ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Δημήτρης Παπαντωνίου 

Απ’ όλους τους κλέφτες, οι ηλίθιοι είναι οι χειρότεροι επειδή σου κλέβουν τον χρόνο και το κέφι σου!

[Βόλφγκανγκ Γκαίτε]

ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Οροσειρά Ροδοπης-Πομακοχωρια

Οι Πομάκοι ως λαός πού ζεί πάνω στην οροσειρά της Ροδόπης,είμαστε ευγενικοί,φιλόξενοι,χαμογελαστοί καί εργατικοί.Τα χαρακτηριστικά των προσώπων μας είναι συνήθως ανοιχτόχρωμα καί στα μάτια μας κυριαρχεί το χρώμα τού ουρανού.

Τα τελευταία χρόνια έχουν διεισδύσει ανάμεσά μας παρακρατικοί καί εγκάθετοι πού εξυπηρετούν την προπαγάνδα τού τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής,με σκοπό να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα μας,τον πολιτισμό μας καί τις παραδόσεις χιλιάδων ετών.Ο σκοπός τους είναι ένας: Να μας αναγκάσουν να τουρκοποιηθούμε εθνολογικά,παραβιάζοντας διαρκώς τη συνθήκη της Λωζάνης πού μιλά ξεκάθαρα γιά μουσουλμανική καί ΟΧΙ τουρκική μειονότητα,γιά να εξυπηρετήσουν τα ύπουλα καί βρώμικα σχέδια της Άγκυρας γιά τη Θράκη μας.

Αδέρφια,ΜΗ τους ακούτε,ΜΗ τους φοβάστε,είναι θρασύδειλοι κατά βάθος.Ας κρατήσουμε γλώσσα καί παραδόσεις.Ας αντιδράσουμε.

Η ελληνική Πολιτεία οφείλει να μας αναγνωρίσει κάποτε ως ιδιαίτερη εθνική οντότητα,όπως έπραξε πριν ένα χρόνο με την κοινότητα των Αλεβιτών τού Έβρου. Η ελληνική δικαιοσύνη πριν λίγες μέρες έδειξε το δρόμο,έπραξε ορθά καί καταδίκασε τους τραμπούκους του τεμένους τού πλατάνου. Περιμένουμε ανάλογες αποφάσεις επίσης καί γιά όλους αυτούς που περιφρονούν τούς νόμους της ελληνικής Πολιτείας καί Δικαιοσύνης…

(Παρακαλούμε καί πάλι,όσοι δεν γνωρίζουν την περιοχή-δεν γνωρίζουν ποιοί καί τι είμαστε οι Πομάκοι,να ΜΗ σχολιάζουν καί παραπληροφορούν τους υπόλοιπους…Ευχαριστούμε)

ΑΝΑΡΤΗΣΗ: ΣΟΥΛΙ ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ & ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ των ΑΛΒΑΝΩΝ… η μία και μοναδική αλήθεια !!!

Οἱ Ἀλβανοί φωνάζουν καί λέγουν πολλά διά τήν καταγωγήν τους…. ἀλλά ἡ ἀλήθεια εἶναι μία καί εἶναι μοναδική Περί Ἀλβανῶν, ὁμιλοῦν τά γραπτά κείμενα καί λέγουν ὅτι δέν εἶναι Εὐρωπαϊκός λαός. Κατοικοῦσαν περί τήν Κασπίαν, τό σημερινόν Νταγκεστάν καί βόρειον Ἀτζερμπαϊστάν. Ἦταν κτηνοτρόφοι, λάτρευαν τόν Ἥλιο καί τήν Σελήνην, πού τούς προσέφεραν ἀνθρωποθυσίας. Ὑποτάχθησαν εἰς τούς Ρωμαίους τόν 1ον Π.Χ αἰῶνα. Ἡ Ἀλβανία ὡς Βαλκανική περιοχή ἀναφέρεται διά πρώτην φοράν ἀπό τόν Πτολεμαῖον, τόν 2ον Μ.Χ. αἰῶνα. Ἐγκυκλοπαίδια <Λάμψα>.

Τούς εἶχαν μεταφέροι οἱ Ρωμαίοι, καί τούς ἐγκατέστησαν εἰς τήν Βαλκανικήν ὡς ἐμπροσθοφυλακή φυλάξεως τῶν συνόρων τους. Οἱ ἴδιοι οἱ Ἀλβανοί φωνασκοῦν καί λέγουν ὅτι εἶναι ἀρχαῖοι καί πολιτισμένοι! Τότε ἄς μᾶς ποῦν τί ἀλφάβητο ἔχουν, ἀπό πότε τό ἔχουν, ἐάν χρησιμοποιοῦν τό λατινικό ἀλφάβητο, τό ὁποῖον κατά βάσιν εἶναι τό τῆς Κύμης καί Χαλκίδος, ἤτοι Ἐλληνικόν. Πάντως τώρα τελευταίως ἔμαθαν νά κάνουν χρήσιν ἀλφαβήτου, ἤτοι οἱ ἴδιοι ὡς λαός δέν ἔχουν γραπτά κείμενα. Ἔχουν καί μία σημαίαν μέ δικέφαλον, οὔτε αὐτή εἶναι δική τους, εἶναι τοῦ Βυζαντίου. Ο Στράβων ἐγεννήθη ἀπό πλουσίαν οἰκογένειαν τό 63 ἤ τό 64 Π.Χ. εἰς τήν Ἀμάσειαν τοῦ Πόντου, ὅπου καί ἀπέθανεν, εἰς ἠλικίαν 90 περίπου ἐτῶν (λίγο μετά τό 23 Μ.Χ.). Από τήν τοῦ Στράβωνος Γεωγραφίαν διαβάζομεν: ἐν αὐτῇ δὲ τῇ Ἀρμενίᾳ πολλὰ μὲν ὄρη πολλὰ δὲ ὀροπέδια, ἐν οἷς οὐδ’ ἄμπελος φύεται ῥᾳδίως, πολλοὶ δ’ αὐλῶνες οἱ μὲν μέσως οἱ δὲ καὶ σφόδρα εὐδαίμονες καθάπερ τὸ Ἀραξηνὸν πεδίον, δι’ οὗ ὁ Ἀράξης ποταμὸς ῥέων εἰς τὰ ἄκρα τῆς Ἀλβανίας καὶ τὴν Κασπίαν ἐκπίπτει θάλατταν, καὶ μετὰ ταῦτα ἡ Σακασηνὴ καὶ αὐτὴ τῇ Ἀλβανίᾳ πρόσχωρος καὶ τῷ Κύρῳ ποταμῷ, εἶθ’ ἡ Γωγαρηνή· Προσάρκτια δέ ἐστι τὰ ὑπερκείμενα τῆς Κασπίας θαλάττης ὄρη τὰ τοῦ Παραχοάθρα καὶ Ἀλβανοὶ καὶ Ἴβηρες καὶ ὁ Καύκασος ἐγκυκλούμενος τὰ ἔθνη ταῦτα καὶ συνάπτων τοῖς Ἀρμενίοις, συνάπτων δὲ καὶ τοῖς Μοσχικοῖς ὄρεσι καὶ Κολχικοῖς μέχρι τῶν Από τόν Στέφανον Βυζάντιον, φιλόσοφον καί γεωγράφον (4ου αιώνα μ.Χ.). διαβάζουμε: Ἀλβανία χώρα πρός τοῖς ἀνατολικοῖς Ἴβηρσιν. Ἐκεῖ δέ καί τό ἔθνος οἱ Ἀλβανοί, ποιμενικοί καί μετρίως πολεμικοί μεταξύ Ἰβήρων καί Κασπίας.

Ὑπόκειται δέ τῆ Σαρματία πρός μέν τῶ Πόντω ἡ Κολχική πρός δέ τῆ Κασπία ἡ Ἀλβανία. Ὁ Πλούταρχος (βίοι παράλληλοι) γράφει: Καταλιπὼν δὲ φρουρὸν Ἀρμενίας Ἀφράνιον αὐτὸς ἐβάδιζε διὰ τῶν περιοικούντων τὸν Καύκασον ἐθνῶν ἀναγκαίως ἐπὶ Μιθριδάτην. Μέγιστα δὲ αὐτῶν ἐστιν ἔθνη Ἀλβανοὶ καὶ Ἴβηρες, Ἴβηρες μὲν ἐπὶ τὰ Μοσχικὰ ὄρη καὶ τὸν Πόντον καθήκοντες, Ἀλβανοὶ δὲ ἐπὶ τὴν ἕω καὶ τὴν Κασπίαν κεκλιμένοι θάλασσαν. Οὗτοι πρῶτον μὲν αἰτοῦντι Πομπηΐῳ δίοδον ἔδοσαν·

Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος εἰς τήν ἀήττητον ἐκπολιτιστικήν πορείαν του, ἀπέναντι του καί ὡς μισθοφόρους τῶν Περσῶν, εἶχεν καί τούς Ἀλβανούς. Εἰς τήν Ἀρριανοῦ «Ἀλεξανδρου ἀνάβασιν» ἀλλά καί ἀλλαχοῦ, διά τήν μάχην τῶν Γαυγαμήλων διαβάζομεν: Κατὰ δὲ τὸ δεξιὸν οἵ τε ἐκ Κοίλης Συρίας καὶ οἱ ἐκ τῆς μέσης τῶν ποταμῶν ἐτετάχατο, καὶ Μῆδοι ἔτι κατὰ τὸ δεξιόν, ἐπὶ δὲ Παρθυαῖοι καὶ Σάκαι, ἐπὶ δὲ Τόπειροι καὶ Ὑρκάνιοι, ἐπὶ δὲ Ἀλβανοὶ καὶ Σακεσεῖναι, οὗτοι μὲν ἔστε ἐπὶ τὸ μέσον τῆς πάσης φάλαγγος. κατὰ τὸ μέσον δέ, ἵνα ἦν βασιλεὺς Δαρεῖος, οἵ τε συγγενεῖς οἱ βασιλέως ἐτετάχατο καὶ οἱ μηλοφόροι Πέρσαι καὶ Ἰνδοὶ καὶ Κᾶρες οἱ ἀνάσπαστοι καλούμενοι καὶ οἱ Μάρδοι τοξόται. Ὡς δὲ ὁμοῦ ἤδη τὰ στρατόπεδα ἐγίγνετο, ὤφθη Δαρεῖός τε καὶ οἱ ἀμφ’ αὐτόν, οἵ τε μηλοφόροι Πέρσαι καὶ Ἰνδοὶ καὶ Ἀλβανοὶ καὶ Κᾶρες οἱ ἀνάσπαστοι καὶ οἱ Μάρδοι τοξόται, κατ’ αὐτὸν Ἀλέξανδρον τεταγμένοι καὶ τὴν ἴλην τὴν βασιλικήν. ἦγε δὲ ὡς ἐπὶ τὸ δεξιὸν τὸ αὑτοῦ Ἀλέξανδρος μᾶλλον, καὶ οἱ Πέρσαι ἀντιπαρῆγον, ὑπερφαλαγγοῦντες πολὺ ἐπὶ τῷ σφῶν εὐωνύμῳ. Παρθυαίους δὲ καὶ Ὑρκανίους καὶ Τοπείρους, τοὺς πάντας ἱππέας, Φραταφέρνης ἦγεν. Μήδων δὲ ἡγεῖτο Ἀτροπάτης. ξυνετάττοντο δὲ Μήδοις Καδούσιοί τε καὶ Ἀλβανοὶ καὶ Σακεσῖναι. τοὺς δὲ προσοίκους τῇ ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ Ὀροντοβάτης καὶ Ἀριοβαρζάνης καὶ Ὀρξίνης ἐκόσμουν

Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος για την εποχή του Ηράκλειου γράφει: …»Και επειδή η νυν Σερβλία καί παγανία καί η ονομαζομένη Ζαχλούμων χώρα καί Τερβουνία καί η των Καναλιτών υπό την εξουσίαν του βασιλέως Ρωμαίων υπήρχον, εγένοντο δε αι τοιούιαι χώραι έρημαι παρά τών Αβάρων από των εκείσε γαρ Ρωμάνους τους νύν Δελματίαν καί τό Δυρράχιον οίκούντας απήλασαν»… Εδώ περιγράφεται η ερήμωση της Ιλλυρίας μέχρι και του Δυρραχίου και ο εποικισμός υπο των Αβάρων. Ο Λαονικος Χαλκοκονδύλης (1430-1490), γράφει: Ουδόλως φρονώ ότι οί Αλβανοί ύπάρχουσιν Ίλλυρικόν γένος ώς τίνες λέγουσιν … . Καί πράγματι οἰ Ἀλβανοί δέν ἔχουν ὡς ἀποδεικνύεται οὐδεμίαν σχέσιν μέ τούς Ἰλλυριούς. Ὁ Φίλλιπος ἀλλά καί ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος πρίν ξεκινήσουν πρός ἀνατολάς, εἶχαν ἐκστρατεύσει πρός βοράν διά νά εἶναι ἀπαλλαγμένη ἡ Μακεδονία ἀπό τυχόν εἰς βάρος των ἐκστρατείας τῶν βορείων γειτόνων της, ὁπου μεταξύ αὐτῶν ἦσαν καί οἱ Ἰλλυριοί τούς ὁποίους ἐξουδετέρωσαν, καί ἔκτοτε δέν ἀναφέρονται. Απο την Γαλλική εγκυκλοπαίδεια, γραμμένη από επιτροπή Σοφών υπό την εποπτεία του Ιππότη D’ Arteau, μεταφρασμένη κατ΄ επιτομή από τη Γαλλική, το έτος 1862, διαβάζουμε:

ΑΛΒΑΝΙΑ: υπό των νεωτέρων γεωγράφων καλείται μία των επαρχιών της Ευρωπαϊκής Τουρκίας εκτεινομένη παρά το Αδριατικόν και το Ιόνιον πέλαγος και περιλαμβάνουσα δύο διακεκριμένας Επαρχίας των αρχαίων γεωγράφων την Ιλλυρίαν και Ήπειρο Η χώοα αυτή κατά τόν μεταίωνα εκαλείτο Αρβανέσση νύν δε καλείται Αρναούτ μέν υπο των Οθωμανών, Σκίπερη δέ υπό τών εγχωρίων ήτοι των Αλβανών οίτινες και εαυτούς όνομάζουσι σκιπετάρους. Οί κάτοικοι της εκτεταμένης ταύτης επαρχίας διαφέρουσιν από αλλήλων κατά τε την εθνικότητα την γλώσσαν και την θρησκείαν διότι το μέν μεσημβρινόν μέρος της Αλβανίας ήτοι την κυρίως Ήπειρον οικούσιν οί Ηπειρώται, όντες ομόγλωσσοι και Ομόθρησκοι με τους λοιπούς Έλληνας, το δε αρκτικόν ήτοι την Ιλλυρίαν, ήτις και δύναται νά ονομασθεί κυρίως Αλβανία κατοικούσιν οί Αλβανοί ανάμικτοι οντες μετά Σέρβων καϊ Οθωμανών καί Έλλήνων. Εκτός της αλβανικής γλώσσης η οποία διαιρείται εις πολλάς διαλέκτους και ιδιώματα, λαλείται έτι εν τη Αλβανία καί η Ελληνική, η τουρκική κλπ Στις αρχές του 20αι. ο πρωθυπουργός της Σερβίας Πάσιτς δήλωνε περί του Αλβανικού ζητήματος, σε συνέντευξη που έδωσε στην Γαλλική εφημερίδα «Χρόνος»:

«Οι Αλβανοί ουδέποτε είχον ιστορικόν βίον και ουδέποτε υπήρξε Αλβανία με την γεωγραφική έννοιαν ήν δίδουσι σήμερον οι εν Ευρώπη, μάλιστα δε οι προπαγανδισταί. Ανεξαρτήτως απο το ζήτημα περί καταγωγής και γλώσσης των Αλβανών, είναι βέβαιον ότι είτε Ιλλυριοί ήσαν ούτοι αρχαιώθεν είτε μετανάστες εξ Ασίας, πολιτικόν βίον ουδέποτε έσχον». Βεβαίως τα λεγόμενα του Σέρβου πολιτικού και μάλιστα πρωθυπουργού, ο καθένας θα περίμενε να κρύβουν πολιτικές σκοπιμότητες. Ωστόσο σε αυτό που πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή είναι η αναφορά του Πάσιτς στην Ασιατική καταγωγή των Αλβανών. Ὀφείλουν καί πρέπει νά ἐπιστρέψουν εἰς τήν χώραν τῶν προγόνων των.

Η φράση του διακεκριμένου Αλβανού ακαδημαϊκού και γλωσσολόγου Kolec Topalli (Κόλετς Τοπάλι) –ότι δηλαδή «δεν υπάρχει αρχαία αλβανική γλώσσα»– συνοψίζει μια κρίσιμη γλωσσολογική και ιστορική πραγματικότητα σχετικά με τις γραπτές μαρτυρίες της αλβανικής.

Η επιστημονική συζήτηση κατά πόσο η αλβανική υφίσταται ως «αρχαία γλώσσα» εδράζεται στα θεμέλια της ιστορικής γλωσσολογίας και γραμματολογίας.

Το ζήτημα αυτό συνδέεται άμεσα με το αναγνωρισμένο έργο κορυφαίων επιστημόνων, όπως του διακεκριμένου γλωσσολόγου Kolec Topalli (Κόλετς Τοπάλλη) και του σημαντικότερου ίσως εκπροσώπου των αλβανικών σπουδών Eqrem Çabej (Εχρέμ Τσάμπεϊ).

Η φράση «δεν υπάρχει αρχαία αλβανική γλώσσα» δεν υποδηλώνει οπωσδήποτε αμφισβήτηση της ιστορικής συνέχειας.

Η αλβανική γλώσσα αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα γλώσσας με εξαιρετικά έντονο συγκρητισμό, καθώς το λεξιλόγιό της και η δομή της έχουν διαμορφωθεί μέσα από αιώνες συνεχών επιδράσεων και επιμειξιών.

Στη γλωσσολογία, αυτό το φαινόμενο εντάσσεται στο λεγόμενο «βαλκανικό γλωσσικό δεσμό» (Balkan Sprachbund), όπου διαφορετικές γλώσσες που συνυπήρχαν γεωγραφικά, άρχισαν να μοιάζουν μεταξύ τους, δανειζόμενες η μία στοιχεία από την άλλη.

Το «μείγμα» αυτό, αποδεικνύεται ξεκάθαρα από τη σύνθεση του λεξιλογίου της, το οποίο αναλύεται στα εξής βασικά στρώματα.

Το λατινικό – ρωμανικό στρώμα κατά το μεγαλύτερο μέρος.

Λόγω της μακροχρόνιας ρωμαϊκής κυριαρχίας στα Βαλκάνια, η αλβανική απορρόφησε τεράστιο όγκο λατινικών λέξεων.

Αποτέλεσμα, σε παλαιότερες στατιστικές μελέτες, όπως αυτή του Gustav Meyer, οι λατινικές λέξεις αποτελούσαν ακόμη και πάνω από το 60% του βασικού λεξιλογίου της, σε τέτοιο βαθμό που ορισμένοι πρώιμοι μελετητές την εξέταζαν λανθασμένα ως μισο – ρωμανική γλώσσα.

Το ελληνικό στρώμα, αρχαίο και νέο.

Αρχαία Ελληνικά δάνεια είναι οι λέξεις που εισήλθαν κατά την αρχαιότητα μέσω της επαφής με τις αρχαίες ελληνικές αποικίες, π.χ. Δυρράχιο, Απολλωνία και αφορούν το εμπόριο, τη ναυτιλία και τη γεωργία. Βυζαντινά και Νέα Ελληνικά.

Λέξεις που εισήλθαν μεταγενέστερα λόγω της θρησκευτικής, πολιτισμικής και γεωγραφικής εγγύτητας, ιδιαίτερα στις νότιες περιοχές που διαμορφώθηκε η τοσκική διάλεκτος.

Σλαβικό Στρώμα, η επιρροή συνέβη με την κάθοδο των Σλάβων στα Βαλκάνια από τον 6ο-7ο αιώνα και μετά, η αλβανική επηρεάστηκε βαθιά σε επίπεδο καθημερινού λεξιλογίου, τοπωνυμίων και ορολογίας που αφορά το σπίτι και τη φύση.

Το οθωμανικό – τουρκικό στρώμα είναι η επιρροή, πάνω από τέσσερις αιώνες οθωμανικής διοίκησης άφησαν εκατοντάδες λέξεις, τουρκικής, αραβικής και περσικής προέλευσης που αφορούν τη διοίκηση, τη θρησκεία, την κουζίνα και την κοινωνική ζωή.

Υπάρχει και κάποιο «ευρωπαϊκό υπόστρωμα» από προγόνους βορείων επιδρομέων στο Βυζάντιο ή πριν από αυτό.

Αυτό που διασώζεται πέρα από το παραπάνω μίγμα είναι ένας πυρήνας γραμματικής, συντακτικού και λίγων βασικών λέξεων (π.χ. αριθμοί, συγγένεια), ο οποίος επέτρεψε στους γλωσσολόγους να την ταξινομήσουν ως ξεχωριστό, αυτόνομο κλάδο της Ινδοευρωπαϊκής οικογένειας. Ωστόσο, η επιφανειακή και λεξιλογική της εικόνα είναι πράγματι αυτή ενός πολυεπίπεδου γλωσσικού κράματος.

Υπάρχουν συγκεκριμένα παραδείγματα λέξεων και πώς αυτές αποδεικνύουν το λατινικό ή ελληνικό μίγμα.

Η φράση του διακεκριμένου Αλβανού ακαδημαϊκού και γλωσσολόγου Kolec Topalli (Κόλετς Τοπάλι) –ότι δηλαδή «δεν υπάρχει αρχαία αλβανική γλώσσα»– συνοψίζει μια κρίσιμη γλωσσολογική και ιστορική πραγματικότητα σχετικά με τις γραπτές μαρτυρίες της αλβανικής.