ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Fotis Papageorgiou
Έμεινε το κουφάρι του να μας κοιτάει…

Μ’αυτόν τον πλάτανο γνωριζόμαστε 65 χρόνια.
Στον ίσκιο του, με κοίμιζε η μάνα μου από τότε που ήμουν βρέφος.
Με θήλαζε και μ’εβαζε για ύπνο, κι αυτή ή θα πότιζε το καλαμπόκι
ή θα μάζευε το τριφύλλι.
Αργότερα στα πελώρια κλαριά του, είχα φτιάξει κρεβάτι
και για στρώμα είχα φτέρη κι από πάνω μια κουρελού.
Όλο το καλοκαίρι τα μεσημέρια την έβγαζα εκεί,
γιατί δίπλα σ’έναν μικρότερο πλάτανο είχαμε το στάλο για τα πρόβατα.
Όλη η περιοχή ήταν γεμάτη πλατάνια, εξαφανίστηκαν από την
αρρώστια που τα έπιασε
Σχολιάστε