
2′ 17″ χρόνος ανάγνωσης
Θεωρώ αυτονόητο πως θα ιδρύσει κόμμα. Επέλεξε ο πρώην πρωθυπουργός μια διαδρομή που δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη, καθώς, πέραν όλων των άλλων, έχει εκτεθεί και σε πολλούς φίλους του. Τι θα τους πει; Με συγχωρείτε, άλλαξα γνώμη; Συνεπώς, το ερώτημα που απασχολεί δεν είναι το «αν», αλλά το «πότε». Και εδώ ο Αντώνης Σαμαράς κάνει το παιχνίδι του. Οπως είναι γνωστό, κάθε παιχνίδι έχει και τα ρίσκα του, όμως πολιτική χωρίς ρίσκα δεν υπάρχει. Τουλάχιστον σε αυτά τα επίπεδα.
Διαβάζω ότι δέχεται πιέσεις από στελέχη του να προχωρήσει το ταχύτερο στην εξαγγελία της ίδρυσης του κόμματός του. Είναι λογικό όλοι αυτοί οι οποίοι θα πολιτευθούν μαζί του να θέλουν τον χρόνο τους για να οργανωθούν, ιδίως όσοι δεν ανήκουν στη χορεία των συνεργατών του με κοινοβουλευ-τικό παρελθόν.
Συγχρόνως προβάλλουν το επιχείρημα πως δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζουν ακόμη κάτι που δεν υφίσταται. Η πολεμική στην κυβέρνηση έχει τα όριά της, τα οποία, όμως, εκ των πραγμάτων, τα ορίζει η ίδια η κυβέρνηση. Συνεπώς, υπάρχει κόσμος ο οποίος, ενώ θέλει να βοηθήσει τον Αντώνη Σαμαρά, αρχίζει να κουράζεται από την αναμονή.
Από την άλλη, ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας –αυτούς τους δύο τίτλους δεν θα πρέπει να τους ξεχνάμε όταν αναλύουμε τις κινήσεις του– γνωρίζει τις δυσκολίες του εγχειρήματός του, όπως και το γεγονός πως το 2026 δεν είναι 1993. Δηλαδή δεν θα υπάρξει περιθώριο και για μια άλλη ευκαιρία. Δικαιούται μόνο μία βολή. Και επειδή, όπως προανέφερα, δεν μπορεί πλέον να κάνει πίσω, προσπαθεί να οργανώσει με τον καλύτερο τρόπο την επανεμφάνισή του και να βρει την κατάλληλη χρονική στιγμή, την πιο ευνοϊκή για αυτόν πολιτική και κοινωνική συγκυρία για να «κτυπήσει».
Σαν παλιά καραβάνα έχει αντιληφθεί πως όσο εκνευρισμό προκαλεί η αναμονή σε πολλούς φίλους του, άλλο τόσο εκνευρισμό προκαλεί και σε κάποιους κυβερνητικούς κύκλους, ενώ έχει την αίσθηση πως μακρόθεν, και μόνον με την υποψία της παρουσίας του, επηρεάζει την κυβερνητική πολιτική στα εθνικά θέματα.
Βεβαίως, αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι, αφού η κυβέρνηση αποδυναμώνει το βασικό μέρος της ατζέντας του. Ο πολίτης αξιολογεί τα πεπραγμένα της κυβέρνησης και όχι τα κίνητρά της.
Εννοείται πως τα δύσκολα θα αρχίσουν μετά την ίδρυση του κόμματος, όταν θα καταγράφεται κανονικά η δύναμή του σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Μπορεί η αρχή να είναι το ήμισυ του παντός, αλλά υπάρχει πάντα και το άλλο ήμισυ. Μερικές φορές «ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο/ οι πικραμένες καρδιές το ξέρουνε μόνο», αλλά το δέλεαρ της πτώσης Μητσοτάκη αξίζει αυτή τη δοκιμασία. Αυτή την οριακή βιωματική εμπειρία ενός πρώην πρωθυπουργού ο οποίος διακυβεύει ανεπανόρθωτα την υστεροφημία του για αυτόν ακριβώς τον σκοπό.
https://lnkd.in/dHKkY4ya
Σχολιάστε