ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ο κόσμος αλλάζει, είπες και ξεχάστηκες εκεί που άρχισες/ ίσως απλά αυτός ο κόσμος, δεν ήταν δικός σου/ μα και πάλι, πώς βρέθηκες μοιρασμένη σε ό,τι βρήκες κι ό,τι ήθελες;» Γιάννης Βέλλης

«Μια διαγραφή η σκέψη, η τελευταία, ό,τι έμεινε από προσπάθεια/ έσβηνε ό,τι κρατούσε κι ό,τι άφηνε, μοιραία εκδοχή αμηχανίας/ παρεξηγημένη, κρατούσε αβέβαια το δικό της τέλος για αργότερα/ ήταν και το Αυγουστιάτικο φεγγάρι, καλή αφορμή για εκδηλώσεις οργής/ εκεί πάνω γέμιζε το σύμπαν με το όποιο φως του, περίμενε αγάπη/ αλλά από κάτω ξεδίπλωνε παγιωμένα όνειρα, σε ένα νεκρόσακο ευκαιριών/ τι να τα κάνεις τα όνειρα; φώναξε ψηλά, οργισμένα, μάτωσε ο λαιμός της απ’ τη δύναμη/ ήταν μόνη απέναντι στο φως, ενώ προσεκτικά κρατούσε κάθε στάση της νύχτας/ αντιδρούσε στο φως, το είχαν ξεχάσει τα μάτια και η καρδιά, μα έλειπε τόσο/ μόνο πληγές παρηγορούσαν, ότι θα κλείσουν δήθεν σύντομα, έτσι φαίνονταν/ αλλά δεν έκλειναν ποτέ, σε κρατούσαν πάντα μέσα περασμένο, σαν καταχώρηση/ έτσι να μένει κάτι από αυτό που χάθηκε, με το κλείσιμο της πόρτας, ενός διακόπτη φωτός/ μια μέρα αδιάφορη όπως οι περισσότερες, για εξηγήσεις ή ενοχές, ακόμα και παρεξηγήσεις.» Γιάννης Βέλλης

«……….βασανιστικό να γίνεται κανείς τόσο κυνικός στη συντέλεια, αλλά αναγκαίο/ είναι κι η νύχτα κακή συνταγή να ξεχαστούν οι απώλειες, ξέρεις τρέχουν εφιάλτες μας/ όμως τα καλύτερα όνειρα αυτοκτονούσαν για περισσότερη ελευθερία, ως αντίσταση/ στα φαντάσματα που επανέρχονταν για λύτρωση, ίσως και για κάποια βοήθεια στο άγνωστο…………» Γιάννης Βέλλης

«Παγιδευμένος στην αγάπη σου και τη σιωπή σου, περιμένω ξημέρωμα, κάποιο φως.» Γιάννης Βέλλης

«Αυτό το χάραγμα έμοιαζε αγγελικό, κρατούσε μόνο το πρόσωπό σου/ μάτια, ανταύγειες, ανησυχίες σου σε ένα ξένο ψέμα/ το καταλάβαινα όσο καιγόμουν και πονούσα, σαν τατού κάθονταν, περίμενε/ χειροκρότημα, μια στάση αναμονής, θαυμαστικό για τόσα σχέδια βαθιά χαραγμένα/ σε παλιά καρδιά που καμάρωνε για κάθε πληγή που πάνω της κάθονταν, ένα ιερό απλησίαστο ο χώρος/ σαν λογαριασμός που περίμενε τακτοποίηση, όσο δεχόταν συγγνώμη σε ένα χρήσιμο έγκλημα/ βασανιστικό να γίνεται κανείς τόσο κυνικός στη συντέλεια, αλλά αναγκαίο/ είναι κι η νύχτα κακή συνταγή να ξεχαστούν οι απώλειες, ξέρεις τρέχουν εφιάλτες μας/όμως τα καλύτερα όνειρα αυτοκτονούσαν για περισσότερη ελευθερία, ως αντίσταση/ στα φαντάσματα που επανέρχονταν για λύτρωση, ίσως και για κάποια βοήθεια στο άγνωστο.» Γιάννης Βέλλης

Έφτασαν οι Ρωμαίοι στην πόρτα της πόλης μας/τώρα θα πρέπει να χαθούμε ως αδύναμοι και άδικοι/ δεν γεννήσαμε ήρωες για να στηρίξουμε τα πρώτα τείχη/ μόνο μεγάλους αφέντες που όλο τρώγανε ό,τι γεννιόνταν, μαζί κι εμάς.» Γιάννης Βέλλης

«Μια στάση στη λεμονιά, ο χειμώνας φαίνεται μακριά κι όμως φωλιάζει βαθιά κρυμμένος, ένοχος/ άνοιγμα της πόρτας, το φως δείχνει να τρεμοπαίζει στην ανασφάλεια, κουρνιάζει ο ήχος στο βαρύ της κλείσιμο/ κάπου οι σημειώσεις χωρίζουν τον χρόνο, σαν στρατιωτάκια παίζουν τα νεύρα με τις αντιστάσεις/ πού είναι εκείνη η στιγμή που χάθηκε; ψάχνεις να βάλεις τάξη στην αταξία σου, άτυχος δυστυχώς/ τίποτα δεν έμεινε όρθιο, όλα μπερδεμένα ψάχνουν ισορροπία, εκεί που δεν γεννιέται κάτι/ ατάξιδος, λες ταξιδευτής και όλοι ψάχνουν να δουν τις εικόνες σου, ξεβαμμένες στο πέρασμα της ζωής σου/ θα ξημερώσει πάλι αύριο, με περισσότερες μουδιασμένες σκέψεις, ίσως κι απαντήσεις για το είναι σου/ μα εσύ εκεί, θα αναπνέεις περισσότερη πόλη, καπνίζοντας την τελευταία ελπίδα για αλλαγή.» Γιάννης Βέλλη