Κυλάει ο χρόνος,
διαβαίνει με βιάση,
λες ότι βιάζεται
κάπου να φτάσει.
Με γρήγορο βήμα,
με ρόδες στα πόδια,
στην πλάτη φτερά,
ξεπερνάει εμπόδια.
Και πάει και τρέχει
να φτάσει στο τέρμα,
μα τέλος δεν έχει
ούτε και γέρμα.
Παίρνει στο διάβα του
και τους ανθρώπους,
τους παρασέρνει
σε άλλους τόπους.
Κι αναρωτιέμαι
τάχα που πάει,
δεν αντιστέκεται
κι ούτε γυρνάει.
Είναι ακούραστος,
δεν σταματάει,
φορτώνει στις πλάτες του
μέρες και…πάει.
Κι εμείς ασθμαίνοντας
ακολουθούμε
μέχρι που άλλο πια
δεν μπορούμε.
Κι αυτός πηγαίνει
και συνεχίζει,
μ’ αέναο τρέξιμο
πάντα βαδίζει!
30 – 9 – 2026
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
Σχολιάστε