ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Γυρίσαμε, πάλι, όπως τότε,

με τα βάσανα, τις τιμωρίες,

όμως δεν είμαστε ίδιοι, αλλάξαμε,

μόνο στα ονόματα γνωριζόμαστε

και στις ενοχές, για ένα καλύτερο κόσμο,που υποσχεθήκαμε, μα δεν στρώσαμε, ούτε πατήσαμε σ’ αυτόν.» Γιάννης Βέλλης

«Αλλάζουν όλα δίπλα μας, τα λέμε δικά μας, μα τόσο ξένα φαίνονται, εικόνες μιας διαφορετικότητας.» Γιάννης Βέλλης

«Νοσταλγικός ο δρόμος, της απουσίας σου, περισσότερο φιλικός από ποτέ, έρχεται/ τώρα που σκοτεινιάζει τον διαβαίνω, ξανά και ξανά, σαν άγνωστος, περαστικός/ γέμισε ο κόσμος άγνωστους, περαστικούς, ίσως με γνωρίσεις, ίσως χαθείς/ πάλι, μόνο οι σημειώσεις παραμένουν απείρακτες, σημάδι της απουσίας μας ή της ιστορίας μας.» Γιάννης Βέλλης

«Άλλος κρατάει, μια μέρα το χρόνο

για να πληγώνεται, άλλος για να γελάει, αχώριστοι, οι δρόμοι των ανθρώπων με τα λάθη τους.» Γιάννης Βέλλης

«Δεν ήταν η απόσταση, δικαιολογία/ ήταν δρόμος μακρύς, ίσως αδιέξοδο/ εδώ και χρόνια, ταπείνωνα τις λέξεις/ αυτές που με κυνηγάνε, σε μια αλλαγή/ περίμενα την πρώτη φωνή, τιμωρία/ και ως έφηβος αντιδρούσα, κοιτούσα/ αν στο τέλος έμεινε όρθιο τζάμι, τόσες πέτρες πετούσα/ πάντα, στη ζωή των άλλων και τη δική μου/ αυθόρμητος εκφραστής, μιας καταιγίδας, μεσοπέλαγα/ ακόμα κι η έρημος, κρατούσε μια συμπάθεια/ σε κάποια κομμάτια σπασμένα, από τις σκέψεις μου/ προσεκτικά τυλιγμένα, σε ανέμους και θύελλες/ ίδια η άμμος, μα πάντα άλλαζε εκεί/ σχήματα, ενοχές, χρώματα, εντυπώσεις/ αγάπη η μέρα κι η νύχτα, κάποια ενοχή/ αφού το ήξερα, το διαπίστωνα καθημερινά/ Δεν ήταν η απόσταση δικαιολογία.» Γιάννης Βέλλης

«Της αρκούσαν λίγα κύματα, εδώ και ώρα, απομονωμένη από τις σκέψεις της, ξέπλενε μια αντίθεση, σε μια θάλασσα/ παγιδευμένη από φιλοδοξίες και άρρωστους έρωτες, πιέζονταν, ζητούσε διέξοδο/ όσο χτυπούσε στις πέτρες, ένα κύμα ή ξάπλωνε στην άμμο κάποιο άλλο/ σιγομουρμούριζε ένα τραγούδι, λίγοι στίχοι, έρχονταν από παλιά, ξεβαμμένοι στο χρόνο και αλώνιζαν ό,τι πονούσε σε μικρά, ατέλειωτα κομμάτια/ μετά, απόλυτη σιωπή, κρατούσε μόνο η ανάγκη, να νιώσει το πέλαγος.» Γιάννης Βέλλης

«Θέλω να τρέξω, με τον άνεμο, να πετάξω μαζί του/ και μετά, σφυρίζοντας, να κλέβουμε ανάσες απ’ τη θάλασσα.» Γιάννης Βέλλης

«Μαθαίναμε το διάλογο, όσο έφταναν οι Έλληνες/ μα δεν είμαστε έτοιμοι, για ρήτορες ή σοφίες/ μας αρκούσε το φτηνό ποτό, ανάμικτο με το νερό μας/ και κάποιες γυναίκες, πρόστυχες, της Ρώμης/ οι καλύτερες σκλάβες, που είχαν τελειώσει, στο δρόμο μας/ ανάμικτα και τα αισθήματα/ αν οι γείτονες ποθούνε, την αίγλη του Καίσαρα, τη Ρώμη μας/ για μια κατάχρηση, ένα σουλάτσο, στα στενά και τα κατώγια/ τότε ευτυχώς, άχρηστες θα είναι οι πρόβες, οι διάλογοι/ όσοι καθίσαν και μας εξόρκιζαν το είναι μας, μέσα στην προσπάθεια/ ένας Καίσαρας, τόσοι συγκλητικοί, φτάνουν για το χρόνο μας/ κι ο πόλεμος, ο Άδης μας, μας πεθαίνει τακτικά, επιπόλαια/ στα στρατόπεδα του κόσμου, που μόνοι στήσαμε.» Γιάννης Βέλλης

«Ό,τι σκοτώναμε, έμοιαζε πρόσκαιρο, αλήθειες, ψέματα, όλα έρχονταν, για μια θυσία/ τόσο εύκολα, δίναμε το θάνατο, κρατώντας, ασφαλείς, τις συνήθειες μας, τις ενοχές μας/ καθάρματα, οι εικόνες, στους καθρέπτες μας/ καθάρματα, που γυρίζουν κι απλώνονται/ αγιότητα, έχουν κρατήσει, μόνο τα νεκρά σκεπάσματα/ όσα στον έρωτα, δόθηκαν και πληγώθηκαν, καρτερώντας στο αύριο/ μια νέα αγάπη, ένα παράδεισο ευτυχίας, μια κάποια ανάσταση.» Γιάννης Βέλλης