυρίως στις αγγλόφωνες χώρες.

Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η Αθήνα παραμένει η «καρδιά» του ελληνισμού, με περισσότερους από 3 εκατομμύρια Έλληνες στην ευρύτερη μητροπολιτική της περιοχή. Ακολουθεί η Θεσσαλονίκη, με περίπου 1 εκατομμύριο κατοίκους.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, ωστόσο, αφορά την ομογένεια. Η Μελβούρνη της Αυστραλίας θεωρείται η πόλη με τον μεγαλύτερο ελληνικό πληθυσμό εκτός Ελλάδας, φιλοξενώντας περίπου 400.000 ανθρώπους ελληνικής καταγωγής. Για τον λόγο αυτό αποκαλείται συχνά η «τρίτη μεγαλύτερη ελληνική πόλη» στον κόσμο.

Στη Βόρεια Αμερική, η μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης διαθέτει περισσότερους από 300.000 Ελληνοαμερικανούς, με ιστορικό επίκεντρο την Αστόρια στο Κουίνς. Στην Ευρώπη, το Λονδίνο έχει γνωρίσει σημαντική αύξηση του ελληνικού στοιχείου τα τελευταία χρόνια και εκτιμάται ότι φιλοξενεί περισσότερους από 280.000 Έλληνες και Ελληνοκύπριους, συνδυάζοντας τις παλαιότερες κυπριακές κοινότητες με το μεταναστευτικό κύμα που ακολούθησε την οικονομική κρίση μετά το 2010.

Ενδιαφέροντα στοιχεία

• Η Μελβούρνη έχει μεγαλύτερο ελληνικό πληθυσμό από πόλεις όπως η Πάτρα, η Λάρισα και το Ηράκλειο.

• Στα μέσα του 20ού αιώνα, η Αστόρια της Νέας Υόρκης αποτέλεσε τη μεγαλύτερη συγκέντρωση Ελλήνων εκτός Ευρώπης, με ελληνόφωνα σχολεία, εφημερίδες και τηλεοπτικά δίκτυα.

Η λίστα:

1. Αθήνα – 3.620.000
2. Θεσσαλονίκη – 980.000
3. Μελβούρνη – 400.000
4. Νέα Υόρκη – 310.000
5. Πάτρα – 300.000
6. Λονδίνο – 280.000
7. Λευκωσία – 270.000
8. Σικάγο – 190.000
9. Ηράκλειο – 180.000
10. Λεμεσός – 160.000
11. Λάρισα – 150.000
12. Σίδνεϊ – 130.000
13. Λάρνακα – 120.000
14. Βοστώνη – 100.000
15. Βόλος – 90.000
16. Πάφος – 70.000
17. Τορόντο – 60.000
18. Ιωάννινα – 60.000

https://www.instagram.com/p/DZ2d7_pI4nS/embed/captioned/?cr=1&v=14&wp=540&rd=https%3A%2F%2Fmikropragmata.lifo.gr&rp=%2Fzoi%2Foi-18-poleis-me-tous-perissoterous-ellines-ston-kosmo-i-triti-megalyteri-elliniki-poli-den-vrisketai-stin-ellada%2F#%7B%22ci%22%3A0%2C%22os%22%3A3806.5999999940395%2C%22ls%22%3A3030.9000000059605%2C%22le%22%3A3403%7D

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Γεωμάψ 🇬🇷 | Konstantinos Katiniotis (@geomapas.gr)

Παρότι οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι η Μελβούρνη παραμένει η μεγαλύτερη εστία του ελληνισμού εκτός Ελλάδας, οι αριθμοί που κυκλοφορούν για τις ελληνικές κοινότητες ανά τον κόσμο δεν αποτελούν επίσημες καταγραφές αλλά εκτιμήσεις. Οι περισσότερες βασίζονται σε άτομα ελληνικής καταγωγής, συμπεριλαμβανομένων δεύτερης και τρίτης γενιάς μεταναστών, και όχι μόνο σε όσους έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα ή διατηρούν την ελληνική υπηκοότητα. Έτσι, αν και η εικόνα της ισχυρής ελληνικής διασποράς είναι αδιαμφισβήτητη, τα ακριβή μεγέθη διαφέρουν ανάλογα με τη μεθοδολογία και την πηγή που χρησιμοποιείται.