Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή


Τα νέα τον παλιό καιρό στο Φιλιάτι κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα. Μόνο οι επίσημες ανακοινώσεις έβγαιναν από τελάλη, την δουλειά αυτή την είχανε πατροπαράδοτη οι Γκαραίοι.  Οι χαρές και οι λύπες ένωναν τον κόσμο του Φιλιατιού, όπως στα χωριά και αυτές μαθαίνονταν πιο γρήγορα. «Τα μάθαταν μο, την Κυριακή παντρεύει η Λένω τη δεύτερη κοπέλα της την Πέρον και παίρνει τον γουρουνά του στρατού». Τότε το 628 τάγμα των Φιλιατών έκτρεφε και γουρούνια, για να τρώνε τα φανταράκια φρέσκο κρέας. Ο γαμπρός λοιπόν ήτανε ένας από τους φαντάρους που ασχολιότανε με την εκτροφή των γουρουνιών εκεί στο τάγμα Φιλιατών.

Με το που μαθεύτηκε το νέο ο κόσμος άρχισε να περνάει από το σπίτι της Λένως, για να ευχηθεί και να φάει λουκούμια, έτσι ήτανε το έθιμο. Εκεί κι εγώ με την παρέα, μικρός στην ηλικία αλλά αρκετά μεγάλος για να καταλαβαίνω τι γινότανε. Η Λένω δεν πρόφταινε να κερνάει λουκούμια, κομμένα στα δυο για να φτάσουνε. Εμείς τα παιδιά κερνιόμασταν  από δυο και τρείς φορές, που χορταίναμε. Το σπίτι ήτανε στη χαρά, είχανε νοικιάσει και ένα γραμμόφωνο που έπαιζε συνέχεια κι ένα τραγούδι που θυμάμαι ήτανε: «πες μου κόρη ποια είχες μάννα που έχεις τόση ομορφιά/ το τριαντάφυλλο έχω μάννα το γαρύφαλλο μπαμπά/ της τριανταφυλλιάς τα φύλα θα στα κάνω φορεσιά/ να σε πάρω στην αυλή μου να ‘χω μόνιμη ευωδιά». Το θυμάμαι καλά γιατί γέλασα όταν άκουγα «το τριαντάφυλλο έχω μάννα το γαρύφαλλο μπαμπά», όποιος ήξερε το μπαμπά και τη μαμά θα γέλαγε…

Την Τετάρτη ήρθε και η μαμά του γουρουνά. Μια Πειραιώτισσα, μόρτισσα που μιλούσε μάγκικα και είχε το τσιγάρο μόνιμα αναμμένο κι έλεγε ¨πως ζείτε μωρέ εδώ στην εξορία¨. Την Πέμπτη, στα προικιά, έρχονταν κόσμος στο σπίτι κι έριχναν λεφτά στο νυφικό κρεβάτι το γλέντι είχε ανάψει και ο χορός έδινε κι έπαιρνε. Η μάννα του γαμπρού κάθονταν με το τσιγάρο στο χέρι και κοίταγε τους άλλους που χόρευαν. Κάποια στιγμή σηκώθηκε και είπε σε έναν που άλλαζε πλάκες στο γραμμόφωνο. «Βάλε ρε φίλε και καμιά Ζεϊμπεκιά, να χορέψω». Ποιος ήξερε ζεϊμπέκικο εκείνο τον καιρό, ο ένας κοίταζε τον άλλο, τι λέει τούτη. Μας έσωσε το γόητρο ο καλλιτέχνης, ο Κοτίτσιος. «Θα σου παίξω εγώ ένα συμπεθέρα, με το ντέφι και το στόμα, κι άρχισε. Ντριγκι ντρίγκι ντριγκι ντράγκ, ντριγκι ντράγκ, και δώστου η συμπεθέρα τα τσαλίμια της τα ωραία και δώστου ο γιός της ο Γιάννης ο γουρουνάς τα παλαμάκια. Τι μου κάνεις Γιάννη μου, τι σουκάνω μάννα μου και βουρ τα γέλια ο κόσμος και τα παλαμάκια όλοι μαζί. «Τούτη είναι μάγκας μια φορά», είπε η Λένω και βάραγε κι αυτή παλαμάκια στη συμπεθέρα, «α συμπεθέρα, μάγκισα».

Έφτακε η Κυριακή, ντύσανε τη νύφη με το άσπρο νυφικό, της τραγούδησαν «άσπρη είσαι κι άσπρη φαίνεσαι κι άσπρη είναι η φορεσιά σου και άσπρα λουλούδια στέκουνε στα όμορφα μαλλιά σου», τι πείραζε που η νύφη ήταν ηλιοκαμένη. Άλλοι καίγονταν στο ήλιο να πάρουν  το χρώμα της. Την πήρε ο γαμπρός αλά μπρατσέτα, έφτακαν στην εκκλησιά είπαν το «εκκλησιά μου κουκλωτή…» και συνέχισε ο παππάς με το «Ησαΐα χόρευε…» και όλα καλά, γύρισαν σπίτι. Εκεί είχανε ετοιμάσει τραπέζι, ο αρχιμάγειρας Βαγγέλη Τσάγκος  είχε κάνει μεζεκλίκια σπουδαία. Έκατσε ο κόσμος, έφαγαν ήπιαν και χόρεψαν μέχρι τη Δευτέρα το πρωί.

Κατά το μεσημεράκι τη Δευτέρα περάσαμε με την παρέα έξω από το σπίτι του γάμου, έτσι που είχαμε συνηθίσει κάθε μέρα πανηγύρι. Καθόμασταν και κουβεντιάζαμε και μάθαμε ότι τη την Τρίτη θα έφευγαν τα νιόγαμπρα κι συμπέθεροι, για την Αθήνα- με το λεωφορείο που έφευγε απ’ του Τσιτσή, μια φορά το μήνα. Κάποια στιγμή το μικρό παιδί της Λένως, ο Λέκος, λέει μπροστά σε όλους «ο Τάτα δείξε μο τσι λίρες στο Γιάννη, να χαρεί..». Τα ακούει η συμπεθέρα και λέει στο συμπέθερο, «άντε συμπέθερε δείξε μας τις κίτρινες…» Τι να κάνει ο Τάτας, βγάζει μια πούγκα δεμένη στο λαιμό με σπάγγο, την ανοίγει και τσου δείχνει τις 4 λίρες που είχε μέσα. Πήρε μια λίρα η συμπεθέρα, τη δάγκωσε, την έριξε στις πλάκες της αυλής, ντριν ντρίν η λίρα, «καθαρές είναι» είπε η μάγκισα, «δώσμου και τις άλλες συμπέθερε, είναι η προίκα του Γιάννη μου» . Αυτές οι 4 λίρες ήταν ότι είχαν και δεν είχαν οι καψεροί, να πληρώσουν τα έξοδα, να τα πολλά παιδιά- φτώχια και των γονέων που λένε. Πετάχτηκε η Λένω, «συμπεθέρα, δεν κάναμε κουβέντα για προίκα». Ναι, λέει η συμπεθέρα «νόμισα πως δεν έχετε, τώρα που βλέπω το κάτι, το θέλω, για το καλό των παιδιών, αλλιώς χαλάει ο γάμος…». Αντραλεύτικε ο κόσμος, δαγκώθηκε η Λένω, «Όχι μο συμπεθέρα και να χαλάσει ο γάμος, χαλάλι σας οι λίρες, αλλά τούτος φταίει που τσ’ έδειξε», είπε για τον άντρα της. «Τι να κανα μο Λένω, με ξεμπρόστιασε ο Λέκος» είπε ο Τάτας. Γυρνάει η Λένω παίρνει ένα σκαρπί και ορμάει καταπάνω του Λέκου, φωνάζοντας, «μας κατάστρεψες χαμένοοοοο…».  Κι έτσι έμεινε στη ιστορία ο Γάμος που πέρα από τη χαρά και το κέφι έβγαλε και γέλιο πολύ.

Σχολιάστε

Ετικετοσύννεφο