«Φθινοπώριαζε, η αίσθηση του ανέμου, περίεργα έδενε με τα σύννεφα/ το γαλάζιο, έκλεινε τακτικά, με απουσίες στον ορίζοντα/ όσο τα χαμόγελα, των παιδιών, αγκάλιαζαν τους δρόμους/ κι εσύ εκεί, πάντα όμορφη, ξεχωριστή όσο οι εποχές.» Γιάννης Βέλλης
«Σχεδόν άδειος έδειχνε ο κόσμος από συναισθήματα, κλεμμένα όνειρα τραβούσαν σαν κουρτίνα την κατάθλιψη/ ακόμα κι οι αμαρτίες αγιότητα αποκτούσαν, τέτοια παγωνιά στην πόλη, τέτοια κενότητα/ τα μάτια δεν γελούσαν πια, τα λόγια σέρνονταν, η αγριότητα σίγουρα έτρωγε κάτι πάλι στα στενά/ και μετά λες δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να αλλάξουν, για όλα αυτά που φαίνεται να χάνονται/ είμαστε τα λουλούδια στα σάπια μπαλκόνια κι όμως ζούμε, με μια ματιά του ήλιου, με ένα πέρασμα γαλάζιου ουρανού/ ακόμα και μια ξεχασμένη σταγόνα της βροχής, μας ζωντανεύει τόσο όσο να το φωνάξουμε, είμαστε ζωντανοί!» Γιάννης Βέλλης
«Πώς να καταγράψεις το άδοξο τέλος μιας αρχής; μόνο με ψαλιδίσματα ονείρων, ίσως, ή με υπεκφυγές.» Γιάννης Βέλλης
«Είπα να σιωπήσω οριστικά, να κρατήσω τη φωνή της ψυχής μου εκεί μέσα που οι λέξεις δεν σκονίζονται, δεν εκτίθενται, δεν διαφωνούν/ όμως δεν τα κατάφερα, κάποια ξέφυγε, θες από αγάπη, θες από περιέργεια, πετάχτηκε έξω/ οι άλλες ακολούθησαν στο κάλεσμα, έτσι παγιδευμένες κλείστηκαν σε μια ομοιόμορφη σύνθεση/ άντε τώρα να τις μαζέψεις και να τις βάλεις πάλι στη θέση τους, μάθανε στον κόσμο πια, τις έχασα.» Γιάννης Βέλλης
«Οι συγκρούσεις αναμενόμενες, παράλληλοι δρόμοι ελάχιστοι κι αδιάφοροι.» Γιάννης Βέλλης
«Μετά ήρθε η σταδιακή κατάρρευση, η αμηχανία, η εχθρότητα, η έλλειψη ασφάλειας, τα πολλά νεύρα/ τόσα άλλα «καλά», που γυρίζουν ή μοιράζονται απλόχερα στις πολιτισμένες κοινωνίες μας/ όμως εσύ εκεί, πάντα καθηλωμένος στις απόψεις σου γερνούσες ξεχασμένος/ να μιλάς ή να σιωπείς φιλαράκο, τι θα καταλάβουν περισσότερο σε τέτοιες καταστάσεις;/ κάθε πρωί, το ίδιο ερώτημα στον καθρέφτη, έπειτα η έξοδος στο δρόμο, στα αδιέξοδα/ σήμερα άλλαξε η ρότα, ένα σημείωμα ουσίας σε λίγες λέξεις, μαζί αντίδραση κοφτή με τα μάτια/ έρχεται πόλεμος, όσο εσείς κρατάτε υπερήφανα τα σημαιάκια στις παρελάσεις σας υποταγμένοι, ιδέες θα σκοτώνονται.» Γιάννης Βέλλης
«…….….είναι ο χρόνος απάτη κι η επιστροφή αναγκαία, σ’ ένα μισοσκότεινο δωμάτιο, κρατώντας μια ιδέα φθινόπωρο να σε παρασέρνει, μεθώντας από σκέψεις/ όσες μπόρεσες να κλέψεις, για να τις δώσεις πίσω, σε λίγες λέξεις, μικρές εικόνες χαμένες που ξαναζωντανεύουν και στέκονται σ’ ένα ποίημα……….» Γιάννης Βέλλης
«Οι άγγελοι, γυρίζανε στα στενοσόκακα, άλλοι με μισοφαγωμένα όνειρα/ άλλοι με χαραγμένες φλέβες, άλλοι μπερδεμένοι με το μέλλον τους/ άλλοι ξεχασμένοι από θεό και ανθρώπους, να μετράνε τις ώρες μέχρι το ξημέρωμα, σε μάρμαρα, χαρτόνια/ μόνη προσευχή τους, να ξεχαστούν τα αδιέξοδα σε κάποια ιστορία, προαγορασμένη.» Γιάννης Βέλλης
«Μεγαλώσαμε πια, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αλαζονικό, επικίνδυνο/ τώρα μπορούμε να βλέπουμε καλύτερα, να ακούμε καλύτερα, να σκεφτόμαστε καλύτερα/ να αγαπάμε βαθύτερα, να χανόμαστε βαθύτερα, να ξεχνιόμαστε βαθύτερα/ με τα λάθη μας ως νέοι, τις υπερβολές, τους εγωισμούς, όσα σκοτώνουν γρηγορότερα απ’ το τσιγάρο τη μέρα μας/ δώσαμε λίγο παράδεισο που μας χαρίστηκε, για πολλά κουπόνια εκπτώσεων, πληγή στα χρόνια μας, στις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης
Σχολιάστε