«Δεν ξέρω πια, τι να γράψω, τι να αφήσω, όλα έρχονται, ή χάνονται, τα ξημερώματα κι η μέρα, κάνει πάλι πως δεν βλέπει, με ένα χαμόγελο, φτηνό, μελαγχολίας.» Γιάννης Βέλλης
«Η υγρασία έτρωγε, αχόρταγα, τα κόκκαλα της ημέρας, ο ήλιος αναστέναζε στο ανέβασμα του ουρανού, οι άνθρωποι μπερδεμένοι σκέφτονταν, τα γεγονότα αλληλοσπαράζονταν/ αυτή η χρονιά, όλο άλλαζε και μας φόβιζε, τα μάτια σκούραιναν και βάθαιναν, παράλληλα, σε κάθε νέα λέξη, κάποιοι αναφέρονταν στη ματαιότητα, άλλοι θέλανε να γίνουν ήρωες/ περίεργο πράγμα, να θέλεις το καλύτερο, αυτό που ομορφαίνει τον κόσμο, μα παράλληλα να σκοτώνεις αλύπητα, κάθε καλή στιγμή/ κι όμως έτσι γινότανε, πάλι, στις απάνθρωπες πόλεις και τα μικρά χωριά, βάραινε η ιστορία, από τις τόσες αθλιότητες, όσο γύριζε ο κύκλος της κάθε ημέρας.» Γιάννης Βέλλης
«Μιλάμε για ανθρώπους, πόσο παρεξηγημένη η έννοια, ταλαιπωρημένη, όσο πιστεύεις πως διακρίνεις κάποιους, ένας ένας χάνονται από μπροστά σου/ αφήνοντας τη γεύση του σάπιου, ή τη μυρωδιά του θειαφιού, το χρώμα του ανύπαρκτου, απουσία συναισθημάτων, εκμετάλλευση, αδιαφορία, βαναυσότητα, τόσα άλλα, στήνουν αγάλματα/ θέλεις να φωνάξεις, ζω με ανθρώπους, όχι αυτές τις φιγούρες που στέκονται σαν τα ομοιώματα στις βιτρίνες, τους άλλους ψάχνεις, τους ζωντανούς, που με αλήθεια σε επεξεργάζονται και την αλήθεια σου λένε/ χαμένος στο πλήθος, σε διαρκή αναζήτηση, γυρεύεις παρουσία, γιατί τα πράγματα πρέπει να είναι ξεκάθαρα, Μιλάμε για ανθρώπους.» Γιάννης Βέλλης
«Τίποτα δεν έμεινε όρθιο, ο πόλεμος έριξε τα τείχη, καίγονταν μαζί οι ζωές με τις σημαίες μας, στην ίδια ήττα/ χαμένος χρόνος το Βυζάντιο, ακόμα κι οι εχθροί λύση έδιναν, ταπεινωμένο κρατούσε το όνομα, όταν οι άρχοντες κρατούσαν την ευθυμία/ άθλια τρώγλη φιδιών το παλάτι, σεβάσμια κρατούσε πλούτη κι η γη των ασθενών, σαν πατρίδα ηρώων δεν έδειχνε/ αυτός ο κόσμος έπρεπε να πεθάνει, αν έπρεπε να ζήσει ξανά.» Γιάννης Βέλλης
«Μετρημένα τα σημαντικά χιλιάδες τα ασήμαντα, έρχονται και λιμνάζουν/ κι όμως στα ασήμαντα στεκόμαστε και πληγωνόμαστε τακτικά, σχεδόν καθημερινά/ αυτή η φύση της αδυναμίας, μας τρέχει και μας πονεί/ αύριο θα αλλάξω κόσμο, λες, μα στα λόγια τα πάντα γίνονται/ αβέβαιο και το σύμπαν στις προσταγές μας, πόσο εγωισμός στην τόση μετριότητα/ θα με δικάσεις; όχι; αρνείσαι και το ρόλο του δίκαιου δικαστή/ τελικά τι μένει σε αυτό το ασήμαντο που έχει σημασία, ίσως η αθανασία/ τίποτα ασήμαντο δεν χάνεται, στέκεται νοσταλγικά κοντά μας/ περιμένοντας με ένα λάθος, να γίνει κάποια εξίσου ασήμαντη θυσία/ σύντομα δεν θα θυμάται κανείς ποιοι πέρασαν, είναι κι αυτό μια ανταμοιβή/ καλύτερα να μετράμε της καρδιάς τα χτυπήματα, παρά των εχθρών μας/ οι πληγές μας αυτές μας κρατάνε ζωντανούς, όσο οι πληγές των εχθρών μας σκοτώνουν/ διάλεξε τι θέλεις τώρα, πριν σε διαλέξουν κι αυτές στην αιωνιότητα.» Γιάννης Βέλλης
Σχολιάστε