ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Μια αναπνοή η καλοκαιρινή βροχή, έρχονταν ξεσπούσε κι έφευγε/ το μόνο που άφηνε πίσω, ένα βιαστικό συναίσθημα, για ελευθερία/ συγγένεια με χώματα, δέντρα, πέτρες, τόσες μα τόσες αναμνήσεις/ αυτό ήταν, φεύγω, πάλι γυρίζω σελίδα, κρατώντας την εικόνα αυτή/ δεμένη σε λίγες λέξεις, όσες ασφυκτιούν για ένα παράδεισο, ό,τι δεν έζησαν ποτέ/ αναρωτιέμαι τι κέρδισα, χρόνια τώρα, μετρώντας ορόφους, αριθμούς στα ασανσέρ, τετραγωνικά δυστυχίας/ μαζεύοντας σκουριασμένο ουρανό, διχασμένο σε κάποια επίγεια κόλαση.» Γιάννης Βέλλης

«Επέμενε ο νοτιάς να τρώει τη ζωή μας, σύννεφα, ξεχασμένοι άνεμοι, σκόνη, αδιάφορα στενά, σταγόνες που αρνούνταν να γίνουν βροχή, ενώ μας χτύπαγαν/ όμως αντιδρούσαμε, όλο λέγαμε, θα ξεχάσουμε το μέλλον σ’ ένα παγκάκι καπνίζοντας, ίσως και να γελάσουμε, όταν χάσουμε την τελευταία ελπίδα.» Γιάννης Βέλλης

«Ό,τι φοβούνται το σκοτώνουν, είμαστε λένε κι εμείς εύκολα θύματα/ χωρίς εξηγήσεις, χωρίς παραπομπές, με καθορισμένη στρατηγική, απόλυτη σαφήνεια/ θαρρείς πως γεννήθηκαν για αυτό τον ρόλο, κυνηγημένοι, παλιό παιχνίδι/ οργισμένοι οι άνθρωποι με το θεό φωνάζουν, οργισμένος ο θεός με τους ανθρώπους τιμωρεί/ χάσαμε τη ζωή σε επεισόδια, ό,τι χτίσαμε γκρεμίζουν τώρα, είναι και τα αποσπάσματα μια λεπτομέρεια/ ξέρεις ζωή μου σ’ αγαπώ, αγάπα με κι εσύ, καλύτερα να φοβούνται ότι ίσως αγαπήσουμε μαζί το αύριο, πριν το σκοτώσουν.» Γιάννης Βέλλης

«Κάτω από το γκρίζο ουρανό, κοιτάγαμε τον κόσμο, πιστεύοντας ακόμα.» Γιάννης Βέλλης

«Όμως το χαμόγελο δεν χάθηκε, τι κι αν το παγίδευαν μερικές φορές κάποιες σκέψεις, εκείνο ξέφευγε/ κρατώντας την ομορφότερη εικόνα, αυτή που έκλεβε από τη ζωή μας ή από ένα νέο ξημέρωμα.» Γιάννης Βέλλης

«Όσο η προσευχή συνεχίζονταν, κανείς δεν μιλούσε στην τόση σιωπή, θα έλεγε κανείς πως όλοι ψάχνανε το θεό τους, με τόση μα τόση ηρεμία, λες και έλειπαν τόση ώρα, από εκεί που διστακτικά πατούσαν.» Γιάννης Βέλλης

«……..αναρωτιέμαι τι κέρδισα, χρόνια τώρα, μετρώντας ορόφους, αριθμούς στα ασανσέρ, τετραγωνικά δυστυχίας/ μαζεύοντας σκουριασμένο ουρανό, διχασμένο σε κάποια επίγεια κόλαση…….» Γιάννης Βέλλης

«Σκοτώνουμε τα συναισθήματα, ντύνουμε τα πρόσωπα/ με ψεύτικα χαμόγελα, μιλάμε για όλα, μετά ξεχνιόμαστε.» Γιάννης Βέλλης

«Αυτή η κατάσταση, έδινε τροφή σχολίων στους αχρείους, τη μεταχειρίζονταν ως δικό τους όπλο/ και σκότωναν εκείνες τις ημέρες, που γεννιόνταν επιπόλαια, σε μέρη θλίψης αλλά και αλληλεγγύης/ ο θρόνος των ποταπών, στολίζονταν επιμελώς, όσο δοξάζονταν η παρουσία τους στην πόλη/ όμως η ώρα έφτανε και δεν μετριόνταν, σαν νέο ξεκίνημα, μια στάση άλλη από την τόση παράδοση στη μετριότητα.» Γιάννης Βέλλης