«Για το γενικότερο καλό, εκτελούσανε και εκτελούσανε, ευλογώντας τους στόχους τους, τα αποσπάσματα/ για το γενικότερο καλό, παντού ακούγονταν ο αντίλαλος, μαζί με τα κροταλίσματα αποσπασμάτων/ οι εκτελέσεις συνεχίζονταν, με την ίδια πίστη, αφοσιωμένη στο γενικότερο καλό, τι κρίμα δεν ζήσαμε να το δούμε.» Γιάννης Βέλλης
«Και τι περίμενες; να σταθεί κοντά σου; τόσοι οι ουρανοί παραμένουν αξόδευτοι, εσύ; μια τρικυμία στον χειμώνα/ στάσου στα βράχια τώρα, μέτρησε ορίζοντα, βλέπεις; δεν φτάνει το μέτρο σου, έτσι κι οι αποφάσεις των ανθρώπων/ σήμερα είναι, αύριο δεν είναι, πολλά αλλάζουν, μόνο τα πορτραίτα μένουν ακέραια, στολίζοντας κάποια φυλαγμένη φωτογραφία/ όπως τότε που έλεγες, πήγα στον πόλεμο και γύρισα, μετά σ’ έφαγε η ζωή, τα τρεχάματα, η αγωνία/ τίποτα δεν έμεινε όρθιο, ούτε η εικόνα σου στον καθρέφτη, ούτε ο δρόμος, ούτε η καρδιά σου.» Γιάννης Βέλλης
«Ένιωθες ένοχος, είχες τόσες ωραίες ημέρες να γιορτάσεις σ’ αυτό το φθινόπωρο, μα στεκόσουν σκεπτικός σε κάτι χαμένο για τη ζωή σου, κάτι νεκρό/ το περιεργαζόσουν μέσα σου, το έφερνες ξανά και ξανά στην επιφάνεια, το αδικούσες ίσως, μετά το άφηνες πάλι στην ησυχία του, τέτοια κατάσταση/ κι αναρωτιέσαι γιατί σε λένε περίεργο, ξένο, εσωστρεφή, μονόχνωτο, τόσα άλλα, με το δίκιο τους, θα μπορούσαν να σου προσάψουν περισσότερα/ αντί να κλέβεις ήλιο, γαλάζιο ουρανό, ακόμα και θάλασσα, ή κάποια τραγούδια απ’ αυτά που τέτοια ώρα γυρίζουν, ανάκατα με φωνές στα καταστήματα, εσύ κρατάς τη σιωπή σου, την απουσία σου απ’ όλα, σαν ευαγγέλιο.» Γιάννης Βέλλης
«Πάλι γύριζες στην Αλεξάνδρεια, οι δρόμοι, χαραγμένοι βαθιά στη σκέψη σου/ η βιβλιοθήκη, οι αρχαίοι ναοί, τα αγάλματα, το λιμάνι, όλα εκεί στέκανε καθηλωμένα/ ακόμα κι η ένδοξη Υπατία, πριν χαθεί βασανιστικά, στην τιμωρία του όχλου/ αναρωτιόσουν σχεδόν σκεπτικός, γιατί χάθηκε αυτή η αέρινη Αλεξάνδρεια/ που είναι οι ποιητές, οι λόγιοι, οι σοφοί, μα περισσότερο οι αληθινοί άνθρωποι.» Γιάννης Βέλλης
«Αδιάφορη η πόλη, ανάμεσα στις φωνές και τις σιωπές της, εσύ περιμένεις κάτι που δεν έρχεται, δεν τηλεφωνά, δεν βρίσκεται/ όσο η δουλειά προχωρά, βαλτώνει, χάνεται, με την ελπίδα ότι αλλάζει η πορεία, αν και δεν το βλέπεις πουθενά/ μόνη διασκέδασή μας, ο ρόλος σου στις εξελίξεις, ανύπαρκτος, σαν τον βρεγμένο περιμένεις λίγη ζέστη, για στέγνωμα.» Γιάννης Βέλλης
«Δεν πειράξαμε τίποτα, ούτε το φαγητό, ούτε το ανοικτό παράθυρο, ούτε την θλίψη/ το ξέραμε καλά, πως λείπαμε για πάντα, αμέτρητη η απουσία/ ο πόλεμος συνεχίζονταν, μοιράζονταν, ίδια τροφή η αδικία, η πείνα συναισθημάτων/ το έντονο φως, έρχονταν ή χάνονταν προκλητικά, όπως οι ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης
«Μπερδεμένα χρόνια, μαζεύονται ή απλώνονται, παράξενα μουρμουρίζουν/ αφήνουν ελπίδες, μετά τις πατάνε, αισιόδοξα ξυπνάς, αισιόδοξα κοιμάσαι, χωρίς αποτέλεσμα/ στιγμές αδιάθετες, απλόχερα χαμένες, σε κυνηγάνε, μόνη διέξοδος η φυγή προς τα μπρος ή προς τα πίσω/ χαμένα τα ενδιάμεσα διαστήματα, παρωδία ο διάλογος με τις εποχές, ξέρανε τι πούλησαν, τι έχασαν/ και το αποτέλεσμα, λίγες λέξεις αραδιασμένες σε μια ξεχασμένη ιστορία.» Γιάννης Βέλλης
«Η καθημερινότητα, μας τρώει και περνάει, έρχεται δεδομένη, αναπάντεχη, φέρνει κι ατυχήματα/ συνεχίζουμε να μετράμε μέρες ή να ξεχνάμε άλλες, πιστεύουμε πως αγαπάμε/ μετά είναι κι ο έρωτας, κάποιες φορές χαλάει στο μάσημα, σε τρέχει μια ζωή/ αργότερα, πεθαίνουμε από αγάπη, από άνοια, από υπερπροσπάθεια, από το τίποτα/ θέλω να φωνάξω, σκότωσα τόσες λέξεις κι ακόμα, δεν κατέληξα στη δική μου απάντηση.» Γιάννης Βέλλης
«Μαθαίναμε το διάλογο, όσο έφταναν οι Έλληνες/ μα δεν είμαστε έτοιμοι, για ρήτορες ή σοφίες/ μας αρκούσε το φτηνό ποτό, ανάμικτο με το νερό μας/ και κάποιες γυναίκες, πρόστυχες, της Ρώμης/ οι καλύτερες σκλάβες, που είχαν τελειώσει, στο δρόμο μας/ ανάμικτα και τα αισθήματα/ αν οι γείτονες ποθούνε, την αίγλη του Καίσαρα, τη Ρώμη μας/ για μια κατάχρηση, ένα σουλάτσο, στα στενά και τα κατώγια/ τότε ευτυχώς, άχρηστες θα είναι οι πρόβες, οι διάλογοι/ όσοι καθίσαν και μας εξόρκιζαν το είναι μας, μέσα στην προσπάθεια/ ένας Καίσαρας, τόσοι συγκλητικοί, φτάνουν για το χρόνο μας/ κι ο πόλεμος, ο Άδης μας, μας πεθαίνει τακτικά, επιπόλαια/ στα στρατόπεδα του κόσμου, που μόνοι στήσαμε.» Γιάννης Βέλλης
Σχολιάστε