ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Θέλω να γράψω για τη θάλασσα μα σταματώ στα μάτια σου.» Γιάννης Βέλλης

«Μόνο η λεμονιά μου έμεινε κι αυτή ζηλιάρα, επιμένει, να κρύβει το πέλαγος.» Γιάννης Βέλλης

«Το σάπιο παράθυρο κλέβει λίγο φως και το μοιράζει απλόχερα στο χώρο, στις στιγμές/ δεν ξέρω αν θα πάρω κομμάτι, δεν ξέρω αν είναι το φως που πάντα περίμενα/ αλήθεια δεν ξέρω και δεν θέλω να κλείσω κάτι, αν ποτέ περάσει και χτυπήσει την πόρτα.» Γιάννης Βέλλης

«Γυρίζαμε, λες και δεν ξέραμε τα μέρη αυτά, ούτε τους ανθρώπους/ μέχρι που κάποιος έκλαψε, ξεχνιούνται ποτέ οι εξορίες;» Γιάννης Βέλλης

«Μετράμε τις απώλειες, σε ανθρώπους, συναισθήματα, ζωές που δεν έζησαν, ατυχήματα χωρίς παρουσίες, αδιέξοδα.» Γιάννης Βέλλης

«….όσο μακριά κι αν δω, μια θάλασσα, μια συννεφιά, επιστρέφουν στοργικά, κλείνει δεκάτη, η τραγωδία, σαν τρικυμία μας τελειώνει/ και τι είμαι πια εγώ; μια Ελένη, ερωτευμένη, κυνηγημένη, για τόσα χρόνια ξεχασμένη στη σκιά……» Γιάννης Βέλλης

«Πάντα ήμουν φιλάσθενος, είχε προβλέψει η φύση τις αδυναμίες μου/ όμως δεν ήταν αυτό καλή δικαιολογία, για να σκοτώνω τις όποιες μέρες μου/ θα υπήρχε ίσως καλύτερη λύση, από λάθη επιπόλαια ή διχασμούς/ ήταν και θέμα τάξης αν όχι ασφάλειας να προσέχω, παράξενα χρόνια/ όσα μυστικά κι αν φέρνεις, έλεγε ο πατέρας μου, να τα πετάς/ μπορεί έτσι να τα ξαναβρείς ή να τα κερδίσουν άλλοι, αλήθειες/ ό,τι κρατάς βαθιά σου σε σκοτώνει και χάνεται, αδυναμία/ μόνο μια πληγή κρατούσα ανοικτή, όσο δεν σκότωνε ούτε ζητούσε/ ήταν αναγκαίος ο πόνος για να ταπεινώνουμε, με νάρκωση τον ναρκισσισμό μας/ όλοι είχαμε κερδίσει κάτι τέτοιο στις απαρχές, ήταν μια λύση στα προβλήματα/ να τα στολίζουμε με όμορφα κουτιά και φιόγκους, παρηγοριά στα αδιέξοδα/ όταν ξεκινήσω κάτι, επέμενα, θα φτάσει μέχρι το τέλος/ έτσι πέρασαν τα χρόνια, άσπρισαν, φιλάσθενα με κάποια φλόγα αξιοπρέπεια.» Γιάννης Βέλλης

«Τις μικρές παρενθέσεις κυνηγούσαμε, απελπισμένα πια/ λες και ξέραμε πόσες φυλακές μοίραζε, η καθημερινότητα/ μαζί με τις συνήθειες μας, στις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης