Η εμμονή των Ζαίων με τη Σάκκαρη αποκτά πλέον χαρακτήρα ψυχωτικής διαταραχής:
Τα χώνει η Ντρισμπιώτη στο ΣΕΓΑΣ · βρίζουν τη Σάκκαρη.
Εκφράζει παράπονα η Στεφανίδη για τα κοντάρια της · βρίζουν τη Σάκκαρη.
Ανακοινώνει το γάμο της με το γιο του Μητσοτάκη · τη βρίζουν πάλι από κεκτημένη ταχύτητα.
Εντωμεταξύ, είναι φοβερό πόσο σεξισμό και παλιανθρωπισμό βγάζουν αυτοί οι κατ’ όνομα «δικαιωματιστές» και «αντιρατσιστές».
Συνεχίζουν δε απτόητοι τον οχετό τους, απέναντι σε μια αθλήτρια που απλώς κάνει τη δουλειά της, δεν επιδοτείται ούτε με μισό σεντ από το ελληνικό κράτος και γενικά ουδέποτε έχει προκαλέσει με τις δημόσιες παρεμβάσεις της.
Δείχνουν έτσι πόσο μικροί, εμμονικοί και κακεντρεχείς είναι. Ας συνεχίσουν απτόητοι να εκτίθενται … Άλκης ο Απτόητος
Να γιατί δεν τιμώ, τους αγώνες της αριστεράς…
Η σύγχρονη Ελληνική ιστορία παραμένει συχνά εγκλωβισμένη σε ιδεολογικές αγκυλώσεις και κομματικά στερεότυπα που αναπαράγουν τα πάθη του παρελθόντος. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που η ίδια η πραγματικότητα επιβάλλεται μέσα από τις φωνές εκείνων που πρωταγωνίστησαν στα γεγονότα. Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η δημόσια κατάθεση ψυχής και ιστορικής συνείδησης του Τάκη Λαζαρίδη, ενός ανθρώπου που πλήρωσε το τίμημα των ιδεών του στις φυλακές και στα δικαστήρια της μετεμφυλιακής Ελλάδας…
Το απόσπασμα που κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο συμπυκνώνει την ουσία της πολιτικής παρακαταθήκης του Λαζαρίδη. Με μια σπάνια για τα Ελληνικά δεδομένα γενναιότητα, ο συγγραφέας δεν διστάζει να αποδομήσει το αφήγημα με το οποίο γαλουχήθηκαν γενιές αριστερών…
Η φράση του, «απεδείχθη ότι αυτοί είχαν δίκιο και εμείς άδικο», δεν αποτελεί μια απλή συνθηκολόγηση, αλλά μια ορθολογική αποτίμηση των γεωπολιτικών δεδομένων του 20ού αιώνα. Ο Λαζαρίδης αναγνωρίζει ότι η ένοπλη προσπάθεια της Αριστεράς, παρά τις αγνές προθέσεις πολλών αγωνιστών της, είχε ως αντικειμενικό στόχο την ενσωμάτωση της Ελλάδας στη Σοβιετική Ένωση και στο ανατολικό μπλοκ.
Κοιτάζοντας την ιστορία εκ του αποτελέσματος, η κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το 1989 δικαίωσε την ανησυχία για τη μοίρα που θα είχε η Ελλάδα αν είχε επικρατήσει ο «Δημοκρατικός Στρατός». Χώρες της γειτονιάς μας, όπως η Βουλγαρία, η Αλβανία και η Ρουμανία, βίωσαν δεκαετίες ολοκληρωτισμού, οικονομικής ανέχειας και στέρησης θεμελιωδών ελευθεριών…
Ο Λαζαρίδης επισημαίνει με σαφήνεια, «αντικειμενικά, θα είχαμε καταστραφεί (ως χώρα)». Η παραμονή της Ελλάδας στο δυτικό γεωπολιτικό πλαίσιο, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, τις διώξεις και τα ελλείμματα δημοκρατίας της μετεμφυλιακής περιόδου, επέτρεψε τελικά τη μετάβαση σε μια σταθερή κοινοβουλευτική δημοκρατία και την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια.
Η σημασία της μαρτυρίας του Τάκη Λαζαρίδη δεν έγκειται στην αναζήτηση νέων δικαστών ή στην ηθική δικαίωση της μίας ή της άλλης παράταξης. Έγκειται στην ανάγκη για εθνική αυτογνωσία. Όταν ένας άνθρωπος που καταδικάστηκε σε θάνατο για τη δράση του με το ΚΚΕ αναγνωρίζει τα ιστορικά σφάλματα του χώρου του, προσφέρει ένα μάθημα πολιτικής ωριμότητας!
Η εικόνα αυτή μας υπενθυμίζει ότι η ιστορία δεν είναι ένα στατικό πεδίο δικαίωσης των δικών μας πεποιθήσεων, αλλά ένας ζωντανός οδηγός για την αποφυγή των ίδιων λαθών!
Η ελευθερία και η δημοκρατία δεν είναι δεδομένες, κερδίζονται με ομοψυχία, ρεαλισμό και την τόλμη να κοιτάμε την αλήθεια κατάματα, όσο σκληρή κι αν είναι
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε