Ε, τι ζητάω τέλος πάντων;
Ένα φτερό θα ήθελα να είμαι,
στον ουρανό να ταξιδεύω,
να πετάω!
Να γυροφέρνω ανέμελα παντού,
να σκαρφαλώνω σε κλαδιά,
στα πέταλα των λουλουδιών
να σεργιανάω!
Στης θάλασσας τα κύματα
όμορφα να ξαπλώνω
στη χρυσαφένια άμμο
να ξαπλώνω!
Να μη χρειάζομαι ρούχα ακριβά
ούτε κοσμήματα,
ανάγκη να μην έχω για φαγητό
ούτε για χρήματα.
Ελεύθερο να είμαι να κυκλοφορώ
χωρίς βαλίτσα και εφόδια,
να μη χρειάζομαι οδηγό
ούτε διόδια.
Ε, τι ζητάω τέλος πάντων
τι ζητάω;
Να τραγουδώ, να χαίρομαι
και ν’ αγαπάω!
Ζητάω κάτι τόσο δα μικρό
κι όχι μεγάλο.
Είν’ το μεγάλο απίστευτα βαρύ
που δεν σ’ αφήνει να πετάξεις.
Βαρίδι είναι και δέσμευση
που δεν σ’ αφήνει
να χαμογελάσεις!
Δάκρυα κουβαλάει
και δεν μπορείς να δεις
την ομορφιά τούτου του κόσμου
και την ελευθερία να χαρείς.
Γιατί ο παράδεισος γίνεται μικρός
για ν’ ακουμπήσω
και τη φωνή μου πνίγει
να μην τραγουδήσω.
Ένα φτερό θέλω να είμαι ελαφρύ
σαν την καρδιά
που τραγουδάει μια ευχή!
Και θα πετώ, φτερό εγώ,
μες στους αιθέρες,
για να μοιράζω στους ανθρώπους
καλημέρες!
Ε, τι ζητάω τέλος πάντων,
τι ζητάω;
Ένα μικρό φτερό να είμαι,
να πετάω!!!
1 – 9 – 2026
Ελένη Κυρκου-Σαφάκα
Σχολιάστε