
Ο ουρανός σκοτείνιασε.
Ο ήλιος έχει χάσει
τη φορεσιά του τη λαμπρή
κι η μέρα έγινε νύχτα.
Και το φεγγάρι έχασε
κι αυτό την περπατησιά του,
θάμπωσε το γλυκό το φως
στης νύχτας το λυχνάρι!
Η φύση δεν αντέχει πια,
χίλια κακά τη δέρνουν,
το σύμπαν αγανάκτησε
κι η γη φωτιές ξερνάει.
Σεισμοί, καύσωνες, θύελλες,
πλημμύρες, καταιγίδες
και πόλεμοι μας αφάνισαν
και κάποιοι είναι φταίχτες.
Αυτοί που τη γη αχόρταγα
κι άκαρδα καταστρέφουν,
για να γεμίσουν τ’ άπατα
βαθιά τους πορτοφόλια.
Τι κι αν τα γράφω συνεχώς;
Τι κι αν πονάει η καρδιά μου;
Κι αν στόμωσε η γραφίδα μου
αυτοί μυαλό δεν βάζουν.
Μα δεν μπορώ να σιωπώ
και δεν θα με φιμώσουν.
Εγώ θα τα λέω δυνατά
κι όσο μπορώ θα γράφω.
Σαν με προστάζει το μυαλό,
όσο η καρδιά χτυπάει,
αν έχω χέρι σταθερό,
μερόνυχτα θα γράφει!
Μήπως τα δει και ο Θεός,
η Παναγιά κι οι Άγιοι
και τιμωρήσουν τους κακούς,
να ζήσουν οι αθώοι!!!
21- 8 – 2026
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
Σχολιάστε