του Βαγγέλη Αγγελόπουλου
Φιλιάτι 1946 – 1953.
Χρόνια παιδικά, νεανικά, χρόνια δημιουργικά, γεμάτα φαντασία, όνειρα και ελπίδες για ένα λαμπρό μέλλον, για μια ζωή ευτυχισμένη, χαρούμενη και υγειή.
Έτος 2008, πέρασαν από τότε πολλά χρόνια, πέρασαν δεκαετίες και πάνω από μισός αιώνας ζωής.
Κι’ όμως όταν σκέφτεσαι, φαίνεται τόσο κοντά, φαίνεται σαν να ήταν χθές.
Όλα φαίνονται σαν μιά κινηματογραφική ταινία που έχει μείνει για πάντα στο μυαλό μας, στη σκέψη μας, στην καρδιά μας.
Μια ταινία που αν και η αρχή και το τέλος της, απέχουν μεταξύ τους μια ολόκληρη ζωή,
εντούτοις δέν χρειάζονται παρά μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να τη δούμε με το νού μας.
Παιδικά, τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μας: σχολείο, μόρφωση, έκπαίδευση, γυμναστική, φαντασία, όνειρα, ελπίδες, φίλοι, παιχνίδια, γέλια, χαρές, πάρτυ, τσακομοί, χτυπίματα, εκδρομές, περίπατοι, έρωτες, διασκέδαση, μιά ζωή δημιουργική αλλά και ανέμελη στην παιδική μας ηλικία.
Αυτό μπορεί να παραληφθεί για οικονομία χώρου.
************************************************************************Χρόνια και αναμνήσεις που θυμώμαστε για όλη μας τη ζωή, όπως μας λέει και το τραγούδι του Α. Δασκαλόπουλου:
Που ‘ναι τα χρόνια:
Πήγα στα μέρη που σε είχα πρωτοδεί,
μικρό κορίτσι ήσουν κι ήμουνα παιδί.
(Ρεφρέν).
Πού ‘ναι τα χρόνια, ωραία χρόνια,
που ‘χες λουλούδια μεσ’ στην καρδιά,
πού ‘ν’ η αγάπη, γλυκιά μου αγάπη
να μας ζεστάνει στην παγωνιά.
Στ’ αρχοντικό σου το σπιτάκι το φτωχό
ήρθα να κλάψω με παράπονο πικρό.
(Ρεφρέν).
Κλεισμένη η πόρτα και χαμένα τα κλειδιά,
βρέχει στους δρόμους και στην άδεια μου
καρδιά.
(Ρεφρέν).
Στοίχοι: Α. Δασκαλόπουλου,
Μουσ.: Σ. Κουγιουμτζή. Έως εδώ.
************************************************************************
Ήταν κάποιο ήρεμο και ήσυχο Σάββατο απόγευμα, και εκεί που διάβαζα, μεταξύ των άλλων, και το ιστορικό της Ιεράς Μονής Γηρομερίου, ο νούς μου ξαφνικά πέταξε πολλά χρόνια πίσω, στα σχολικά, παιδικά μου χρόνια 1946 – 1953.
Θυμήθηκα, πόσο μου άρεσε, όταν άρχισα να πηγαίνω στο Δημοτικό σχολείο με όλα τα άλλα γειτονόπουλα, τις χαρές, τις φωνές και τα παιχνίδια που κάναμε όλη την ημέρα μέχρι αργά το βράδυ.
Θυμήθηκα, τα πρώτα μου βήματα, όταν άρχισα να μαθαίνω την άλφαβήτα, να συλλαβίζω, να διαβάζω και να γράφω.
Από τους δασκάλους μου, πολύ αμυδρά, θυμάμε την Κα Νίκη, τον Κον Κώστα και τον Διευθυντή του σχολείου, τον Κον Κορδή.
Το σχολείο βρισκόταν στην γειτονιά μας και η μάντρα του συνόρευε με το σπίτι του Βαγγέλη Τσάγκου.
Ήταν ένα ωραιότατο πέτρινο κτίριο, δυόροφο με ταράτσα, όπου ήταν χτισμένο ένα σπιτάκι. Από όσο θυμάμε, στο σπιτάκι αυτό έμενε για ένα διάστημα ο Διευθυντής του σχολείου με την οικογένειά του.
Στα άκρα του κτιρίου, δεξιά και αριστερά, ήταν δύο μεγάλες και επιβλητικές καμάρες που οδηγούσαν στις τάξεις του εισογείου και του πρώτου ορόφου.
Το σχολείο είχε μια τεράστια αυλή κλεισμένη γύρω-γύρω με τοίχο και σιδερένια κάγκελα και είχε δύο καγκελόπορτες, μιά μεγάλη στην εμπρός πλευρά, που ήταν η κυρία είσοδος, και μιά μικρή στην απάνω πλευρά που οδηγούσε στα αποχωρητήρια και στον κήπο.
Κατά μήκος της μάντρας υπήρχαν ψυλά και ωραία δένδρα που όταν την άνοιξη έβγαζαν ροδόασπρα λουλούδια, σαν φούντες με κλόσια, μοσχοβολούσε όλη η γύρω περιοχή. Δεν είναι υπερβολή να πώ ότι η ωραία αυτή μυρωδιά με συνοδεύει σε όλη μου την ζωή και ακόμα και τώρα, μου θυμίζει το ωραίο μας σχολείο.
Στην αριστερή πλευρά της αυλής ήταν τα μαγειρία και πιό πέρα ένα μικρό πηγάδι, ενώ στην δεξιά πλευρα ήταν μια τεράστια αποθήκη γεμάτη με διάφορα πράγματα του σχολείου.
Στήν αριστερή και πίσω πλευρά του σχολείου ήταν μιά πόρτα που οδηγούσε στο πίσω κήπο του σχολείου. Ήταν ένας κήπος τεράστιος με πολλά δένδρα και ποικίλλα πανέμορφα λουλούδια.
Απέναντι και έξω από την αριστερή πλευρά του σχολείου ήταν τα αποχωρητήρια και πιό πέρα ένας άλλος κήπος, γεμάτος από μικρά δενδράκια και από πολλά είδη λουλουδιών.
Τα λουλούδια ήταν φυτεμένα σε διάφορα σχέδια, στρόγγυλα, παραλληλόγραμμα, και με πολλούς διαδρόμους που έκαναν τον κήπο ένα πραγματικό πανώραμα.
Αυτό ήταν το πανέμορφο και γιγάντιο (όπως μας φαίνονταν τότε) σχολείο όπου περάσαμε τα πρώτα αξέχαστα σχολικά μας χρόνια.
Ασφαλώς όλοι οι συμαθητές μου θα το θυμούνται, όπως και εγώ.
Ένα σχολείο που θα το ζήλευαν οι μαθητές όλων των σημερινών δημοτικών σχολείων και κυρίως της περιφέρειας Αττικής.
Βέβαια σήμερα υπάρχει μόνο το σχολείο με την αυλή του, ενώ οι κήποι και όλα τα άλλα έχουν εξαφανησθεί.
- Θυμάμε το πρόγραμμα που ακολουθούσαμε κάθε μέρα:
– Κάθε πρωϊ, ψάλλοντας τον Εθνικό μας Ύμνο, κάναμε την έπαρση της Σημαίας μας που κυμάτιζε περήφανη όλη την ημέρα στην ταράτσα του σχολείου.
– Μετά είχαμε το πρωϊνό συσσίτιο, γαλα σκόνη με κακάο, ψωμί και κάποτε κάψουλες από μουρουνέλαιο, για περισσότερες βιταμίνες.
– Ακολουθούσε η προσευχή με το « Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών, και τα πάντα πληρών, κ.λ.π.».
– Μετά μπαίναμε στις τάξεις και κάναμε τα μαθήματά μας.
– Ακολουθούσαν τα διαλείμματα, με τις φωνές και τα παιχνίδια στην αυλή του σχολείου.
Εκτός από τα μαθήματα είχαμε την ώρα της γυμναστικής που κάναμε στην αυλή του σχολείου αλλά και την ώρα της κηπουρικής που καθαρίζαμε και φτιάχναμε τους δύο ωραίους κήπους του σχολείου μας.
- Θυμάμε, τις ωραίες εκδρομές που κάναμε την άνοιξη, στην Κόντριζα, στην Βάναρη, στου Τάκα και στην Κογκέλα, που τα χρόνια εκείνα ήτανε μέρη πανέμορφα, γεμάτα από πολύχρωμα λουλούδια και πρασινάδε.
********************************************************************
- Θυμάμε, κάθε Χριστούγεννα, που στον πρώτο όροφο του σχολείου κάναμε μιά μεγάλη σκηνή με την φάτνη του Χριστού στο κέντρο και στο αριστερό της μέρος στολίζαμε ένα μεγάλο έλατο.
Παραμονές Χριστουγέννων που γινόταν η γιορτή, η αίθουσα γέμιζε από κόσμο.
Χριστουγεννιάτικα σκετσάκια, ποιήματα και όλα τα τραγούδια των Χριστουγέννων ήταν το πρόγραμμα της γιορτής.
- Θυμάμε, τις γιορτές και τις παρελάσεις που κάναμε στις εθνικές μας γιορτές της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου.
********************************************************************
- Πέμπτη και Έκτη τάξεις δημοτικού, θυμάμε ακόμα τα κρύα πρωϊνά του Φλεβάρι και τα ωραία πρωϊνά του Ιούνι, όταν ξυπνούσα 5 με 6 το πρωϊ για να κάνω επανάληψη των μαθημάτων για τα διαγωνίσματα.
- Τέλος θυμάμε ακόμη πολύ καλά, την ημέρα που πήγαμε στην Ηγουμενίτσα για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Γυμνάσιο, Ιούνιος ή Ιούλιος 1953.
Ήταν τότε Γυμνασιάρχης ο αξέχαστος για την αυστηρότητά του Κος Σουλβίνος, για όσους δεν τον θυμούνται.
Αυτές και πολλές άλλες οι αξέχαστες και ωραίες στιγμές και αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων.
Θα μπορούσαμε να γράφομε πολλές σελίδες ακόμα απαριθμόντας τες.
Όμως πρέπει να πούμε ότι, στην ζωή του ανθρώπου η κάθε ηλικία έχει τις δικές της καλές και κακές στιγμές και αναμνήσεις, γιατί αυτή είναι η ζωή μας και κάθε στιγμή που ζούμε έχει και την δική της ανάμνηση.
Και κλείνοντας θα ήθελα να συμπληρώσω τα εξής:
Στην ζωή σου : Ονειρεύσου ότι επιθυμείς να ονειρευτής,
πήγαινε όπου αγαπάς να πας,
να είσαι αυτό που θέλεις να είσαι,
διότι έχεις μόνο μιά ζωή,
και μόνο μιά ευκαιρία για να κάνεις
όλα τα πράγματα που θέλεις να κάνεις.
Απόλαυσε την Ζωή σου σήμερα,
διότι το χθές έχει φύγει, και
το αύριο μπορεί να μην έρθη ποτέ.
Για αυτό ζήσε ευτυχισμένος το Σήμερα.
tosxoleio.doc
19/03/2008/ Β.Α.
Σχολιάστε