«Πάντα θα υπάρχει ένας τόπος, να γυρίζεις, για να θυμάσαι, πως σε ξέχασε.» Γιάννης Βέλλης
«Ήταν κι ο άνεμος που κλείνονταν μέσα μας, όταν φοβόταν τα πυκνά σύννεφα στο πέρασμα/ κάποτε θέλαμε να κρυφτούμε κι εμείς από τα σύννεφα, μα έλειπε ο άνεμος να μας διδάξει/ έτσι συνέβαινε τακτικά να τρέμουμε, τουρτουρίζαμε σαν τα πουλιά όσο επέμεναν να στέκουν στα καλώδια/ αυτό το φθινόπωρο φέτος δεν τέλειωνε ποτέ, ακόμα και τότε θα έρχονταν κάποιος ξενόφερτος χειμώνας μαζί μας/ τα κίτρινα φύλλα πλακώνονταν στις λάσπες και λιώνανε στα πατήματα, έτσι από αντίδραση στην τόση αδικία/ μόνο η αγάπη επέμενε, αγωνίζονταν να κερδίσει κάτι έστω προσωρινό στο πλάτος μιας ματιάς/ ακόμα κι αν έφτανε η ώρα να καείς μέσα της, παρέμενε μια ελπίδα στα χρόνια και τις εποχές.» Γιάννης Βέλλης
«Αδιέξοδα χωρίσματα της πόλης χτυπάνε σε τοίχους ή σκουπίδια ξεχασμένα, πόσα τέτοια δεν απλώνονται γύρω μας/ είναι κι η βροχή που τα φέρνει σήμερα για συζήτηση στην πόρτα μας, κακόγουστα αλήθεια, μα τόσο δικά μας/ όμως επιμένουμε να αφήνουμε τις πλατιές φωτεινές λεωφόρους, να στριμωχνόμαστε στις τελευταίες γειτονιές, αναζητώντας πάλι ανθρώπους ή φαντάσματα/ οι ιστορίες αλλάζουν εδώ, αντιδρούν, φωνάζουν, αγαπάνε, πονάνε, γεμάτες με μώλωπες προσγειώνονται στην πραγματικότητα/ όσο οι ήρωες καλλωπισμένοι απ’ την αδιαφορία μας, διαβαίνουν, λέγοντας δεν πειράζει, ίσως δεν ήταν η τύχη μας και μετά χάνονται.» Γιάννης Βέλλης
«Τίποτα δεν ξεχάστηκε, όλα μείνανε ίδια, μόνο κάτι λέξεις, ταξιδεύουν σκόρπιες.» Γιάννης Βέλλης
«Χαράξανε τις ζωές μας και τώρα μετράμε σημάδια, αντοχές, χρόνια.» Γιάννης Βέλλης
«Όσο και να θέλεις να ξεφύγεις, είσαι πάντα εδώ, οι ρίζες βαθύτερες, τα χρόνια περισσότερα, ο ήλιος πάντα στην ίδια πλευρά να σε περιμένει, βαριεστημένα/ αν αφήσεις αυτή την πόλη, αν φύγεις, μα τι λες τώρα; που θα στραφείς; σε αφιλόξενες πολιτείες ή σε κατάξερα δειλινά;/ με τόση αγάπη μέσα σου στριμωγμένη, τι περιμένω να ακούσω καλύτερο, ξέρω, θα δώσεις κομμάτια της παντού και θα ξημερώσεις απένταρος/ ζητώντας ένα τσιγάρο, να ξεγελάσεις το κρύο, την τελευταία σκιά, τις πληγές σου, μόνος, σκεφτικός.» Γιάννης Βέλλης
«……οι ιστορίες αλλάζουν εδώ, αντιδρούν, φωνάζουν, αγαπάνε, πονάνε, γεμάτες με μώλωπες προσγειώνονται στην πραγματικότητα/ όσο οι ήρωες καλλωπισμένοι απ’ την αδιαφορία μας, διαβαίνουν, λέγοντας δεν πειράζει, ίσως δεν ήταν η τύχη μας και μετά χάνονται…..» Γιάννης Βέλλης
«Εκείνο το απόγευμα δεν τέλειωσε ποτέ, σαν σήμερα ελαφρώς γκρίζο, ελαφρώς γαλάζιο, μακιγιαρισμένο ανάλογα της περίστασης/ αναμονή, όσο επιτρέπαν οι συγκυρίες, αναζήτηση, εικόνας διαφορετικής στην τόση μούχλα, με κρύο, περίεργο να ψάχνει να δει τα εσώψυχά σου/ δρόμοι γύρω γεμάτοι προβλήματα, παράθυρα καλά σφραγισμένα απ’ τους περαστικούς, πολιτισμός στο ανέφικτο, καταστήματα γεμάτα πωλήτριες, ερωτήματα όσα κι οι άνθρωποι, διασκέδαση μπερδεμένη στα τόσα ψέματα/ κρατώντας τα βιβλία σου, με τόσες ιστορίες ενδιαφέρουσες μα αδιάβαστες, όπως κι η δική σου που τώρα ξεδιπλώνεις, να περιμένουν, άφησες την αγάπη σου μαζί της πληγωμένη, ξεχάστηκες/ όμως είναι ο χρόνος απάτη κι η επιστροφή αναγκαία, σ’ ένα μισοσκότεινο δωμάτιο, κρατώντας μια ιδέα φθινόπωρο να σε παρασέρνει, μεθώντας από σκέψεις/ όσες μπόρεσες να κλέψεις, για να τις δώσεις πίσω, σε λίγες λέξεις, μικρές εικόνες χαμένες που ξαναζωντανεύουν και στέκονται σ’ενα ποίημα.» Γιάννης Βέλλης
Σχολιάστε