ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Μάνος Αχαλινωτόπουλος
Λοιπόν για να εξηγούμαστε επειδή με ρωτούν κάποιοι φίλοι γιατί επικρατεί σύγχυση κάτω από τον τίτλο παράδοση και δεν μου αρέσει να μασάμε τα λόγια μας και να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας…
Αυτό που προσδιορίζει καθορίζει και αποτελεί το κουκούτσι κάθε αληθινής παράδοσης είναι ένα και μόνο πράγμα: η δημιουργία.
Χωρίς δημιουργία δεν υπάρχει τέχνη, δεν υπάρχει ομορφιά, δεν υπάρχει ζωή και τότε η παράδοση είναι άσχημο, πολύ άσχημο πράγμα είναι ταφόπλακα. Έτσι το βίωσα ως δημιουργία από μικρό παιδί δίπλα σε μεγάλους μαστόρους ,ως διαρκή έκπληξη, αναζήτηση ή και ανατροπή και διόλου ως συντήρηση, φύλαξη, επανάληψη, συνήθεια. Αυτά που σπούδασα αργότερα ( και με οδήγησαν στην τωρινή ακαδημαϊκή μου ιδιότητα) η αλήθεια είναι ότι απέκρυπταν αυτή τη δημιουργική διαδικασία ή δεν την κατανοούσαν και δεν ήξεραν τους μηχανισμούς της.
Κάποιοι δηλώνουν φύλακες, θεματοφύλακες, καντηλανάφτες και άλλα τέτοια γραφικά και βάζουν συνεχώς μη και απαγορευτικά επικαλούμενοι μια γνησιότητα και «καθαρότητα» που ποτέ δεν υπήρξε και αποσκοπεί στη χειραγώγηση του χώρου με φτηνά υλικά και χωρίς την προσωπική τους ευθύνη….
Μπαίνει μπροστά και μια σεμνοτυφία, ο δάσκαλος, το παρελθόν….
Αστεία πράγματα: όταν πάω στο γλέντι ή στη συναυλία ή στην παράσταση πάω να ακούσω μια καινούργια φράση, ένα νέο ταξίμι, μια ιδέα έναν νέο τρόπο από το βιολιστή εκεί, να ακούσω το νέο που ένιωσε ή έπλασε ή σκέφτηκε, δεν πάω για ξαναζεσταμένα φαγητά ούτε για περσινά ξινά σταφύλια. Πάω λοιπόν για το φρέσκο, το νέο πάω για τη δημιουργία όχι για τη διεκπεραίωση…
Το ίδιο ισχύει και για τον τραγουδιστή και για το κλαρίνο. Εξου και η ποικιλία στους τρόπους, στις ιδέες, στην φαντασία που κάνουν τον καθένα μοναδικό και ανεπανάληπτο και αναγνωρίσιμο από τον ήχο του, το φύσημά του, την δοξαριά του …
Ο σκοπός είναι παλιός, ο τρόπος πρέπει να είναι νέος, φρέσκος
Το ποτάμι είναι κάθε μέρα νέο, λέει ο φιλόσοφος εννοώντας τη ροή, την κίνηση, τη ζωή….
Αυτό ισχύει σε κάθε τέχνη λαϊκή, λόγια, δεν έχει σημασία.
Απλά αυτή η δουλειά έχει αυξημένες ευθύνες και απαιτήσεις και εδώ έρχεται η σεμνοτυφία να καλύψει το έλλειμμα:
Το έχω ακριβώς όπως ο δάσκαλος,…
Ο δάσκαλος είπε, ο δάσκαλος έκανε και άλλα τέτοια.
Μα ο δάσκαλος υπήρξε και εκείνος μαθητής και είχε κάποιον άλλο δάσκαλο, τον οποίο τον σεβάστηκε, τον αμφισβήτησε κατόπιν και ενδεχομένως τον ξεπέρασε…
Αυτός είναι ο στόχος: το απροσδόκητο, το απρόσμενο, το νέο.
Όπου δεν υπάρχει αυτό προτάσσεται η λαογραφία ως μια απολιθωμένη νομιμότητα και κατόπιν χιλιάδες copy paste, πολλή ηθικολογία και βαρετές, μέτριες ,άνοστες αναπαραστάσεις….
Άλλωστε υπάρχει και ο λαϊκισμός του «ποιοτικού» όχι μόνο του εμπορικού και είναι συχνά γκρίζος, με πολλές φορεσιές, «σωστό» ήχο, «σωστά- καθαρά» όργανα και λίγη ως καθόλου μουσική.
Προσωπικά αν είχα την δυνατότητα να επιλέξω μια βραδιά που θα ήθελα να βρεθώ να παίξω ή να ακούσω ή να χορέψω από το χώρο αυτό θα πήγαινα κάπου που να παίζει κιθάρα ο Κώστας Πρέτζας ή ο Κώστας Σούκας με όλους εκείνους που ταιριάζανε στο ύφος τους και να τραγουδάει ο μπάρμπα Γιάννης ο Κωνσταντίνου…
Δεν άκουσα μεγαλύτερη μουσικότητα από αυτή του μπάρμπα Γιάννη αλλά και φαντασία εντός του ύφους που έκανε την τέχνη του να ανθίζει και όχι να μαραίνεται.
Και δεν θα αποζητούσα κανένα κώδικα, ρεπερτορίου ενδυματολογικό ή άλλο.
Και τον τηλεφωνικό κατάλογο να τραγουδούσανε είμαι βέβαιος ότι θα έφευγα από αυτό το γλέντι λυτρωμένος και ανάλαφρος.
