ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Μετά θα μαζέψεις τον ήλιο σ’ ένα αλώνι, έτσι για να ξεγελάσεις τον χρόνο, με σκαρφίσματα δικά σου ή εντυπώσεις/ όσο το καλοκαίρι πλησιάζει, τα στάρια θα ωριμάζουν κι ο ουρανός θα γίνεται πότε γαλανός, πότε άσπρος ξεθωριασμένος/ στα παιχνιδίσματα και στις ανάγκες της γης, αυτής που περνάς απρόσκλητος ή απλά ξεχασμένος.» Γιάννης Βέλλης

«Κρατούσα τη ματιά σου, σταθερά, εκεί κοντά μου/ ερχόσουν το ήξερα, ήταν κι ο ξένος άνεμος/ άφηνε το άρωμά σου ελεύθερο, να με αγκαλιάσει/ πριν σβήσει στις στιγμές, τις καλές μας άγνωστες/ αυτές που πλαγιάζουν μαζί μου, μέχρι το ξημέρωμα/ μετρώντας τη ζωή με το όνειρο, αναστενάζοντας/ για αγιότητα, ίσως και για λίγη συμπόνοια.» Γιάννης Βέλλης

«Όσο κι αν θέλεις να φωνάξεις, τη φωνή σου, την έχουν άλλοι και την πουλάνε, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Όμορφη η λεμονιά, όμορφος ο φράχτης, όμορφα τα μάτια σου, όλα όμορφα.» Γιάννης Βέλλης

«Πώς να κυνηγήσεις φαντάσματα; μόνο στα όνειρα, έχεις ελπίδες.» Γιάννης Βέλλης

«Κι όμως πάλι σας διέκοψα, το συνήθιζα τελευταία/ εκεί που λέγατε δεν υπάρχει τίποτα, νηνεμία/ έρχονταν δυο λέξεις άσχετες, μορφώματα των καιρών/ και ξυπνούσαν ό,τι ασφυκτικά έπνιγε ο ήλιος, σε κατωσέντονα και πανωσέντονα/ μετά κάθονταν στο μπαλκόνι ένα νερό και ένας καφές, επιμελημένα/ περίμεναν κάποιο διαβάτη να αλλάξει τη σκέψη του, με λίγη αγάπη/ ίσως και περισσότερη από τα καθιερωμένα, όμως ο διαβάτης απαραίτητος/ έκλεινε το μπαλκόνι προς τη θάλασσα, έβλεπε και λιμάνι/ ο έρωτας μόλις περνούσε την πόρτα, τη σφράγιζε, αναγκαία επιλογή/ ήθελε ασφάλεια, όση χωρούσε ο χρόνος κι εντιμότητα/ να δοθεί μέχρι τέλους, γεμίζοντας σελίδες ημερολογίου που ποτέ δεν γράφτηκε/ καλοκαίριασε επιτέλους για τα καλά κι ο ήλιος, πάντα έρχεται.» Γιάννης Βέλλης