ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Αγαπάμε Καμίτσιανη Τσαμαντά

Υπήρξε μια εποχή που ένα ταξίδι από τους Φιλιάτες προς τα χωριά της Μουργκάνας δεν ήταν μια απλή μετακίνηση. Ήταν ολόκληρη υπόθεση. Οι δρόμοι ήταν χωμάτινοι, ανηφορικοί, γεμάτοι στροφές και το λεωφορείο ανέβαινε με κόπο, αγκομαχώντας κάτω από το βάρος των ανθρώπων και των πραγμάτων.Στους Φιλιάτες γινόταν ακόμη και τρίωρη ή τετράωρη αναμονή, πριν το λεωφορείο πάρει το απομεσήμερο τον δρόμο για το βουνό. Άγιος Νικόλαος, Άγιοι Πάντες, Παλιοχώρι, Πόβλα… κι από εκεί και πέρα, όπου τελείωνε ο δρόμος, άρχιζαν τα μονοπάτια, τα πόδια και τα ζώα.

Γι’ αυτό και η πρώτη φορά που λεωφορείο ανέβηκε στον Τσαμαντά δεν ήταν ένα συνηθισμένο γεγονός. Ήταν είδηση για ολόκληρο το χωριό. Μέχρι τότε, το ταξίδι γινόταν με τα πόδια ή με ζώο και αυτό ήταν κάτι απολύτως φυσιολογικό για τους ανθρώπους της εποχής. Η Μουργκάνα είχε μάθει να ζει με τις αποστάσεις, τις ανηφόρες και τα δύσκολα μονοπάτια.

Κι όταν έφτασε το λεωφορείο, έμοιαζε σαν να έφερνε μαζί του έναν καινούργιο κόσμο.

Θυμάμαι τους παππούδες μου να ετοιμάζονται από την προηγούμενη μέρα. Έκαναν το μπάνιο τους, ήθελαν να είναι καθαροί και περιποιημένοι για το ταξίδι. Γιατί ένα ταξίδι με το λεωφορείο δεν ήταν μόνο ανάγκη. Ήταν και γεγονός. Ήταν έξοδος από το χωριό, συνάντηση, κουβέντα, μια μικρή αλλαγή στη ρουτίνα της ζωής..

Κοιτάζοντας σήμερα τη φωτογραφία, δεν γνωρίζω ποιοι είναι οι άνθρωποι που στέκονται δίπλα στο λεωφορείο. Ίσως όμως κάποιος από εσάς αναγνωρίσει τα πρόσωπα, να μπορεί να μας πει τα ονόματά τους και να συμπληρώσει την ιστορία αυτής της εικόνας.

Ένα όνομα, μια μικρή ανάμνηση μπορεί να ξαναδώσει ζωή σε πρόσωπα που σήμερα γνωρίζουμε μόνο μέσα από μια παλιά φωτογραφία.

Γιατί τελικά εκείνο το λεωφορείο δεν μετέφερε μόνο επιβάτες. Μετέφερε ανθρώπους, κουβέντες, αναμνήσεις και την αρχή μιας καινούργιας εποχής για τη Μουργκάνα