«Περιεργάζονταν τις σκέψεις τους, σιωπούσανε, γελάγανε, κλαίγανε, κοινωνοί της απουσίας, ασυγχώρητοι.» Γιάννης Βέλλης
«Έρχονται στιγμές που εξαφανίζονται τα όνειρα, μαζί κι οι άνθρωποι, λες και στήθηκε σκηνικό απώλειας, δεδομένο/ πρωταγωνιστές, μακρινά ή κοντινά πλάνα, ανάλογη μουσική, πλαισιωμένη με πολλά κενά ή αστάθεια/ μετά έρχεται η σιωπή, ακολουθεί φθινόπωρο ή χειμώνας, ό,τι αντέχει κανείς, η σύγκρουση της ζωής με τον κάθε θάνατο/ όμως μη ξεχνάς, τα λουλούδια πάλι έρχονται την άνοιξη, στολισμένα, ο ήλιος στέκει περήφανα το καλοκαίρι, νικητής, η αγάπη σαν βράχος δέχεται τα κύματα, όσο εσύ ζωγραφίζεις τα μάτια της/ μα παράλληλα τα κοιτάς, μιλάς μαζί τους, χαμογελάς, ενώ γίνονται θάλασσα κι ουρανός μαζί.» Γιάννης Βέλλη
«Ξεχασμένος, καταλαβαίνεις ότι λείπεις, στον εαυτό σου περισσότερο.» Γιάννης Βέλλης
«Ήταν η πόλη, δική μας εικόνα; τι πιστεύεις αλήθεια;/ ότι την παρθενιά της την έχασε μόνη, στις πέτρες και τα μάρμαρα/ αγναντεύοντας σκεπτικά, τον ήλιο και τα αστροφέγγαρα;/ εμείς της δώσαμε τη φωτιά και την αμαρτία, όλες τις αισθήσεις μας/ μαζί βιώσαμε φόβο, τρόμο, έρωτα, αδικίες, ακόμα και τον θάνατο/ ήταν κι αυτή η κακιά εποχή που μας ήθελε, καθοδηγούσε/ να καταστρέφουμε κάθε δημιουργία, πρώτα ότι έμοιαζε με την εικόνα μας.» Γιάννης Βέλλης
«Απροετοίμαστοι, να μοιραστούμε το όνειρο, χαθήκαμε.» Γιάννης Βέλλης
«Μαζεμένες οι λέξεις σε μια γωνιά, στέκονται ευλαβικά, να βλέπουν θέλουν τη συνέχεια/ όσο ο άνεμος αγριεμένος, χτυπά τις μισοδιαλυμένες πόρτες και κοντράρει τα κεραμύδια/ έρχεται πάλι φουρτούνα, η άμμος το φωνάζει, γυρίζοντας στα χόρτα, τις ζωές μας/ αναστατωμένα ψαροπούλια, μετράνε τα οργισμένα κύματα, όσο φουντώνουν φωνάζοντας/ βράζει η θάλασσα, καθώς γκριζάρει ο ορίζοντας στα μάτια της, αντιστέκεται/ τα βράχια μαυρισμένα γέρικα, αγκαλιάζουν αχόρταγα, την νοτισμένη αρμύρα/ μακριά κάπου έρχεται κάπου χάνεται, ένα μικρό καράβι, που ίσως δεν γεννήθηκε ποτέ/ νησί των ανέμων, λέγανε τον τόπο μας, μα οι λέξεις τόσες σαν φάρος στέκονταν.» Γιάννης Βέλλης
«Πάντα θα υπάρχει ένας τόπος, να γυρίζεις, για να θυμάσαι, πως σε ξέχασε.» Γιάννης Βέλλης
«……….θρησκεία η μετριότητα και το χάιδεμα αυλοκολάκων, φρεάτιο η καθημερινότητα, όμορφα στολισμένη, πάντα αφήνει κάτι κάτω από το χαλί, να μυρίζει άσχημα/ αλλά ως πότε θα μετράς τη μοναξιά ταξιδιώτη; σκληραίνει σαν πέτρα μέσα σου και φωνάζεις σε κακούς καιρούς, που διαβαίνουν αποσπάσματα/ σκέτη απελπισία το αύριο, κακόγουστα ντυμένο, περνάει στα σαλόνια και χαριεντίζεται, ενώ φιλάει γκρίζα χρώματα………..» Γιάννης Βέλλης
Σχολιάστε