ΟΜάκκιος Πλαύτος τον είχε περιγράψει πριν από 2.200 χρόνια. Λεγόταν Πυργοπολυνείκης, «αυτός που κυρίευσε πολλούς πύργους», αν και κανένας πύργος δεν έπεσε ποτέ. Είχε νίκες στη Σκυθολατρωνία, μια χώρα που δεν υπήρξε, και δίπλα του τον Αρτοτρώγο να τον χειροκροτεί για ένα πιάτο φαΐ. Σήμερα ο Πυργοπολυνείκης έχει λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα.
Συνήθως πρόκειται για κάποιον απόστρατο αξιωματικό που ανακάλυψε, μετά τα εξήντα, ότι η πατρίδα τον χρειάζεται στα έδρανα της Βουλής ή τα τηλεοπτικά πάνελ. Δεν έχω πρόβλημα με στρατιωτικούς στην πολιτική. Έχω πρόβλημα με τη συγκεκριμένη τακτική και στρατηγική.
Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι; Μια συμφωνία, μια διαπραγμάτευση, ένα αεροπλάνο που αργεί ή πέφτει; Εμφανίζεται και γεμάτος οργή κατηγορεί τους πάντες για: προδοσία, ραγιαδισμό, υποτέλεια κ.λπ. Όλοι προδότες, εκτός από τον ίδιο, που στα χρόνια της θητείας του δεν διακρίθηκε παρά την εκπαίδευση των στρατιωτών στη συλλογή της γόπας.
Στην ίδια γραμμή στέκεται η εθνομηδενιστική αριστερά. Ο ένας βλέπει παντού ξεπούλημα, ο άλλος παντού ιμπεριαλισμό. Ο ένας θαυμάζει τον Πούτιν ως προστάτη της Ορθοδοξίας, ο άλλος ως αντίπαλο του ΝΑΤΟ. Καταλήγουν στο ίδιο «όχι» σε κάθε αμυντική συνεργασία. Μια παμψηφεί φάλαγγα, με διαφορετικές σημαίες και τις ίδιες επιδιώξεις. Αμφότεροι βλάπτουν το ίδιο την πατρίδα.
Γιατί οι στολές «ψεκάζονται»
Δεν είναι όλοι έτσι, αλλά είναι αρκετοί. Οι στρατιωτικοί προσφέρονται για «ψεκασμό» και θεωρίες συνωμοσίας. Ο στρατιωτικός εκπαιδεύεται να βλέπει παντού εχθρό και σχέδιο, και η συνωμοσιολογία είναι ανάλυση απειλής χωρίς το φίλτρο των αποδείξεων. Όποιος έζησε με απόρρητα πιστεύει ότι η αλήθεια κρύβεται πάντα σε όσα δεν λέγονται. Προσθέστε την πικρία της κομμένης σύνταξης από τα μνημόνια και το χαμένο κύρος μετά τη συνταξιοδότηση. Κι ενώ οι σοβαροί γράφουν σε περιοδικά στρατηγικής, τα πάνελ καλούν όσους φωνασκούν ασυστόλως.
Διαβάστε τα social media τους. «Δυστυχώς και νέα επιτυχία της Τουρκίας με συνεπή Στρατηγική», γράφει κάποιος, με κεφαλαίο Σ και τρία θαυμαστικά. Σε άλλη ανάρτηση: «Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η !!!». Αναπαράγει με ευλάβεια τον τουρκικό Τύπο που πανηγυρίζει ότι «ανατράπηκαν τα σχέδια της Αθήνας».
Η «συνεπής Στρατηγική» στο ταμείο
Η Τουρκία ότι μπορούσε να κάνει λάθος το έκανε τα τελευταία χρόνια. Η Τουρκία αποβλήθηκε από το πρόγραμμα των F-35 το 2019, τα νέα της Typhoon δεν θα έρθουν πριν από το 2030 και το KAAN δεν έχει μηχανή. Έξι F-35 της μένουν σε αποθήκη στις ΗΠΑ, όσο κρατά τους ρωσικούς S-400. Αγόρασε πυραύλους για να δείξει ανεξαρτησία και κατέληξε να διαπραγματεύεται για παλιά F-16. Αυτό λέγεται λάθος διάγνωση του συσχετισμού δυνάμεων.
Και ο άλλος ήρωας, η Ρωσία; Υποσχόταν καφέ στο Κίεβο σε τρεις μέρες και σχεδόν πέντε χρόνια μετά τα βρίσκει μπαστούνια στο Ντονμπάς. Ούτε με την πριμοδότηση του Τραμπ δεν καταφέρνει να κάμψει την Ουκρανία.
Η αριθμητική του «ενδοτισμού»
Κάθε προσπάθεια να αποφύγουμε μια σύγκρουση με μια εμφανώς υπέρτερη οικονομικά και στρατιωτικά δύναμη, τη βαφτίζει ενδοτισμό. Ας έχει η άλλη πλευρά οκταπλάσιο πληθυσμό και πενταπλάσιο ΑΕΠ. Κανένας σοβαρός επενδυτής δεν ποντάρει σε ένα στοίχημα που οι πιθανότητες είναι πέντε προς ένα. Αντισταθμίζει τον κίνδυνο: με συμμαχίες, με όπλα που αλλάζουν την εξίσωση, με διπλωματία που κερδίζει χρόνο. Αυτό λέγεται αποτροπή, όχι υποχώρηση. Ο πόλεμος δεν είναι πάνελ. Είναι ισολογισμός, και τον πληρώνουν άλλοι.
Το πραγματικό προϊόν
Τι πουλάνε λοιπόν; Πουλάνε θυμό, που όπως κάθε «φούσκα» έχει μεγάλη ζήτηση και μηδενική εσωτερική αξία. Όλα αυτά για μια θέση στη Βουλή, στον εξώστη κάποιου λαϊκιστή ή στο πάνελ κάποιου καναλιού.
Στον «Μεγάλο Δικτάτορα» του Τσάπλιν, ο Χίνκελ ξηλώνει ένα ένα τα παράσημα του στρατάρχη του σε κάθε αποτυχία. Στη δική μας εκδοχή δεν χρειάζεται κανείς να τα ξηλώσει. Τα γαλόνια, όταν ανεβαίνουν στο μπαλκόνι, αποδεικνύονται αυτό που ήταν: φελλός. Επιπλέει παντού. Δεν στηρίζει τίποτα.
Σχολιάστε